Kitapta konular arası geçişleri tam olarak yakalayamadım. Konuya girişi bile saçma buldum;düşünsenize uzun zamandır görüşmediğiniz kuzeninizin evine gidiyorsunuz, kocası ile çok az samimiyetiniz var. Ziyaretin hemen ertesi günü,kuzeninizin kocası sizi metresiyle tanıştırıyor. Pehh... Ağır ilerleyen, sıkıcı, konu olarak gerçekçi olmayan bir kitap.
Bana dokunma #6!/final1000Kitap
Evet arkadaşlar serinin son kitabını okurken anladım ki yazar bizimle harbi dalga geçiyor. Baya baya okuru mal yerine koymuş durumda. Zaten zar zor bitirdiğim bir serinin finali özür dilerim ama b*k gibiydi. 6 kitaplık uzun bir serinin finalı o kadar baştan savmaydıki finali ben yazsaydım vallahi daha iyi olurdu. Eminim buna. Birde novelları var. Pehh. Size tavsiyem fantastik adı altında alıp bu seriyi okumayın. Son olarak bu seriye giden zamanıma yazık diyorum ve burada yazar ile vedelaşıyorum çünkü bir kitabını daha okursam namerdim...
Okumak isteyenlere keyifsiz okumalar >3
Reklam
-İnce-lendiğim bir kitap..·384 syf.·İnceleme
8/10
2026 6. kitabı
Waowwwww yani 
Nazan Bekiroğlu , kalem böyle hizaya getirilir dedirten bir yazar olduğunu zaten kanıksadım artık. Âdem ile bağlantı kurmak adına bütün köprüleri önünüze süren bir kitap diyerekten çok detaya gerçekten inmek istemiyorum çünkü evet "" çoook abartı değil"" lakin herkesin bir bu âdemoğlu âdem kitabından geçmesi gerek diye düşünüyorum.
Âh koca dünya! Hepi topu hatıra uyuşmazlığı,kelime farkıydı. (Syf.166)
Hani bazı kitaplar vardır. Böyle çok sakin hanım hanım kendi halinde açılan kitaplar.. sanırım bu sonsuzluk hecesi de benim için öyle. Yani rengi, dokusu, sayfalarındaki o kır tadı, cennet mekân, bilinmeyenin verdiği özlem, daha birçok çekici yönler...
Bir sayfası başka huzur bir sayfası başka huzur. Ve hiçbir sayfasındaki işlenmişlik sizi yormaz. Neden mi ? Çünkü bizzat varlığınıza dokunuyor da ondan.
Ben illaki incelemelerimde nasıl hissettirdiği gibi konulara değinmeden geçemem. Çünkü bir kitabı nasıl ki okuyorsak, o da bizi okuyor bence. "Kitap bizi nasıl okurmuş canım pehh!" demeyin, okur okur. Günler süren sayfalarla pekiştikçe bunu daha net anlarsınız, o bir an vardır o ân'ı yakalarsanız ki illa olmuştur yakalayanlar, beni anlayacaktır diye umuyorum.
Biraz daha sürdürmek isterim ki hissettiklerim bazı kitaplarda coştukça coşuyor zira akıtmamam mümkün değil. Simyam dürttükçe dürtüyor... Hele ki ruhumu ve beklentimi yoran kitaplardan sonra bana ilaç gibi geldi. Tabii bir kaç gün önceki şikayet iletimden sonra çok beklentisel bir şey de yansıtmak istemem lakin dediğim gibi bizzat varlıksal olarak herkesin kendinden bir şey görmemesi imkansız. Yaratılış atlasında yönler ve kurallar oluşumundan ibaret hecelenen bir kitap...
Diline bi özellikle vurgulamak isterim henüz okumayanlar için. Bana açıkçası biraz ağır geldi. Her ne kadar sevmiş olsam da. Yani bazı
Nazan Bekiroğlu , kalem böyle hizaya getirilir dedirten bir yazar olduğunu zaten kanıksadım artık. Âdem ile bağlantı kurmak adına bütün köprüleri önünüze süren bir kitap diyerekten çok detaya gerçekten inmek istemiyorum çünkü evet "" çoook abartı değil"" lakin herkesin bir bu âdemoğlu âdem kitabından geçmesi gerek diye düşünüyorum.
Âh koca dünya! Hepi topu hatıra uyuşmazlığı,kelime farkıydı. (Syf.166)
Hani bazı kitaplar vardır. Böyle çok sakin hanım hanım kendi halinde açılan kitaplar.. sanırım bu sonsuzluk hecesi de benim için öyle. Yani rengi, dokusu, sayfalarındaki o kır tadı, cennet mekân, bilinmeyenin verdiği özlem, daha birçok çekici yönler...
