Bazı kitaplar sadece okunmaz, içimizde duran narı çatlatır. Ernest Hemingway'in Yaşlı Adam ve Deniz kitabı ilk görünüşte koskoca bir okyanusta verdiği fiziksel mücadeleyi anlatsa da aslında derinlerde insan ruhunu, idealini, iç motivasyonunu anlatıyor. Bunu harika sembolleştirilmiş bir dil ve birçok metafor üzerinden açıklıyor. Santiago'nun o eşsiz mücadelesi ve yakaladığı balık, aslında hepimizin hayatı boyunca mücadele ettiği, peşinde koştuğu hedeflerini ve başarı açlığını simgeliyor. Kitabı okurken beni en çok etkileyen Yaşlı Adam'ın köpek balıkları ile verdiği o etkileyici mücadelesi oldu. Hayatta da böyle değil midir, başarı etimizden faydalanmak isteyen birçok köpek balıkları mevcut. Gerçek hayatta da bir hedefe ulaştığımızda duvar gibi karşımızda duran, bizi engellemeye çalışan, yolumuzdan alıkoymaya çalışan bir sürü köpek balıkları var. İşte tam da bu nokta "nar" imgesi üzerinde okumaya çalıştım. İnsan, ilk bakışta sağlam, bütünlüğü olan bir nar gibidir. Ama içinde binlerce hassas tanecikleri taşır. Tıpkı Yaşlı Adam'ın düşsel aslanları, iç motivasyonu, umudu, beyzbol maçları ve olumsuz düşünceleri... Ve tüm bu nar tanelerini bir arada tutmaya çalışmak için verdiği savaşı.
Evet Yaşlı Adam, kıyıya sadece bir balık iskeleti ile dönmüştü. Belki bir mağlubiyet olarak görünüyordu. Ama narın özü değişmedi. Ne kadar darbe almış olursa olsun özünde hala "nardı" Hemingway'in dediği gibi "insanoğlu yenilgi için yaratılmamıştır" Evet balıkla bir bütün olarak eve dönmedi Yaşlı Adam ama okyanusta narın özünü koruyarak dik durdu.
Herkese keyifli okumalar :)
9/10
2026 13. kitabı
Zaman Makinası”, yüzeyde geleceğe yapılan heyecanlı bir yolculuğu anlatan kısa bir bilimkurgu romanı gibi görünür; ancak özünde sınıf yapısı, evrim, ilerleme miti ve insanlığın kaderi üzerine karanlık bir düşünce deneyidir. H. G. Wells bu romanda teknolojiyi bir mucize olarak değil, bir mercek olarak kullanır. Zaman yolculuğu, macera yaratmak için değil, insan uygarlığının uzun vadeli sonuçlarını çıplak biçimde göstermek için vardır. Gelecek burada umut değil, uyarıdır.
Zaman Yolcusu karakteri özellikle isimsizdir; bu bilinçli bir tercihtir. O bir birey değil, modern bilimin ve rasyonel aklın temsilidir. Başlangıçta zaman makinasını anlatırken sergilediği entelektüel özgüven, ilerleme düşüncesinin Viktorya dönemi iyimserliğini yansıtır. Ancak geleceğe gidiş, bu iyimserliği adım adım parçalar. Romanın yapısı da buna paraleldir: başlangıçta bilimsel bir sunum havası varken, ilerledikçe anlatı bir keşif raporundan varoluşsal bir kabusa dönüşür.
Uzak gelecekte karşılaşılan Eloi ve Morlock türleri, romanın merkezî alegorisidir. Eloi’ler yüzeyde yaşayan, narin, güzel ve çocuksu varlıklardır; çalışmazlar, üretmezler, çatışmazlar. İlk bakışta ütopya izlenimi verirler. Ancak kısa sürede bu zarafetin içi boş olduğu anlaşılır. Eloi’ler entelektüel olarak gerilemiş, irade ve merak yetilerini kaybetmiştir. Medeniyetin konforu onları aptallaştırmıştır. Wells burada rahatlığın evrimsel bir tuzak olabileceğini öne sürer: Mücadele ortadan kalktığında gelişim de durur.
