Okuyan kadinlar kulubu ile birlikte #türkklasikleriserisi etkinliğinde #küçükşeyler kitabını okuduk. Kendisi aynı zamanda @okumacemberiolusturalim
etkinliğimin de biten ilk kitabı olur.
Küçük şeyler insanların başına gelme olasılığı yüksek olan olaylar zincirinden oluşmuş. Birbirinden farklı hikayelerle kimi zaman hayal kırıklıklarını, acıları, hüzünleri, kimi zaman ümidi ya da içine düşülen duygusal boşlukları anlatıyor. Büyük acılardan ziyade, çoğu insanın hesaba almayacağı ayrıntılar da irdelenmiş. Ama ben kitaba giremedim bu sefer. Sevdim hikayeleri ancak yaşayamadım. Kediler'de tebessüm ettim buruk bir şekilde, İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır'da üzüldüm, Düğün'de çok kızdım, Pandomima'da hüzünlendim ama istediğim şekilde yoğunlaşamadım. Çok koptum nedense.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
"Yirmi yaşında olmadığımız halde bizler de mutlu olduğumuz anları gözden geçirsek, bütün kainatın karşısında titrediği şu kelimeye ulaşmaz mıyız? Hiç..."
135 yıl önce yazılmış 9 hikaye.Duygu ve Düşünce
Kediler hikayesi ne kadar güldürmüş olsada sonraki hikayeler düşündürdü. Özellikle Düğün ve Pandomima hikayeleri üzücü geldi bana.
Ama Arlezyalı hikayesi (Daudet’nin L’Arlesienne hikayesinin çevirisiymiş) ile Pandomima hikayelerinin alt metininin benzer olduğunu okuduğunuzda rahat hissedebiliyorsunuz.
Küçük şeylerEdebiyat
Bu kitabı elime aldığımda, isminin mütevazılığına rağmen bu kadar derin izler bırakacağını tahmin etmemiştim. Modern Türk hikâyeciliğinin ilk örneklerinden biri kabul edilse de, okurken hissettiğim şey teknik bir başarıdan çok, insan ruhunun o en ince, en küçük kıvrımlarına dokunan bir samimiyet oldu.
Kitap, adıyla müsemma; hayatın içinden geçen, bazen görmezden geldiğimiz ama aslında tüm varoluşumuzu şekillendiren o minicik anları anlatıyor. Sezai, büyük trajedileri bağıra çağıra anlatmak yerine; bir bakışın, bir sessizliğin ya da sıradan bir nesnenin arkasındaki kederi fısıldamayı tercih etmiş. Özellikle "Pandomima" hikâyesi... Pascal’ın o sessiz iç dünyası ve karşılıksız sevgisinin yarattığı o ağır sessizlik beni gerçekten sarstı. Bir insanın kalbinin kırılabileceğini bu kadar zarif ama bir o kadar da acımasızca anlatmak büyük bir ustalık.
Yazarın dilindeki o naif realizm, olaylara bir gözlemci gibi değil de sanki o anın içindeki bir sırdaş gibi yaklaşmamızı sağlıyor. Hikâyelerde Batılı tarzın izlerini görmek mümkün ancak anlatılan dertler, seçilen karakterler ve o hafif melankolik hava bizden, bizim topraklarımızdan çok şey taşıyor.
Okurken şunu düşündüm: Bizler hayatın büyük değişimlerine odaklanırken aslında o küçük şeyler arasında kaybolup gidiyoruz. Sezai, bu eseriyle bize durup o küçük ayrıntılara bakmayı, oradaki insanı görmeyi hatırlatıyor. Eğer siz de abartılı kurgulardan yorulup insan ruhunun sade ama derin hallerine yolculuk yapmak isterseniz, bu incecik ama içi dopdolu kitabı mutlaka listenize eklemelisiniz.
Bazen en büyük fırtınalar, en küçük sessizliklerde koparmış; bu kitap bana tam olarak bunu hissettirdi.
Salih Bora'nın kitabın başında yazmış olduğu "Sunuş" kısmı çok güzeldi. Bu kısmı okuduktan sonra eseri seveceğimi anlamıştım ve yanılmadım. İçindeki hikâyeler gerçekten çok güzeldi ve 
Samipaşazade Sezai'nin dili oldukça sadeydi. Kitap akıp gitti.
Yazarımız çoğu yerde bize sorular soruyor ve genelde sorularına yanıt verirken buluyoruz kendimizi. Çok üzüntülü bir olayı karakterin hissettiği şeyleri kaleme almadan tek bir kelimeyle bile hissettirebiliyor. Karakterin nasıl bir hayal kırıklığı yaşadığını, nasıl bir üzüntü duyduğunu yazmasa da okuruna hissettirebiliyor. Bu çok büyük bir başarıydı benim için.
İlk hikâye, "Bu Büyük Adam Kimdir?" idi. Hikâyenin son cümlesinde yüzümde büyük bir tebessümün belirmesine sebep oldu. Ters köşe gibiydi, aslında tam olarak ters köşe de denemez başlarında seziyorduk ama bu şekilde fark edilmesi güzeldi. Ayrıca, aralara kendisinin pek sevdiği Sadi'nin Gülistan adlı eserinden, tam olarak yaşanılan anları anlatan Farsça şiir parçaları eklenmişti. Yazarımız tam yerine 'cuk' diye oturtmuş. Çok hoşuma gitti. :) Sonra bir baktım, diğer hikâyelerinde de hatırına geldikçe Sadi'den alıntılar yapmış. Yerine çok uygun kullandığı için hiç sırıtmadılar ama.
