Seyyide derler ki aralandı,
Koca bir çınar,
Dağlar taşar,
Tebriz, Tahran, İsfahan,
Allah ne verdiyse,
Budur hürriyetim.
Hazar'dan ötürü değil bak,
Kar yağar kendi kendine.
O siyonist öksürüklere,
Kargaşa olur kıyametle,
Cenk meydanı tadından.
Seyyid koca bir vatan,
Ali'sinin adına,
Hüseyin gibi gitti şehit.
Bak şu susuz güneşe,
Daha çok parlar...
Seyyide derler ki var mı rıza?
Göldü ki İmam Murteza.
Zor çıktı kalp alışmaya,
Eyvahlar vaveyla arşında,
Kerbela gibi gitti gelmedi daha.
Yaşım hiç, sonu yok,
Ömür binbir bilmece.
Seyyid ağa can diye bağırdı firdevsi hüzün,
Kalp sonra yırtılınca,
İran’ın bağrı şaha çıktı.