Morlock’lar ise yeraltında yaşayan, çalışan, makinelere bakan, karanlığa uyum sağlamış varlıklardır. Başlangıçta canavar gibi görünürler; fakat roman ilerledikçe sistemin gerçek taşıyıcılarının onlar olduğu anlaşılır. Eloi’lerin refahı, Morlock’ların emeğine dayanır. Bu yapı, sanayi çağının sınıf ayrımının geleceğe
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kadınlar.. Kadınlarımız..
Chimamanda Ngozi Adichie Nijerya'lı yazar , bu eseri aslında, sadece kız çocukları için yazmamış. Toplumsal Cinsiyet Eşitsizliği üzerine yazmış. Kitabın özünde, çoçuklarınızı hiçbir konuda cinsiyet ayrımı gözetmeden, egitin diyor yazar. Kadına atfedilmiş, kadına özgü kavramlarını, yıkmak için düşüncelerini manifest etmiş.. Haklı mı? Bence sonuna kadar haklı.
Dünya'ya insan yavrusu olarak gelen biz, bir süre sonra cinsiyetsel olarak ayrılıyoruz. Global Dünya düzenindeyse, ezilen, hor görülen ne yazık ki, narinlik atfedilen kadın oluyor..
Toplumsal Cinsiyet Sosyolojisi derslerimde, kendisiyle hemhal olduğum 
Sandra Bartky , bu konuyla ilgili de bir kuram ortaya atmış.
"Narinlik Zorbalığı" Nedir narinlik zorbalığı?
Kadınların narin, zarif ve pasif olmaları gerektiği yönündeki beklentilerdir. Doğası gereği, böyle olması gerekir diye bir baskı kurulur kadının üstünde ve bu sebeplerden ötürü ; Toplumsal, özel, iş hayatlarında baskı ve psikolojik şiddete maruz kalırlar. Kadının ; kendini geri çeken, pasif bir yönünün olmasını dileyenlerin, düşünce dünyasının kalıntısıdır, ne yazık ki.. Ben bir kadınım, kendimi savunabilirim. Yeri geldiğinde, bir erkekten güçlü de olabilirim..
Gene Toplumsal Cinsiyet Sosyolojisi dersinde gördüğüm, başka bir kavrama değinmem gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu kavramlar, birbirlerine itici güç olarak meydana atılmışlar bence.
Cam Tavan Sendromu : Kadınlar ve azınlık gruplarının iş dünyasında veya diğer profesyonel alanlarda üst düzey pozisyonlara yükselmesini engelleyen görünmez bariyerler.
Pek çok kadın ; Narinlik zorbalığına ve Cam Tavan Sendromu'na maruz bırakılarak yıldırılıyor.. Biz kadınlar, çok güçlüyüz... Bizi bize bıraksanız, Dünya'yı yönetir. Çiçek bahçesi yaparız..
Unutmayın! Sizi eğiten, büyüten bir kadın çoğu kez.. Azımsanamayacak kadar1000Kitap
Chimamanda Ngozi Adichie Nijerya'lı yazar , bu eseri aslında, sadece kız çocukları için yazmamış. Toplumsal Cinsiyet Eşitsizliği üzerine yazmış. Kitabın özünde, çoçuklarınızı hiçbir konuda cinsiyet ayrımı gözetmeden, egitin diyor yazar. Kadına atfedilmiş, kadına özgü kavramlarını, yıkmak için düşüncelerini manifest etmiş.. Haklı mı? Bence sonuna kadar haklı.
Dünya'ya insan yavrusu olarak gelen biz, bir süre sonra cinsiyetsel olarak ayrılıyoruz. Global Dünya düzenindeyse, ezilen, hor görülen ne yazık ki, narinlik atfedilen kadın oluyor..
Toplumsal Cinsiyet Sosyolojisi derslerimde, kendisiyle hemhal olduğum Sandra Bartky , bu konuyla ilgili de bir kuram ortaya atmış.
"Narinlik Zorbalığı" Nedir narinlik zorbalığı?
