ssy
@pacific
dünya böyle bir yerdi ve ben buna alışmaya çalışıyordum
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·294 syf.··
Beğendi
·2018 4. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 29 Temmuz 2018 20:26
nasıl başlayacağımı bilemiyorum. kafam devrik ve bitmeyen cümlelerle o kadar doldu ki, toparlayamıyorum kafamı.
benim birinci bölümüm daha çok benjy'e üzülmeye odaklı bir şekilde geçti. evdeki neredeyse tüm insanların ona hakaret ediyor oluşu, onun hiçbir şeyden anlamayışı, sürekli ağlıyor olması ve okudukça gözümde canlanan ona karşı nefret dolu bakışlar. 33 yıllık bir hayat ve kendisini seven bir elin parmağını geçmeyecek kadar insan var. ve bütün bu olanlarda onun hiçbir suçu yok. kimse engelli olarak gelmek istemez dünyaya, hatta sorsan, çoğu insan, gelmek istemez.
ikinci bölümde daha çok zorlandım ben şahsen. quentin'i çok sevdim, sebebini bilmiyorum, ama yine de en zorlandığım bölüm buydu. en etkileyici cümleler buradaydı, ekşidekiler de en felsefik bölüm gibisinden bir şeyler demişler, haklılar. anlaşılması en zor bölüm bu bölümdü bana göre ve en güzel bölüm de bu bölümdü. bana göre.
üçüncü bölümü, jason'dan çok hazzetmediğimden hızlıca bitirip geçmek istedim. nitekim öyle de oldu. zaten ilk iki bölüme göre daha anlaşılır olduğu için hızlıca okumakta bir sorun yaşamıyorsunuz. jason'ı sevmiyorum ancak az da olsa kimi düşünceleri doğru. çok net, vicdan ve duygu yoksunu kişileri sevmem ama bu onların kimi konularda haklı oldukları gerçeğini değiştirmiyor maalesef.
-spoiler-
bu kimi konular, ırkçılığıyla ya da saçma sapan aile reisliği tavırlarıyla ilgili değil, yanlış anlaşılmasın. mesela quentin'in harvard'a gitmesi ama onun gitmemesi. ailede belki de üstüne en az düşülmüş çocuk olması, ama ona rağmen yine de ailesine bakıyor oluşu. annesinin ölümünden sonra tamamiyle nefret edilesi bir insana dönüşse de, yine de şunu düşünmeden edemiyorum; ona karşı olan bu ilgisizliğin böyle bir tepkiyle cevaplanması çok mu sıradışı bir şey?
-spoiler-
4. bölüm, dilsey. bu
Puan vermedi·263 syf.·
Beğendi
·2018 3. kitabı
Puan vermedi·160 syf.··
Beğendi
·2018 1. kitabı
·26 saatte okudu
·Okunma: 14 Temmuz 2018 21:28
Erdal Öz'ün genç yaşlarda yazdığı (23-24) yayımlanan (Varlık Yayınları) ilk romanı. Önsözde Yaşar Nabi'nin Erdal Öz'e mektuplarından kesitler var.
Kitapta hiç "ve" kullanılmamış. Nurullah Ataç'a göre "ve" Türkçe değilmiş. Erdal Öz'de diyor ki "Biz Türkçemizi Ataç'tan öğrenmiştik. Bizim kuşağın Türkçesi her zaman iyi olmuştur."
Kitap güzel, Yaşar Nabi kitap hakkında "Dostoyevski ile Camus arası bir şey." diyor. Kitabı okurken sanki çeviri bir roman okuyormuş gibi hissettim ben. Akıcı, etkileyici. Dilinin sadeliği sayesinde elinizde sözlük vs. olmadan rahatlıkla okuyabiliyorsunuz. Altı çizilecek çok cümle var. Konu bakımından ilk olarak sıradan bir şekilde gidiyor. Sonradan, karakterlere bağlı olarak durum biraz değişiyor. Önsözünün de okunması gereken kitaplardan biri bence. Genel olarak değerlendirirsek; güzel kitap, etkileyici, sürükleyici. okuyun derim.
