Kayıp Kardeş 
Claire Kendal
Merhaba arkadaşlar, nasılsınız? Bugün sizlere son zamanlarda hayli merak ettiğim bir kitapla geldim: 'Kayıp Kardeş'. Bu kitap son dönemlerde hayli konuşuldu ve ben de psikolojik gerilim türünde bir kitap olduğunu öğrendiğim an okuma listemde öne taşıdım.
Kurgu, tam on yıl önce ardında hiçbir iz bırakmadan aniden ortadan kaybolan ablasının yokluğuyla büyüyen Ella’nın hikayesini odak noktasına alıyor. Yıllar geçmiş olsa da bu gizemi çözmekten vazgeçmeyen Ella, herkesin "artık dur" dediği noktada, gerçeklerle yüzleşmek için tehlikeli bir yolculuğa çıkıyor. Kitabın en dikkat çekici ve özgün yönü, anlatımın doğrudan kayıp ablasına hitaben, çok samimi ve sarsıcı bir dille yapılmış olması.
Kitabın genel temposu hakkında ufak bir detaydan bahsetmek gerekirse; eğer sayfaları sürekli bir aksiyonla çevireceğiniz dinamik bir gerilim bekliyorsanız, hikaye finale kadar size biraz fazla sakin ve durağan gelebilir. Olaylar büyük patlamalarla değil, karakterin iç dünyasındaki psikolojik gelgitlerle şekilleniyor. Ancak bu sakin gidişat sizi yanıltmasın; kitap tüm aksiyonunu sonuna saklıyor! Hikayenin finali, o durağanlığı tamamen unutturacak kadar büyük, sarsıcı ve oldukça heyecanlı bir ters köşeyle bitiyor. Sır perdesi aralandığında karşılaştığınız gerçek, tüm o bekleyişe kesinlikle değiyor.
Büyük bir aksiyondan ziyade, sabırla örülen bir gizemin sarsıcı finaline odaklanmak isteyenler için güzel bir mola kitabı diyebiliriz. Peki, siz bu türde okumalar yapar mısınız?
İlknur 
Seval S.
Whitney G. tarafından kaleme alınan Sevgiler, Carter, çocukluktan beri birbirlerinin en yakın arkadaşı olan Arizona ve Carter'ın, üniversite yıllarında aralarındaki sınırları aşarak beklenmedik bir aşka yelken açmalarını konu alan eğlenceli ve sürükleyici bir romantik komedidir.
Arkadaşlık onları hazırlıksız yakalamıştı aşk da öyle. Carter ve Arizona dördüncü sınıftan beri arkadaşlardı, birbirlerinden nefret ettikleri zamanlarda bile. Geçip giden yılların, ilk öpücüklerin, ilk kalp kırıklıklarının ve ilk aşkların arasında değişmeyen tek şey dostluklarıydı. Şimdi üniversitedeydiler ve Carter bir ilişkiyi altı aydan fazla sürdüremezken, Arizona risklerle olasılıkları değerlendirdiği çizelgeler oluşturarak mükemmel adamı bulmanın peşindeydi. Başarısız aşk hayatlarına yakından tanıklık eden arkadaşları ikiye ayrılmıştı: Bazıları ikisinin birlikte olma ihtimaline gülüp geçerken, diğerleri bunun hâlâ gerçekleşmemiş olmasına şaşırıyordu. Bu ayrılmaz ikili için ise durum gayet basitti – birbirlerinin tipi değillerdi. Ta ki bir gecede tüm sınırlar geçilene kadar. Aralarında bir şeyler olmadığına başkalarını ikna etmek kolaydı, peki ya kendilerini?
Şimdiden iyi okumalar ...
Reklam
"YIRTICI CANAVAR"
"Bir daldan diğer bir dala konup özgürce uçmak, kendisi için vazgeçilmezdi. Yaban mersini favori yiyeceğiydi ve ormanda bu meyvenin çeşitli versiyonları mevcuttu. İstediği meyveden yiyor, hiç yorulmadan da karnını doyuruyordu. Ama bu durum, yaklaşık üç ay olan yaz mevsimi için geçerliydi. Kendisine dost olan orman, kış gelince acımasız ve merhametsiz bir düşman hâline geliyordu. Bütün kuşlar için olmasa bile, birçok kuş türü için geçerli bir kuraldı bu."
