İnsan sevilmek ister, olmadı yenilmek, olmadı korkmak, olmadı nefret edilmek, aşağılanmak ister. İnsan, başkalarında bir tür duygu uyandırmak ister. Ruh boşluktan ürperir ve ne pahasına olursa olsun temas kurmak ister. 
İnsan hayatına saygı — ağzımdan düşmeyen bu şey adi bir iki yüzlülükten başka nedir ve ara sıra boş vaktini düşünmekle geçiren biri için başka ne olabilir? 
Üslupda şahsiyet: yazı yazmak, mutlaka yazılmış yazıları taklit etmekle başlar. Bu tabii bir haldir. Çocuklar da başkalarını taklid ile söze başlamazlar mı?