Kendi Küllerine Bir Veda Mektubu..
Puan vermedi·276 syf.·
2026 41. kitabı
Giovanni Papini’nin Bitik Adam’ını okumak, bir insanın kendi gençliğiyle, bitmek bilmeyen hırslarıyla ve o "her şeyi bilme" arzusunun yarattığı boşlukla yüzleşmesine tanıklık etmek gibiydi.
Kitabı okurken Papini'nin o sivri ve samimi dili beni oldukça etkiledi. Gençliğin o dizginlenemez kibrini, dünyayı değiştirme tutkusunu ve sonunda gelinen o kaçınılmaz "tükenmişlik" hissini öyle dürüstçe anlatıyor ki; insan ister istemez kendi içindeki "bitmişlikleri" ve aslında hiçbir şey olmamanın getirdiği o tuhaf özgürlüğü sorguluyor.
Yazar, başarıyı değil, insanın kendi sınırlarıyla olan o sancılı tanışıklığını merkezine alıyor. Bitik Adam, aslında büyük iddialardan vazgeçip kendi sessizliğinde huzur bulmaya çalışan herkesin elinin altında olması gereken bir hesaplaşma metni.
Eğer modern insanın varoluş sancılarına, edebi bir dille ve büyük bir içtenlikle dokunmak isterseniz, bu esere mutlaka şans verin.
Kütüphanede görür görmez yüz yılı aşkın süre önce kaleme alınmış bu eseri okumak bana ilginç bir deneyim gibi geldi. Alır almaz başladım ve belli bir olay örgüsü dışında kaleme alınan ruhsal, zihinsel arayış içinde olan kitap karakterine rast geldim bu serüvende. Kahramanımız mutluluğun peşinde değil, melankolik takılan, edebiyat aşığı, felsefe tutkunu. Yalnızlığı seven değil bulunduğu ortamda onun gibi insanlar olmadığı için belli bir müddet yalnızlığa mecbur kalmış biri. Bildiklerini, tecrübelerini çevresindeki insanlarla paylaşmaktan çekinmezken kendisine #bitikadam denmesine de karşı. İçinde ölmek değil yaşamak duygusunu diri tutmayı başarıyor eser boyunca. Felsefe olsun, sorgulayan zihne sahip karakter olsun beni de silkelesin derseniz tam size göre.
Reklam değil.
@monoklkitap
"Ben dünyaya olduğu gibi kabullenmek istemediğim için düşlemle onu tekrar yaratmayı ya da yıkarak değiştirmeyi deniyorum. Onu sanatla yeniden inşa ediyor ya da teoriyle alt üst etmeyi deniyorum. Bunlar birbirine iki zıt çaba fakat aralarında uyum ve birlik var."
~
"İşte buradayım: İçimi açtım ve kendimi vurdum; anatomi masalarındakiler gibi iç organlarımı ve sinirlerimi tüm çıplaklığıyla gözler önüne serdim. Eğer isterseniz en hakiki benliğimle tanışabilir ve aceleci yargılardan kurtulabilirsiniz. Burada olan benim biyografim değil içsel olaylarımın gerçek akışıdır. Eserimden geriye kalan her şeyin açıklaması ve anahtarı burada bulunuyor. Bu bir sanat eseri değil, kendime ve başkalarına yapılan bir itiraftır."
Reklam
Küllerinden Doğan Bir Başkaldırı
Puan vermedi·276 syf.·
2026 42. kitabı
Karşımızda adeta "Düzyazının Dante’si" duruyor. İtalya’nın bu hırçın ve aykırı kalemi Giovanni Papini’nin eseri, benim gözümde kurgusal bir roman olmaktan çok öte bir yerde. Bu kitap; yazarın kendi zihninin derinliklerine, devasa egosuna ve derin hayal kırıklıklarına yaptığı amansız, çıplak bir otobiyografik ve felsefi yolculuk…
Eserin kurgusundaki en çok etkilendiğim unsurlardan biri, bölümlerin adeta bir senfoni gibi müzikal tempolara (Andante, Allegro vb.) göre ayrılmış olmasıydı..Bu yapı, metni sadece okunacak bir kitap olmaktan çıkarıp edebi bir başkaldırının ve entelektüel bir çöküşün manifestosu haline getiriyor…
Kitap, ironik adının aksine benim için asla teslim olmuş bir adamın hikayesi değil... Aksine, İtalya'da kendisi için "tükendi, bitti" diyen tüm o çevrelere karşı muazzam bir meydan okuma… Papini adeta, "Ben daha bugün doğuyorum, en iyisi şimdi başlıyor!" diyerek küllerinden yeniden doğmayı seçiyor…
