Puan vermedi·232 syf.·
2022 48. kitabı
Oruç Aruoba bile "İle"yi Le Corbusier'nin bu motif hakkında bulunduğu kupkuru modernist bir yorum ile açmış. Yorumun şaşırtıcılığı yazarının bu motifi "kaçınılmaz" olarak görmesinde, ve neredeyse matematiksel ve fiziksel bir kanun olarak belirdiğinden bahsetmesinde. Gerçekten de bir "ile"yi, "en arı ç e l i ş k i" olan ilişkinin geometrik olarak betimlenmesinde daha uygun bir biçem görünmüyor. Arzu ve yaşam birbirini bu kadar hırpalarcasına itip çektiği sürece, çapının sürekli daraldığı (ya da genişlediği) bir yörüngenin göze görünür hale gelmesi (Dolunaya kaç akşam kaldı?), sanatçının elinde yontulur hale gelmesi şaşırtıcı olmasa gerek. Bir volüt, evrenselliği ya da süresizliği dışında, bilince en içkin edimlerden birisini de ifşa eder: arzunun dindirilmesinin kasten iptali (Ne çıkar kaç akşam kaldığından dolunaya - Bu karanlık anı çalarken sorduk mu zamanı?). Aruoba'nın tüm metni boyunca bir volütün, bir yörüngenin güzergahı doğrultusunda ilerlediğinizi, görünmeyen, bilinmeyen, ismi dahi anılmayan bir "diğeri"nin de sizinle simetrik olarak aynı doğrultuda ilerlediğinizi hissedebiliyorsunuz. Alıntıların kurnazlığı (ya da apaçıklığı) sanki uzun zamandır derlenen bir koleksiyonun açılışına davet edildiğinizi gösterir:
"but that when light fails and this sweet profound
Paris moves with lovers,two and two
bound for themselves,when passionate dusk
brings softly down the perfume of the world
(and just as smaller stars begin to husk
heaven)you, you exactly paled and curled
with mystic lips take twilight where i know:
proving to Death that Love is so and so.
e.e.cummings
SONNETS-REALITIES III, CHIMNEYS, Tulips & Chimneys (1922)
ama ışık yitince ve bu tatlı derin
Paris dolunca aşıklarla, ikişer ikişer
kendilerine yönelmiş, günbatımı tutkuyla
getirince yumuşakça kokusunu
Parfümün Dansı·432 syf.·1000Kitap
10/10
2025 57. kitabı
Tom Robbins – Parfümün Dansı (Jitterbug Perfume)
Kitap İncelemesi & Özet
Tom Robbins’in 1984’te yayımlanan bu kült romanı, zamanlar arası sıçramalarla, mizah ve felsefeyi ustalıkla harmanlayan bir varoluş ve ölümsüzlük masalıdır.
⸻
Konusu:
Roman, dört farklı karakterin hikâyeleri etrafında örülür:
1. Priscilla – Seattle’da yaşayan bir parfümcü. Babasını arar, aşkı özler, burnuna güveni tam.
2. Alobar – Antik çağlarda yaşayan bir kral. Ölümün kader olmadığını düşünen bir isyancı.
3. Kudra – Hintli bir tütsü ustasının kızı, Alobar’ın ruh eşi.
4. Pan – Eski çağların keçi ayaklı tanrısı. Yeni çağda unutulmanın hüznünü yaşar.
Hepsini bir araya getiren şey ise: ölümsüzlüğün sırrı ve eşsiz bir parfümün peşinde geçen mistik bir yolculuk.
⸻
Ana Temalar:
• Ölümsüzlük ve zaman
• Koku ve hafıza ilişkisi
• Batı – Doğu sentezi
• Beden-zihin-ruh dengesi
• Toplumun dayattığı ölümlülük kabulleri
⸻
Yorum:
7/10
2025 19. kitabı
“Tanrılar ölümsüzlüğü vaat eder; Robbins kokusunu sunar.”