2.hikâye olan "Hiç" te her bir cümlesine bayıldım. Karakterin tasviri o kadar güzeldi ki her cümleyi alıntılama isteğiyle dolup taştım. Aslında bu, karakterde kendimi bulabildiğimden dolayıydı. Yazarın arada bizlere yönelik sorduğu sorular da canımı yakmadı değil. Mesela: "Yirmi yaşındayken yaratılışın bir mucizesi olan böyle bir tebessümün karşısında hiç bulunmadınız mı?"
Ah neredeeee? :D
Ve sonra hikâye bitti. Bittiği yerde, son cümlelerde yine derinden etkilendim:
"Hayaller çağı olan yirmi yaşının en dehşetli darbesi... Meğer aklını başından alan bu tebessüm, kızın o küçük, o güzel ağzının bütün üst
Samipaşazade Sezai'nin dili oldukça sadeydi. Kitap akıp gitti.
Yazarımız çoğu yerde bize sorular soruyor ve genelde sorularına yanıt verirken buluyoruz kendimizi. Çok üzüntülü bir olayı karakterin hissettiği şeyleri kaleme almadan tek bir kelimeyle bile hissettirebiliyor. Karakterin nasıl bir hayal kırıklığı yaşadığını, nasıl bir üzüntü duyduğunu yazmasa da okuruna hissettirebiliyor. Bu çok büyük bir başarıydı benim için.
İlk hikâye, "Bu Büyük Adam Kimdir?" idi. Hikâyenin son cümlesinde yüzümde büyük bir tebessümün belirmesine sebep oldu. Ters köşe gibiydi, aslında tam olarak ters köşe de denemez başlarında seziyorduk ama bu şekilde fark edilmesi güzeldi. Ayrıca, aralara kendisinin pek sevdiği Sadi'nin Gülistan adlı eserinden, tam olarak yaşanılan anları anlatan Farsça şiir parçaları eklenmişti. Yazarımız tam yerine 'cuk' diye oturtmuş. Çok hoşuma gitti. :) Sonra bir baktım, diğer hikâyelerinde de hatırına geldikçe Sadi'den alıntılar yapmış. Yerine çok uygun kullandığı için hiç sırıtmadılar ama.
2.hikâye olan "Hiç" te her bir cümlesine bayıldım. Karakterin tasviri o kadar güzeldi ki her cümleyi alıntılama isteğiyle dolup taştım. Aslında bu, karakterde kendimi bulabildiğimden dolayıydı. Yazarın arada bizlere yönelik sorduğu sorular da canımı yakmadı değil. Mesela: "Yirmi yaşındayken yaratılışın bir mucizesi olan böyle bir tebessümün karşısında hiç bulunmadınız mı?"
Ah neredeeee? :D
Ve sonra hikâye bitti. Bittiği yerde, son cümlelerde yine derinden etkilendim:
"Hayaller çağı olan yirmi yaşının en dehşetli darbesi... Meğer aklını başından alan bu tebessüm, kızın o küçük, o güzel ağzının bütün üstBüyük Anlatılan "Küçük Şeyler"Edebiyat & Roman
Batılı anlamda ilk modern hikâye örneği olan "Küçük Şeyler" kitabı, dışardan bakıldığı zaman önemsiz, sıradan konuları öyle iyi, öyle güzel betimlemeler ile anlatıyor ki insanı hikayenin içine çekip, yakalamayı başarıyor. Yazarımızın da önsözde belirttiği gibi;
"Dünyada bir zerre yoktur ki güzel yazılmak suretiyle önemli bir konu olarak kabul edilmesin."
Her hikâyenin kendine has bir havası da var tabii ki, kimi zaman yüzünüzde bir tebessümle bitiriyorsunuz hikâyeyi, kimi zaman da hüzünlenmiş bir şekilde. Kısa yazılan ve basit sayılabilecek konularla bunu başarabilmek de yazarın ustalığıdır elbette. Beni en çok etkileyen hikâye ise "Pandomima" oldu. Dönüp dönüp tekrar okuyacağım bir hikaye, sanırım biraz da kendi hayatımıdan birşeyler bulabildiğim için daha çok etkiledi beni.
Kesinlikle okunmasını tavsiye ederim, iyi okumalar.
Adından da anlaşılacağı üzere küçük ve önemsiz gördüğümüz olayların insan yaşantısındaki yeri denilebilir. Kısa öykülerden oluşan bi kitap. Açıkçası benim çok fazla sevemediğim bir kitap oldu. Öykülerinden sadece Arlezyalı ve Pandomima kısmını sevdim onun haricinde diğer kısımları maalesef sevemedim. Okumakta , anlamakta zorlandığım kısımlar oldu örneğin ; sayfa 20de cümleyi çok fazla virgülle bağlaçla bağladığı için olaydan koptuğumu hissettim.
Kitabın tasarımı çok çok çok güzel. Her hikayeye geçişte çiçeklerle süslenmiş bı sayfa vardı bayıldım.