Cem'in kendisini terk edeceğini düşündüğünde ölüm korkusunu andıran çaresiz ve tehditkâr bir korku hissediyordu; farkına varmadan Cem'i hayatına öylesine sokmuş, ona yer açabilmek için hayatından o kadar çok şey çıkartıp atmıştı ki artık onun ardında bırakacağı boşluğu doldurabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Ondan sonrası karanlık bir boşluktu.
Tek cümle ile herife sinir oldum. Böyle bir arkadaşım olsa ağzının ortasına iki tane çakar bir daha da arayıp sormazdım. Adam benden bile kararsız, tam bir ikizler burcu. İyi kİ başka anısını yazmamış yoksa kitap bitmezdi. Ama Dosto yine kendi içini dışına çıkarıp güzel bi kitap yazmış.