Özge Gören
@ozgego
Kitap birbirinden bağımsız on öyküden oluşuyor. Her birinden ayrı etkilendim. Öyküler çok uzun değil, çoğunlukla 5-6 sayfa. Yazarın üslubu sayesinde olsa gerek akıp gidiyor ve o kadar çarpıcı sonlar yazmış ki sayfaları nasıl geçtiğinizi anlamıyorsunuz.
Bir de biraz daha tecrübeli bir okur olduktan sonra fark ettiğim bir şey var; öykülerin çok kesin ve net bir sonu olmayınca daha etkileyici olduğunu düşünüyorum. Okumaya ilk başladığım zamanlarda, öykünün sonunun biraz da okurun hayal gücüne bırakılmasını hiç sevmezdim, eksik gelirdi. Ancak kitap sayesinde bir kez daha fark ettim ki asıl her şeyi yazardan öğrenirsek eksik…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ne edebi ne de ahlaki herhangi bir kaygı güdülmeden, tamamen samimiyetle yazılmış bir anı kitabı. En azından bana öyle hissettirdi; tabii ki yazanların doğru olup olmadığını bilemeyiz.
Anı, otobiyografi kitaplarına edebi haz alma beklentisine girerek başlamam hiçbir zaman. Teoman yazar değil, öyle bir çabası da var mı bilmiyorum. Ama olmazsa olmazı samimiyet değil midir, sadece çıkışları değil, inişleri çıkışları görmek değil midir?
Bu yönden tamamen tatmin oldum diyebilirim ki üslup olarak da çok keyifli.
Kasmamış yani anlatabiliyor muyum?
Çocukluğundan başlayıp bugünlerine, ailesine, ilişkilerine, çalıştığı insanlara, ilk gitarını aldığındaki o mutluluğa, ünlü olmak için çıktığı yolculuklara, Elvis sevdasına, Yavuz Çetin'li anılarına, parasını vermeyen barlara, ünlü oluşuna, şarkıların hikayelerine, müziğe -ve en önemlisi kendi müziğine- bakış açısına şahit olmak bana keyif verdi.
Çok sevdiğim Fahişe şarkısından bi alıntıyla bitireyim.
not: Teoman'ın o seksi sesiyle okuyun lütfen
*
sordum, niye sattın diye yoksulluğunu?
dedi, elimdeki sadece oydu
niye sattın vücudunu
daha mı kötü, dedi, satmaktan ruhumu?
herkes, dedi, merak içinde
ölümden sonra hayat var mı diye
boşuna düşünürler
sanki hayat varmış gibi ölümden önce
*
Öyküler... Fakat uyarayım rahatsız edici öyküler, çünkü gerçekler. Aslında yaşandığını bildiğimiz fakat yokmuş gibi davrandığımız gerçekler. Her öykünün baş rolü birer kadın. Hepsi farklı, yaşları, işleri, görünüşleri. Ve de en önemlisi hepsi gerçek.
Elime geçer geçmez başlayıp bitirdim.
Karakterler başarılıydı, kurgu çok güzeldi, sürükleyip götürdü kısaca. Ancak neler olacak diye sonuna kadar bir solukta gelip çok hızlı, özensiz, gereğinden fazla eksik bırakılmış bir sonla karşılaşmak sinir bozucuydu’ taa ki suçu kendimde arayıp kitapla ilgili başka incelemeleri, yorumları okuyana kadar.
Ekşi sözlükte denk geldiğim bir yorum kitapla ilgili bütün düşüncemi değiştirdi:
‘öncelikle bir "varlık" değil, "yokluk" anlatısı olduğundan, eserin sonunu hiç hızlıca yazılmış ve tamamlanmamış bulmadım.’
tamamını okumak isteyenler için de: eksisozluk.com/entry/63990324
Uuuupuzuuuuun bir aradan sonra tekrar 1000kitap, tekrar inceleme!
Soğukkanlılıkla... Bir cinayet romanı için seçilebilecek en etkili isimlerden biri bence. Size de duygusuz, ardı ardına öldürmekten çekinmeyen seri katilleri hatırlatmıyor mu? Yani en azından çoğunuza :)
Dışarıdan bakıldığında gerçekten vahşice işlenmiş cinayetler ve bunların başrolü katiller, katillerin psikolojileri, onları bu suçlara iten çocukluk anıları, trajedileri...
Kitabı okuduğunuzda olayları iki taraftan da değerlendirebileceksiniz. Demek istediğim, kendinizi katilin yerine koyup 'Acaba böyle bir çocukluk geçirmiş, bu psikolojide birinin böyle davranması normal olabilir mi?' sorgulamasını yapmak. Yani size Soğukkanlılıkla'yı okutacak şey diğer cinayet romanlarındaki gibi merak değildir. Herkesin A olarak kabul ettiği bir şeyin B tarafını da görecek-anlayacak olmanızdır. Yazarın bu tavrı gerçekten takdir edilesi. Evet birçok cinayet romanı okuduk, dedektifler iş başındadır, cinayet çözülmeye çalışılır, deliller toplanır, şüpheliler sorgulanır, suçlu bulunur, hapse atılır. Fakat bana 'dışarıdan bakıldığında aslında soğukkanlılıkla işlenmiş bir cinayetin suçlusunun, bunları yapmasındaki insani problemleri, duygu durumunu' bu kadar sorgulatan başka bir kitap olmadı.
Sonrasında iki tarafımız var: Bir taraf kolay yoldan para kazanmak için öldüren caniler, diğer taraf ise ölen masumların öcünün idamla alınmasını isteyen caniler. Evet kitapta idam cezasının doğruluğunu da sorgulayacaksınız, evet iki taraf da cani. (en azından bence) Daha din adamları bile bunun doğruluğuna karar verememişken; altı sağlam yasalarla doldurulamamışken, insanın suçunu canıyla ödemesi. Zamanında diğerlerinin suç işlemesini engellemek hatta kısaca gözdağı vermek amacıyla verilen bu ceza, insan hayatını bu kadar