Tom Robbins’in kültleşmiş romanı Jitterbug Perfume, kokuların zaman ve ölümlülükle olan dansını mizah, mitoloji, aşk ve bilinç akışıyla harmanlayan sıra dışı bir edebi ziyafettir. Kitap, antik çağlardan günümüze uzanan ve ölümsüzlük arzusuyla yoğrulmuş çok katmanlı bir hikâyeyi, Robbins’e özgü alaycı ve zekice diliyle sunar.
Roman, birkaç paralel anlatım çizgisiyle ilerler:
1000 yıl öncesinde, küçük bir Slav krallığında yaşayan kral Alobar ve sevgilisi Kudra’nın ölümsüzlük arayışı,
Modern zamanda, parfüm tasarımcısı Priscilla’nın bilinmeyen bir esansı çözme çabası,
Ve Seattle, Paris ve New Orleans gibi şehirlerde geçen absürt ama mistik olaylar zinciri.
Bu üç zaman çizgisi, Robbins’in evrensel temaları eğlenceli bir ritimle işlemeyi başardığı bir yapboz gibi birleşir.
Ölümsüzlük ve Zaman: Romanın kalbinde yatan fikir, insanın zamanla savaşma arzusu. Alobar ve Kudra’nın ölümsüzlük uğruna yaptıkları meditasyonlar, nefes teknikleri ve özel yaşam tarzı, bir tür ruhsal keşfe dönüşür.
Koku ve Hafıza: Kitabın ana metaforu, parfüm üzerinden hafızanın ve benliğin izini sürmektir. Kokular burada tıpkı Patrick Süskind’in Das Parfum’undaki gibi derin semboller taşır ama Robbins bunu çok daha esprili bir biçimde işler.
Bireysellik ve Özgürlük: Robbins, karakterlerinin toplum normlarına baş kaldırmasını, kendi yollarını bulmalarını över. Özellikle kadın karakterler güçlü ve özgün bir şekilde kurgulanmıştır.
Robbins’in dili teatral, cesur, bol metaforlu ve sıklıkla aforizmalarla doludur. Her cümlede okuyucuya göz kırpan bir ironi vardır.
İlginç benzetmeleri, absürt betimlemeleri ve yer yer bilinç akışına kayan anlatımı, sıradan bir romandan çok bir edebiyat performansı gibidir.
Alobar: Klişeleşmiş kahraman tipinden
Elflerin Kanı
Herkese selamlar
Yine detaylı bir inceleme yazmak için çok üşengeçim, o yüzden isterseniz ilk iki kitaba yazdığım incelemeleri okuyup kitabın evreniyle ilgili daha detaylı bilgiler edinebilirsiniz<3
Kitap Kader Kılıcı'nın sonunda Ciri ve Geralt'ın karşılaşmasından 2 yıl sonra devam ediyor ve artık kapıda bir savaş var. Bir yandan yavaş yavaş yaklaşan savaşın etkilerini okurken bir yandan da Ciri'nin eğitimini okuyoruz ki kitap çoğunlukla bu konuya odaklıydı zaten. Ciri kahinler tarafından vaat edilen ' sürpriz ' çocuk, Kaer Morhen'de Witcherlık eğitimi alırken Nenneke'nin tapınağında da Yennefer tarafından sihirbazlık eğitimi alıyor.
Pek çok anlamda bir giriş kitabıydı bu. Diğer iki kitap sadece Geralt etrafında dönüyordu ve sadece onun bakış açısından okuduğumuz için diğer karakterle ilgili pek bilgimiz yoktu. Bu kitap çoklu bakış açısıyla yazıldığı için diğer karakterleri de yavaş yavaş tanımaya başladık. Yennefer ve Dandelion'la birlikte bu kitaba Rience, Vesemir ve diğer Witcherlar, Triss Merigold da dahil oldu. Kitapta herkesin kendine özgü karakterler olmalarını seviyorum ve hiçbirinin üzerine yapışmış belli başlı 'tip' özellikleri yok, kimse iyi ya da kötü değil ve bu da daha bağ kurulabilir yapıyor onları. Mesela her yerde gördüğüm Yennefer mı Triss mi sorusunu burada kendime soramadım bile çünkü cevabım ikisi de olur:).