Bir sayfası başka huzur bir sayfası başka huzur. Ve hiçbir sayfasındaki işlenmişlik sizi yormaz. Neden mi ? Çünkü bizzat varlığınıza dokunuyor da ondan.
Ben illaki incelemelerimde nasıl hissettirdiği gibi konulara değinmeden geçemem. Çünkü bir kitabı nasıl ki okuyorsak, o da bizi okuyor bence. "Kitap bizi nasıl okurmuş canım pehh!" demeyin, okur okur. Günler süren sayfalarla pekiştikçe bunu daha net anlarsınız, o bir an vardır o ân'ı yakalarsanız ki illa olmuştur yakalayanlar, beni anlayacaktır diye umuyorum.
Biraz daha sürdürmek isterim ki hissettiklerim bazı kitaplarda coştukça coşuyor zira akıtmamam mümkün değil. Simyam dürttükçe dürtüyor... Hele ki ruhumu ve beklentimi yoran kitaplardan sonra bana ilaç gibi geldi. Tabii bir kaç gün önceki şikayet iletimden sonra çok beklentisel bir şey de yansıtmak istemem lakin dediğim gibi bizzat varlıksal olarak herkesin kendinden bir şey görmemesi imkansız. Yaratılış atlasında yönler ve kurallar oluşumundan ibaret hecelenen bir kitap...
Diline bi özellikle vurgulamak isterim henüz okumayanlar için. Bana açıkçası biraz ağır geldi. Her ne kadar sevmiş olsam da. Yani bazı
Bu sefer çok çabaladım ama yine bitiremedim. Bomboşsun, gerçek hayatla en ufak bağın yok...
Değmez vakit ayırmaya ve orhan pamuk kişisine. Poğçacıymış pehh
Kokuşmuş toplumumuzu anlatan bir kitap. Bütün köy bir olmuş, küçük bir çocuğa annesini öldürmesi için baskı yapıyor. Babasının evinden kızı zorla kaçırıp, ilaç etkisiyle, zorla kendisine eş yapan Halil... Bazı kısımlarda Hasan'a: "Senin baban yiğit adamdı!" demeleri yok mu bir de? Pehh! Toplum iyice bozuldu nidaları artık boş geliyor bana, toplum eskiden de bozukmuş zaten.
İnci'nin türküsü·102 syf.·İnceleme
8/10
2025 88. kitabı
İnci'nin mabedindeki o ışıltılı mahsun yazgı...
Çok sürükleyiciydin İnci'm.. çok sevdim seni, Kino'yu, yaşam seferberliğini..
Steinbeck, kapitalist sistemin adaletsizliğini ve sömürü düzenini sert bir dille eleştirir bu romanda. Yoksulların hiçbir zaman gerçekten kazanan taraf olamayacağına dair karamsar bir tablo çizer.
Roman, Meksika’da yaşayan yoksul bir inci avcısı olan Kino ve ailesinin başından geçenleri anlatır. Kino, bir gün okyanusta "dünyanın en büyük incisi"ni bulur. Bu inci, onun ve ailesi için umut sembolü olur, çocuğu Coyotito'nun tedavi edilmesi, yoksulluktan kurtulmak, daha iyi bir hayat gibi standartlara ev sahipliği yapacaktır.
Ancak inci bulunduktan sonra, çevresindeki herkesin bakışı değişir. Doktor, tüccarlar, komşular, hatta bazı akrabalar bile ondan çıkar sağlamaya çalışır. Kino ise inci sayesinde her şeyin düzeleceğini düşünürken, ailesi trajik bir sona doğru sürüklenir.
İnci, sadece bir kurgudan ibaret değil ki. Aynı zamanda insan doğasına dair evrensel bir alegoridir. Para ve güç için duyulan istek, insanı ahlâken ve ruhen çökertir.
Ben bu kurgunun farklı dallarda asılan temalarına değinmek istiyorum daha çok;
1.Açgözlülük ve İnsan Doğası
İnci, başta zenginliğe ve kurtuluşa giden yol gibi görünür. Ama kısa sürede insanlar Kino'yu dolandırmaya, soymaya, öldürmeye çalışır. Kino’nun da karakteri değişir: İnci için şiddete başvurur, Juana’yı bile döver.
2.Toplumsal Eşitsizlik ve Sömürü
Kino ve ailesi yerli halktan, doktor ve tüccarlar ise sömürgeci sınıftan gelir. Kino inciyi bulunca doktor onu tedavi etmeye "başlar". Tüccarlar incinin değerini düşürmeye çalışır.
3.Umut ile Felaket Arasındaki İnce Çizgi
Kino, inciyle oğlunu tedavi ettirmeyi, ev almayı, hatta okuma yazma öğrenmeyi hayal eder. Ama bu hayaller gerçeğe yaklaşınca, çürüme
Reklam
Reklam