Zaten çok garip şey,zeminden yükseltilmiş kürsü gibi bir masaya kurulup çalışanlarla öyle tepeden bakarak konuşmak,üstelik ağır işittiği için kürsüye iyice yaklaşmak zorunda kalmak.Neyse ki ümidimi tamamen kaybetmiş değilim…
Annem ve babam için kendimi tutmak zorunda olmasam,çoktan istifa ederdim; patronumun önüne dikilir,içimde ne varsa dökerdim.Kürsüsünden yere düşerdi herhalde!