Kadınların narin, zarif ve pasif olmaları gerektiği yönündeki beklentilerdir. Doğası gereği, böyle olması gerekir diye bir baskı kurulur kadının üstünde ve bu sebeplerden ötürü ; Toplumsal, özel, iş hayatlarında baskı ve psikolojik şiddete maruz kalırlar. Kadının ; kendini geri çeken, pasif bir yönünün olmasını dileyenlerin, düşünce dünyasının kalıntısıdır, ne yazık ki.. Ben bir kadınım, kendimi savunabilirim. Yeri geldiğinde, bir erkekten güçlü de olabilirim..
Gene Toplumsal Cinsiyet Sosyolojisi dersinde gördüğüm, başka bir kavrama değinmem gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu kavramlar, birbirlerine itici güç olarak meydana atılmışlar bence.
Cam Tavan Sendromu : Kadınlar ve azınlık gruplarının iş dünyasında veya diğer profesyonel alanlarda üst düzey pozisyonlara yükselmesini engelleyen görünmez bariyerler.
Pek çok kadın ; Narinlik zorbalığına ve Cam Tavan Sendromu'na maruz bırakılarak yıldırılıyor.. Biz kadınlar, çok güçlüyüz... Bizi bize bıraksanız, Dünya'yı yönetir. Çiçek bahçesi yaparız..
Unutmayın! Sizi eğiten, büyüten bir kadın çoğu kez.. Azımsanamayacak kadarbeğenmekle beğenmemek arasında kaldımEdebiyat
sadece kadınların olduğu bir dünya nasıl olurdu diye çok merak ettiğimden okuduğum bir kitaptı. genel hatlarıyla kitabı sevdim, okurken gayet akıcıydı. fakat kitabın vermek istediği ana fikir ile konunun işlenişi arasında beni düşünceye sevk eden ayrıntılar vardı.
bu kısım belki spoiler olabilir ama olmayadabilir
genel olarak kadınların erkeklerden aşağı olmadığını ve kadınların ana yapı taşını işliyor kitap. kadınların özünde "annelik" oluşu belli bir açıdan beni rahatsız etmişti fakat kitapta annelik bir din gibi görünüyor. kadın ve erkeğin evliliği, evlilik görevleri hakkında epey tartışma mevcut. katıldığım noktalar ve katılmadığım noktalar oldu. beni asıl soru işaretlerine düşüren şey kadınlar ülkesindeki kadınların "çekici" bulunmamasıydı. kendi kendilerine tüm medeniyetlerden uzakta ve sadece kadınların olduğu bir toplumda muhteşem düzen kurmuşlar. harika bir adalet sistemleri var -gerçi suç diye bir şey yok- her şey ütopik derecede güzel fakat kimsede Y kromozomu olmadığından kadınlar arasında çeşitlilik yokmuş gibi geldi bana. zaten kitap boyunca da bireyden ziyade toplum bilincinin ön planda olduğunu görüyoruz. yani belki de kendi kendine yetebilen kadını çekicilikten uzak görmelerinin sebebi kimsenin birey olamaması da olabilir.
kitap boyu Terry ye gıcık oldum. işlenen 3 erkek karakter de farklı eril yönleri temsil ediyor. Terry daha toksik ve geleneksel bir erilken Jeff ise kadınları fazla narin görerek istemeden onları küçük gören fakat zararsız bir karakter. en çok başkarakterimiz olan Van ı sevdim. aynı şekilde o da kadınların ve erkeklerin farklı görevleri olduğunu savunurken aynı zamanda kitap boyunca kadınlar ülkesinin sistemini ve içinde yaşayan kadınları anlamaya meraklı olan tek kişiydi.
yani tartışmaya açık ama okunabilir bir kitap
Spoiler içeriir ;)1000Kitap
Bu kitap mental sağlığıma bir tık hasar vermiş olabilir. Sonlara doğru okurken boğazım düğümlendi. Kesinlikle sağlam bir kafayla okunması gerek çünkü kitap acılarla ve kırgınlıklarla dolu... Her bölümde mutlu sona hasret kalıyorsunuz bir yerden sonra. Her şeye rağmen sonu harika bitti bence <3
Henry, üzümlü kekim, bu hikayede yanan o oldu. Kendi hikayesi bana çok geçmedi ama Addie'nin hayatını kaleme alıp tüm dünyaya adını duyurması ve hatırlanmasını sağlaması beni çok duygulandırdı. Keşke daha fazla Henry ve Adeline bölümleri olsaydı :'(
Yaşamaya çalışmaktan bıkmış Henry ve yaşamaya aşık Addie'nin birbiriyle olan ironisi peki... Sanırım bu yüzden Henry'i fazla sevemedim. Herkes hayatında ayrılıklar yaşayabilir, akademik kariyeri altüst olabilir, aile baskısı da yaşayabilir ama önemli olan dimdik durabilmek. Ki Henry biraz fazla narin kalıyordu bunun için. Yıkılmakla kalmayıp Luc'la hayatı üzerine bir anlaşma yapması. Yani, ne diyebilirim ki...