Umut nedir? Bir kuşun kanadına yüklenen o incecik duygu, gerçekten bir ormanın kaderini değiştirebilir mi? Bu sorunun cevabını, Kuzguncuk ve dostlarının ölümcül yolculuğunda buluyoruz.
Her destan bir tehditle başlar. Yırtıcı Canavar'ın gölgesi, gökyüzünün özgür çocuklarının üzerine düştüğünde, geriye ya kaçmak ya da direnmek kalır. Kuzguncuk ise üçüncü bir yol seçti: yönlendirmek.
Küçük bir saka kuşunun devasa bir göçü yönetmesi ne kadar gerçekçi? Belki değil. Ama masallar gerçeği değil, gerçeğin içindeki anlamı anlatır. Bu hikâye de bunu yansıtıyor yazar, bizlere.
Yolculuk boyunca her durak bir sınavdı:
· Fırtınalar, yön duygusunu çalan puslu sabahlar
· Açlık, bitkinlik, yoldaşlarını kaybetmenin tarifsiz acısı
· Yırtıcı Canavar'ın nefesini ensede hissetmek
Ama her kayıp, geride kalanlara yeni bir kararlılık armağan etti. Çünkü göç etmek, coğrafya değiştirmek değildi onlar için aynı zamanda içlerindeki korkuları aşmaktı.
"Kuş Cenneti"ne varmak, sadece bir menzil değil, hak edilmiş bir huzurdu. Bugün modern dünyada hepimiz bir "cennet" arıyoruz: terfi, ev, aidiyet, sevgi... Ama gerçek huzur, varışta değil, varışı hak eden yolda saklı. Kuzguncuk ve dostları, bu cenneti kanatlarıyla, terleriyle ve gözyaşlarıyla inşa ettiler. Onların cenneti, kimsenin lütfu değil; emeğin ve dayanışmanın
"Dünya bir top gibidir ama ona sadece ayağında tutan yön verebilir."
"Her çiçek açmak için zamanını bekler. Uyu çiçeğim. Açacağın zamanı bileceksin."
Herkese merhaba kitap dostlarım Sizlere "Düzen Bazı Gerçeklerin Anahtarı" kitabını anlatmaya geldim. Alışılmışın dışında bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Yazarımızın dili akıcı ve merak uyandırıcıydı. O yüzden kitap bir oturuşta bitti desem abartmış olmam.
Konusuna gelecek olursak; yaşları 6 ile 15 yaş arası bir grup çocuğun bir anda evlerinden uzakta bambaşka bir yerde uyanmaları ile başlıyor. Ana karakterimiz Türkan o gün gözünü açtığında kendini bilmediği bir yerde buldu. Odada hiç tanımadığı bir kadın vardı ve Türkan'ı tanıyor gibi konuşuyordu. Toplantı odasında kendisi gibi birkaç çocuğun daha olduğunu fark etti. Odasındaki kadın çocuklara neden burada olduklarından bahsetti. Düzen adı altında, çok eskilere dayanan ülkenin menfaatini düşünen ve onu koruyan bir teşkilatta özel yetenekli seçilmiş kişiler olduklarından bahsetti. Çocukları yeteneklerine göre 4 gruba ayırdı. Bozlar, Karanlıktakiler, Sakalar ve Serdengeçti. Her grubun ayrı ayrı özellikleri vardır. Türkan da Saka grubundaydı. Çocuklar eğitimden sonra normal hayatlarına döndüler. Yıllar sonra ise bir gün ansızın göreve çağrıldılar. Peki neden? Onları neler bekliyor? Normal hayatlarına yeniden dönebilecekler mi? Düzen ne zamandan beri ve ne için var?
