...öğrencileri tembelleşip dikkatsizleştiğinde sertleşmeleri gerekse de bu sertlik asla soğukluğa dönüşmüyor. Çocuklara bakarken gözlerindeki ışık ne olursa olsun sönmüyor. Çünkü kliniğe girmek kalpten kalbe, gözden göze bir dalga gibi yayılan ruhun içine girmektir. Bu ruhta da acıma değil gurur gizlidir.
Artık çocuk olmadığımı biliyordum ama yetişkin de değildim. Çocukluğun neşeli umursamazlığı ve yetişkinliğin acısı ve hayal kırıklığı arasında asılı kalmıştım.