Adeline ölümsüzlük ve unutulma laneti yüzünden hayatını bir hırsız gibi yaşamak zorunda kalıyordu ama özünde o kadar tatlı ve masum bir karakter ki temiz ruhuyla Luc'ü bile iyileştirebileceğini düşünmüştüm. Ama Addie hep isyankar ve onu lanetleyen tanrısına nefret dolu, Luc ise sadece başlattığı kedi fare oyununa kendini fazla kaptırıp sürekli pes et de ruhunu yiyeyim modundaydı :/
Luc kesinlikle hikayedeki kötü karakterdi bunda bir yanlış yok ama kötü bir kişiliğe sahip olmasına rağmen Addie'ye olan ilgisi ve benimsemesine düşülmeyecek gibi değildi <3 Addie bile nefret etmenin yanında ona çekildiğini kabulleniyordu. Bunun yanında aralarında üç yüz yılı aşkın bir geçmişleri olunca ve Addie'yi unutmayan tek kişi olunca bir yerden sonra Luc'tan hoşlanmaya başlaması çok normaldi. Ama inanmıştım sana Luc, kalbimi kırdın
9/10
Beğendi
·2025 61. kitabı
Şu sıralar psikolojik temelli kurgular okuyorum. Açıkçası beni biraz yıpratıyor ama kitabın sonunda güçlü karakterlerin savaşmaya devam ettiğini bilme hissi iyi geliyor.
Gerçekten ağır geliyor bazı kitaplar, içerdiği konuların maalesef ki gerçekliğiyle. #karanlığınardındakiaydınlık
El bebek gül bebek büyüme kavramının bu kitaptaki karşılığı Narin. Maddi durumu oldukça iyi olan ailesi tarafından her istediği yapılan özünde şımarık ama hep çocuk biri Narin.
Masum bir aşk gibi görünse de onun Orhan'a olan aşkı Narin'in hayatının epey bir süre çalkantılı geçmesine sebep oluyor.
Ne yazık ki Narin de bazı kötü gerçeklerle savaşmak zorunda kalıyor.Bence onun tek istediği sevdiği adam tarafından sevilmekti.
Aynı çatı altında birbirinden oldukça uzak ama dipdibe yaşayan iki insanın acımasızca hamleleriyle örülü kitap. Maalesef ülkemizde hatta tüm dünyada Narin gibi binler belki milyonlarca kadın eşi tarafından ihanete uğruyor,fiziksel ya da psikolojik şiddete maruz kalıyor, boşanmak istediklerinde de sonu maalesef ki yakından aşina olduğumuz şekilde ölümle sonlanıyor. Narin belki bu savaşta ölmüyor ama Orhan'ın ona yaşattıkları ölümden beter.
Neyse ki Narin'in hayatında Derin, Ayşe ve Emel gibi yakın arkadaşları var ve bu süreçlerde birbirlerine destek olan bu 4 kadının öyküsünü okuyoruz.
Peki Narin hak ettiği ve hayal ettiği gerçek aşk yeniden bulabilecek mi?
Benzer ruhlar benzer kalpler birbirini çekermiş diye okumuştum geçenlerde bir yerde, sanırım narin ve Mert arasındaki durumda tam olarak böyle.
Yapayalnız başlayan hayatı koskocaman bir aile olarak kitabı sonlandırmak bir nebze içime su serpti. 4 kadının birlikte başlayan hikayesi yine aynı şekilde hep birlikte bitti.
Bu güzel okumayı sonlandırmışken, ülkemde ve dünyada güçlü kadınlar çoğalsın, sağlıklı birey ve
