"bir yerde okumuştum, tepenize çığ düştüğünde, o karın altında yatarken neresi aşağı neresi yukarı anlayamaz oluyormuşsunuz. karı iterek kurtulmak istiyor ama yanlış yönü seçip kendinizi daha da derine, kendi mezarınıza gömüyormuşsunuz. işte kendimi aynen böyle hissediyorum."
şaştım, senin hançerin bu kadar mıydı
varmadı yüreğime
için suçlu bir deniz gibi
dokunma yüreğime
tabansızım, aklım başımda, ellerim
uyanık bir atmaca gülüşünde
ellerin boyalı da olsa kentten de gelsen
dağdan değilsin
dokunma yüreğime
...