Bugün bir insanı, üzerindeki "kıyafetle" (görevi, pozisyonu, markası, aracı) tanımlıyoruz. Ancak o kıyafetin altındaki irade, vicdan veya "insanlık" bir kılıf haline gelmişse, geriye sadece içi boş bir zırh kalıyor. Matrix filmiyle birleştirirsek; ajanlar mükemmel takım elbiseler içinde, kusursuz birer "kıyafet"tirler. İçlerinde bir insan, yani bir ruh barındırmazlar; sadece sistemin kodlarını icra ederler. Toplumda "makamını dolduran" ama "insanlığını unutan" herkes aslında o üniformanın içindeki boşluktur. Elbise, aynı zamanda bir "perde"dir. İnsan, çıplakken (hem fiziksel hem de metaforik olarak, yani hiçbir paye ve statü olmadan) sadece kendisidir. O noktada, yalan söyleyecek bir maskesi, arkasına sığınacak bir statüsü yoktur. Hakikat, bu "çıplaklıkta" yani "yalınlıkta" ortaya çıkar. İnsan, üzerine giydirilen (veya zorla giydirilen) rengin/kimliğin ötesine geçebildiği oranda insandır. Kimliklerimiz, dış dünyada giydiğimiz üniformalardan ibaretse, sistemin içindeki birer "boş elbise" olmaktan öteye gidemeyiz.
Bazen...
Bırak üzerine alınmayı, ucundan kıyısından bir paye bile hissetmezsin; öyle uzak, öyle dışarıda kalırsın...
Zira zaten hiç sana özel bir hoşluk bir güzellik görmemişsindir ki, nereden bileceksin?
Gazel
tak zülfün teline baharı ben hazan olam
mevsim i hazan üzre gülzarına baran olam
bir gedaya bahş et gülüşünden hürrem olsun
yahut kahrından ömrüm heba ben ziyan olam
söyle ne vakit abad eyledin ki semtimi
ko baykuş ötsün tepemde yıkık viran olam
gör ayine i güişende kendini nergisveş
aşık ol hüsnüne ki ben sana bağban olam
paye mi var kapında köle olmadan başka
zinhar bugün deme yarın deme heman olam
o hak i payinin bir zerresine yüzüm sürmeye
ko beni felek yarin yoluna revan olam
hülagu nun kılıcından kızıldır leblerin
sen kalk o kara taştan ben sana kurban olam
ah bir gülüver de derunuma can üflensin
şu dil i perişanmda bir gün handan olam
( muttalip keskinli )
anladım ki
yazmak, yazabilmek
yaşamaktan bi paye imiş
var olmadığımı düşünürken
varoluşa dair bi zerre miskal bi nüsha imiş
anladım ki yaşarken değil yazarken varmışım
...
bir sabah alacağım o düşleri
elinden dilinden
bir sabah uykuları doğudan
değil batıdan doguracağım
üstelik tam kirpiklerinin dibinden
saçlarının telinden dokunacağım
yüreğinin küf tutmuş kapısına
bir cümle
belki
bir türkü
tutturacağım
açılacak kilitsiz
tüm kör kapılar
kollar
şimdi diyorum şimdi
tam da şu an
indir şu suratına astığın hüznü
aç bak dolabında çiçeği pembe
aşka açan neşe var
çoktandır sıra bekliyor
hadi giy
bugün aşka açan
eli eteği oynayan
bir sabahı uyandıralım
çayı ocağa
aşkı demlenmeye
simidi bakkal dursuna
yumurtayı kümeste ki çilliye
zeytine
peynire