En kötüsü de şuydu: hangi açıdan bakarsam bakayım, her şeyin suçlusu bendim. Daha da acısı suçsuzken bile suçluydum, doğa kanunlarına göre suçluydum. Suçluydum çünkü çevremdeki insanlardan daha akıllıydım.
Birilerinin terk etmesi, gitmesi, sevmemesi gerçekten önemli değil. Ama seviyormuş gibi yapması, kendine alıştırması, bağlaması hiç affedilir gibi değil...
Kimseye beddua ettiğimiz yok ama herkes yaşattığını yaşamalı.
Verdiği kadar mutluluğu ve bıraktığı kadar acıyı...
Seni güzel eden, dost eden, dayanılmaz eden yine Sen'sin. Bunu da öğren. Ve hiçbir kahraman, hiçbir aziz, hiçbir hergele, sana azâp veremez! Azâbı sen kendin icat ediyorsun.