Okurken nevrotik, deli-dahi ve son derece kibirli bir zihinle karşı karşıya kalıyorsunuz… Ancak bu kibrin yanında, yazarın kendi çelişkileri karşısında gösterdiği o acımasız dürüstlük beni en çok sarsan şey oldu…
Bu eser okuyucu olarak beni net bir sevgi ya da nefret duygusunda bırakmadı; zaten kitabın başarısı da tam olarak burada yatıyor…Papini, insan ruhunun en karanlık kibir odağı ile en nahif kırılganlık noktası arasında mekik dokurken, bizleri de o girdabın içinde adeta un ufak ediyor…Kesinlikle kolay unutulmayacak, zihni hırpalayan bir edebi deneyim…Okuyun derim…
#GiovanniPapini’den #KaçanAyna ile merhaba. Okuduğum bu müthiş kitaba dair ne söylenmişse, ne söyleniyorsa ve ne söylenecekse eksik kalır gibi geliyor bana. Methiyenin ucunu kaçırma hakkım varsa bunu kullanmak istediğim kitaplar arasındadır artık kendisi .Çok nadir bir doğa olayıdır bir öykü kitabında tüm öykülerin çok iyi olması…
Bu yüzden kitaptaki on öykünün de ayrı ayrı güçlü olmasına ayrı bir dipnot gerekli sanki…Bir öykü kitabında genellikle birkaç metin parlar, diğerleri o ışığın çevresinde silikleşir. Buradaysa her biri çok güçlü ve her öykü başka bir odanın karanlığı gibi. Kapısını açıyorsunuz ve içeriden bambaşka bir korku, başka bir düşünce, başka bir hayalet çıkıyor.Her biri başka bir düşünsel yarık açıyor insanda. Sanki Papini, insan ruhunun farklı yönlerini taşıyan on küçük ayna yerleştirmiş önümüze.
Bu 10 öyküde bazen rayların üstünde geleceğe doğru koşarken bugünü çürüten insanların hikayesi , bazen aynanın karşısında gençliğini geri beklerken sessizce ölenin,bazen hakikati kaldıracak kadar güçlü olmadığını geç fark edenlerin, bazen kendi arzularının içinde yavaş yavaş çürüyenlerin hikayesi , bazen bir düşüncenin insan zihnini ele geçirip onu yaşayan bir kâbusa dönüştürmesinin, bazen de sıradan görünen hayatların altında büyüyen görünmez boşlukların hikayesi anlatılıyor.Bir öyküde düşünce, insanın içine yerleşmiş görünmez bir ur gibi büyüyor. Bir diğerinde kibir, cilalı bir tabut estetiğiyle anlatılıyor. Başka birinde modern insan, kendi yaptığı makinenin içinde unutulmuş bir mahkûm gibi beliriyor. Ve Papini bunu yaparken bir filozof gibi düşünüyor, bir şair gibi saldırıyor zihne. Büyülendim resmen.İnsan bu kitabı bitirdiğinde müthiş bir okurluk sevinci yaşıyor sevgili okur arkadaşım. Çünkü gerçekten iyi bir öykü kitabı okumak artık çok nadir
GOG – GIOVANNI PAPINI
İki dünya savaşının ardından iki kitap olarak yazılmış bir günlük. Roman demek yanlış olur. Gog ilginç bir tip. Öyle ki aslında nefret edilesi bir karaktere sahip. Hayata baktığı yerde ‘’doğru’’ kavramı yok. Kitap aslında her şeyin, her bakış açısının bir antitezi gibi.
Papini, kendi yaşadığı dönemde ortaya çıkan , tartışılan felsefi fikirleri farklı bakış açısıyla ele alıp bir de bu yönden bakalım diyen ve bunun için bir anti kahraman yaratan bir farklı düşünür gibi.
Kitap (-lar aslında) zor okunmuyor. Kısa kısa bölümler halinde, hemen her konuda bir fikir sunuyor. Genel kabulün dışında oluşu okuyucuya ilginç gelebilir. Bana göre kitabı( -ları) sevebilirsiniz ama Gog sevilir mi?
Bazı bölümleri çok sevdim: Bırakılmış Şehir, Ben Rubi’nin Fikirleri, Kendine Tapmak, Hiçbir Şey Benim Değil, Yıldızlar=İnsanlar…
Kitapta bir tarih sırası yok. Olay sırası da yok. Tarih ( gün ve ay) ve yer belirtilmiş ama yıl yok. Okurken rastgele bir bölüm olarak açılıp da okunabilir diye düşündüm.
Giovanni Papinin'nin birçok farklı konudaki aşırıcı fikirlerini kara mizah şeklinde ifade ettiği eseri. Bu fikirler içerisinden bir kısmını iyi bir kısmını da kötü buldum ama yine de beğendim. Geleceğe dair bazı öngürleri de mevcut.
Reklam
Reklam