Pebble
@pebb
witness of the earth
good vibes only.
insanı insan yapan kitaplardır.
“Evet, onlar da insandır! Pavlenko’lar, İvan’lar, Kostyük’ler, Vasil Dimitroviç’ler, Stepan’lar, belki bunu gülünç görecekler; ama nasıl görürlerse görsünler, ben eserimi tekrar sakin bir dua ile bitirmek istiyorum. Romanımı kapatırken ‘Tanrım!’ diyorum. ‘Onlar da insan! Acı onlara! Kendileri gibi, kendileri gibi başkalarının da insan olduklarına inandır onları!’ Ötekiler, o hayvan gibi sürülüp götürülenler… Onlar da insandı!”
Özellikle günümüzde insanın içini acıtan savaşlar, zulümler sürüp giderken bu barışçı yazarın bu eserini okumasını herkese tavsiye ediyorum. “Artık savaşlar bitsin, artık dünya barış istiyor!” diyorum. Şiddetle tavsiye ediyorum!
Reklam
Beyaz Gemi, Kırgız yazar Cengiz AYTMATOV’un romanı. Issık Gölü civarında geçen kitapta küçük bir çocuğun gözünden dönemin Sovyet yönetimine eleştirel bir yaklaşım getirilmektedir. Romanın kahramanlarından Mümin Dede gelenekçiliğin temsilcisi iken damadı Orozkul ise yozlaşmanın çarpıcı bir örneğini oluşturur. Kitap Sovyet döneminin sıkıntı, ümit ve beklentilerini yansıtır. Roman, annesi ve babası ayrılınca dedesi tarafından büyütülen bir çocuğun gözünden dünyayı anlatmaktadır. Orozkul orman işçilerinin amiri konumundadır. Aynı zamanda Mümin’in kızı ile evlidir. Çocuğu olmayan Orozkul eşin sürekli dövmektedir. Mümin ise buna seslenememektedir; çünkü Orozkul’un yanında çalışmaktadır. Yaşlı olduğu için bu saatten sonra başka yere gitmeye cesareti yoktur. Dedesinin anlattığı masallarla büyüyen çocuğun hayal dünyası çok zengindir. Dedesinin yaptığı havuzda yüzen çocuk, balık olmayı istemekte ve böylece Issık Gölü’ndeki Beyaz Gemi’ye ve hayalindeki babasına kavuşacağı günü düşlemektedir. Çocuğun okuma çağı gelmiştir ve dedesi ona bir çanta alır. Okula başlayan çocuk çok mutludur. Mesafe uzun olduğu için dedesi onu her gün okula götürmekte ve okuldan almaktadır. Bir gün Orozkul ile dağdan getirdikleri tomruk suda kalınca dedesi torununu almaya gecikir. Orozkul zalim olduğu için Mümin’i bırakmak istemez. Mümin’in verdiği karar romanın sonunu hazırlayan olayların başlangıcı olur.
Masalla gerçeği birleştiren bir eserdir. Geçmişi temsil eden dede ile geleceği temsil eden çocuk arasında dramatik bir ilişki kurarak insan duygu ve düşüncelerine kendine has yorumlar getirilir. Adı eserde hiç geçmeyen çocuğun saf ve temiz dünyasından, hayatın acı ve çıplak gerçeğine uzanan bir roman kurgusu meydana çıkarılır. AYTMATOV’un, edebiyat âleminde geniş akisler uyandıran, uzun yıllar
Erkekleri askere alınan bir köyde geride kalanların çektiği sıkıntılar etkileyici bir üslupla anlatılır. Eldeki yetersiz yiyeceğin muhtaç olanlardan başlayarak dağıtılması, dört gözle beklenen hasat zamanları, umutların hasat zamanına ertelenmesi, savaş yüzünden ürünün hemen hepsinin merkezden istenmesi, boşa çıkan umutlar, yine açlık, sefalet, bir yandan cepheden gelen ölüm haberleri, umutsuz bekleyişler, savaşın uzun sürmesi üzerine aşağıya çekilen cepheye çağrılma yaşı, yine gidenler, ayrılıklar, gözyaşları… Yani tek kelimeyle ve bütün zulmetiyle: savaş.
Genellikle eğlenceli ve komik romanları seven biri olarak, bu savaşla alakalı kitabı da çok beğendim. Bir kadının çaresizliği, umutları, mücadelesi… AYTMATOV’un dili gerçekten çekici. Tavsiyemdir.
Reklam