yazarın okuduğum ilk kitabı ama çok güzel akıp giden bir dili var. Sizi fark ettirmeden akıntıya kaptırıp götürüyor. Tıpkı kitaptaki gibi kayığa binip nehirde süzülüp gidiyorsunuz. Üstelik kıyıdan ne kadar uzaklaştığınızın bile farkına varmadan. kitapta ki o derin yalnızlık hissi inanılmaz bir şekilde içinize işliyor. Hiç böyle yalnız kalmamışsanız bile bunun nasıl olduğunu gayet iyi anlıyorsunuz.
kitaptan
"Annem mutluydu o gün,nedenini bilmiyorduk. Ertesi gün üzgündüyse, nedenini bilmiyorduk. Bir sonraki gün çekip gittiyse , nedenini bilmiyorduk. Hiç durmayan bir akıntıya karşı hiç durmadan kendini dengelemeye çalışıyor gibiydi."
Ben ne zaman diğer insanlara bu kadar benzemez oldum? bu ifade beni adeta yerime çiviledi . Evet kitaptaki asıl soru buydu ben ne zaman bu kadar farklı oldum.
İyi okumalar