Birlikte hiç resim çektirmemiştik. Bir sürü şey gibi bunu da yapamadık nedense; bir türlü olmadı. Bir koşuşma, durmadan bir şeylerle uğraşma... Neden koşuyorduk, acelemiz neydi?
Seni, güzel eden, dost eden, dayanılmaz eden yine sen’sin. Bunu da öğren. Ve hiçbir kahraman, hiçbir aziz, hiçbir hergele sana azap veremez! Azabı sen kendin icat ediyorsun.
Biraz düşündüm ve sabrettim; sonra, “Bizi bir de bu acımak mahvediyor albayım,” dedim. “Başkalarına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu, her zaman kendimize acımakla son buluyor.”