İki ayrı dünyadır: Wittgenstein, özü aynı olan. Büyük bir dönüş ve bitmeyen felsefe. Çünkü o Tractatus’un önsözünde şunları yazmıştı: “Kitap felsefe sorunlarını ele alıyor ve-sanıyorum- gösteriyor ki, bu sorunların soru olarak ortaya çıkmaları, dilimizin mantığının yanlış anlaşılmasına dayanır.” ve devam eder “Böylece, şu kanıdayım ki, sorunları özlerinde sonuna dek çözdüm.”1 der, önsözünün sonlarında. Fakat yanılmıştı Wittgenstein. O, tüm sorunları çözdüğüne inandığı felsefeyi tamamen bırakarak, artık hiç geri dönmeyeceğini sanarak, kendine, felsefesine uygun olarak iş aramaya koyuldu. Çünkü babasından kalan mirasın bir kısmını entelektüel çevreye, geri kalan kısmını ise kız kardeşine bağışlamıştı. Onun için yapacak tek bir şey kalmıştı, tüm sorunları çözdüğüne inandığı felsefeden sonra kendisinin inandığı felsefeyle bağlantılı iş yapmasıydı. Şüphesiz ki onun bu fikirlerinin oluşmasını sağlayan kendisinin defalarca okuduğunu söylediği Tolstoy’un İncil’i, Thakur’un fikirleri ve belki de Schopenhauer olmuştu.Belki de o artık Tolstoy’un İncil’indeki Wittgenstein’a gösterdiği yolu aramak üzere, bir İsa yaşamı, yani basit bir yaşam modeli belirleyerek mutluluğa ulaşmakdı.2O, Birinci Dünya Savaşı’na katıldığı zaman da şöyle bir not almıştı: “Mutlu bir biçimde yaşamak için ne yapman gerektiğini biliyorsun .” der. Yine devam eder: “Neden yapmıyorsun peki? Çünkü akılsızsın. Kötü hayat akıldan yoksun hayattır.” Ve bunun için Wittgenstein Tanrıya dua eder; kendisine güç vermesi için.3İşte onun mutlu biçimde yaşaması için bildiği şey ise, bir İsa hayatı gibi basit ve yalın bir yaşam sürmesiydi. (O, basit yaşam için, giyimine dahi dikkat etmeye başlamıştı. Ömründe tüm bu geçiş aşamasından sonra çok nadiren kravat takmaya başlamıştı.4) Bunun içinde mirasını dağıttı ve kırsal da
Puan vermedi·210 syf.·
2026 257. kitabı
Yaşamak kitabı sanırım Çin edebiyatından okuduğum ilk eser oluyor fakat özellikle Yu Hua kitaplarıyla devam edeceğim gibi görünüyor. Çin edebiyatı deyince size ne ifade ediyor bilmiyorum ama bana hep çok uzak, çok yabancı gelmiştir. Fakat Yaşamak eseri gerek konusuyla evrensel bir niteliğe sahip olduğu kadar, sade ve akıcı anlatımıyla da samimiyetini okurlara rahatlıkla aktarabiliyor.
Zengin ve varlıklı bir ailenin oğlu olan ana karakterimiz Fugui'nin ailesinin tüm servetini hovardalık ve kumarla tüketmesi, bunun yanında Mao döneminde Çin'de uygulanan devlet politikalarıyla halkın daha zor günler yaşaması üzerine kendisinin ve ailesinin yaşamış oldukları hayatın zorlukları kitabın ana konusunu oluşturuyor. Fugui'nin kendi hataları ve devletin vatandaşlarına sunduğu hayat sonrası Fugui öyle bir yaşam sürüyor ki resmen insan "yaşamak" kelimesinin anlamını sorgulamak zorunda kalıyor. Yaşamak nedir; sadece sağ kalmak mıdır, ölmemek midir, bir insan yaşamına ne kadar acı sığdırabilir, ne zamana kadar ayakta kalır ne kadar dayanabilir, ölmüyor diye yaşıyor kabul edilebilir mi? Hakikaten "Yaşamak" nedir?
Eser bir noktadan sonra öyle ağır bir dram içeriyor ki bazı yerlerde yutkunmakta bile zorlandığımı hissettim. İnsanın başına bir felaket geldi mi sürekli üstüste gelir ya hani, peki bu felaketler bütün bir ömür sürerse insan ne yapar, nasıl dayanır...
Sözlerime son verirken bu kitabı çok beğenerek okuduğumu, çok akıcı ve her seviyeden okurun rahatlıkla okuyabileceğini belirtmek istiyorum.
Kalın sağlıcakla
Reklam
Reklam