Tüm yüzyıllar boyunca kadınlar büyülü güçlere sahip aynalar gibi, erkeklerin kendilerini normalde olduklarından iki katı büyük görmelerine sebep olacak o tatlı güçle hizmet etmişlerdi...
"Zaten bütün yaşamınızı bir tek insana bağla- manızı, o size güldüğünde mutlu olmanızı, sizi görmezden geldiğinde kahrolmanızı da anlayabilmiş değilim. Yaşam o kadar zengin, o kadar güzel, o kadar fazla ilgi alanıyla dolu ki, bir insanın mutluluğunu bir başka insanın davranışlarıyla sınırlaması bana çok saçma geliyor..."
Neden başkalarının zevk aldığı ve kanıksadığı şeyler beni huzursuz ediyor? Neden bu kadar takıntılıyım? Bu kadar merhametsizce içine çekildiğim şeyden neden nefret ediyorum? Neden, müşfik, erotik bir karanlıkta yatağa girip, gecenin içinden kendime tembel tembel gülümseyip, "Günün birinde doğru yolda ilerlersem, fiziksel ve zihinsel doyuma ulaşacağım..." demek yerine neden geç saatlere kadar, içimdeki ateş sönene, zihnimi soğuk, çıkarcı düşüncelere sevk edene dek ayakta oluyorum?