Kitapla ilgili en büyük sorunum kesinlikle yazım dili ve yine tekrar ediyorum, bunun çeviriden kaynaklı olduğunu biliyorum. Bilmeyenler icin (artık kaldıysa) bizim ülkemizde Lehçe'den çeviri yapacak çevirmen olmadığı için bizim dilimize Almancadan çevrilmiş ve emin olduğum tek bir şey varsa o da Almanca çevirisinin berbat olduğu. Pegasus yayınlarının çevirisini severim ben ve bu kitapta da olabildiğince toparlamaya çalıştıkları çok belli
Puan vermedi·432 syf.··
Beğendi
·2024 5. kitabı
·12 günde okudu
·Okunma: 07 Temmuz 2024 01:18
Tom Robbins'in "Parfümün Dansı" (Jitterbug Perfume) adlı romanı, hem büyüleyici hem de kafa karıştırıcı bir anlatımla, okuyucuyu çeşitli zaman dilimlerinde ve mekanlarda fantastik bir yolculuğa çıkaran bir eserdir.
"Parfümün Dansı," dört ana hikaye örgüsü etrafında döner ve bu örgüler zamanla birbirine bağlanır. Bu hikayeler, günümüzde New Orleans, Seattle ve Paris'te yaşayan parfüm yapımcıları ve binlerce yıl öncesinde yaşamış olan bir kral olan Alobar'ın öyküsünü içerir. Alobar, ölümden kaçma arzusuyla uzun bir yaşam sürmenin yollarını arar ve bu arayış onu Pan adlı bir tanrıyla tanıştırır. Kitap boyunca, bu karakterlerin yolları kesişir ve ölümsüzlük, aşk, ve koku ile ilgili derin sorgulamalara girilir.
Tom Robbins, benzersiz ve yaratıcı dil kullanımıyla tanınır. "Parfümün Dansı" da bu konuda bir istisna değildir. Robbins, esprili ve zekice yazılmış diyaloglar, detaylı betimlemeler ve zaman zaman felsefi çıkarımlar ile okuyucuyu etkiler. Anlatım, bazen absürt ve sıradışı olabilir, fakat bu tarz Robbins'in imzasıdır ve kitabın genel atmosferine katkıda bulunur.
Roman, ölümsüzlük, aşk, kimlik ve özgürlük gibi evrensel temaları işler. Özellikle, koku ve parfüm teması, hikayenin merkezinde yer alır ve karakterlerin yaşamlarını şekillendirir. Robbins, parfümün hem fiziksel hem de metaforik anlamlarını derinlemesine keşfeder. Ayrıca, bireysel özgürlüğün ve kişisel keşfin önemine vurgu yapar.
"Parfümün Dansı," karmaşık ve katmanlı yapısıyla dikkat çeker. Tom Robbins, alışılmadık bir şekilde okuyucuyu farklı dünyalara ve zamanlara götürürken, mizah ve felsefeyi ustalıkla harmanlar. Bu roman, hem eğlenceli hem de düşündürücü bir okuma deneyimi sunar.
Fantastik öğelerle harmanlanmış derinlemesine karakter analizlerini ve felsefi temaları seven okuyucular için "Parfümün Dansı"
Bu kitapla ilgili sabaha kadar konuşabilirim, saatlerce kitabı abartabilirim. Ne söylesem az gelecek bir kurguydu benim için. O yüzden bu yazı eleştiri değil bolca sevgi içerecek, ona göre okuyunuz.
Yazarı ben Geekeella kitabıyla tanıyıp sevmiştim. Bu kitaba başlamadan zaten seveceğim diyerek başladım o yüzden. Ancak bitirdiğim kitabı sadece sevmedim, resmen favorim oldu!
Clementine, kendi içinde kaybolmuş bir karakter. Altı ay önce teyzesini kaybetmiş ve o günden beri de kendini mutlu edecek bir adım atmamış hiç. Kendine yas tutma izni bile vermemiş o günden sonra. Ancak bir gün teyzesinden kalan dairesinde bulduğu yabancı ile her şey değişir. Yedi öncesinde yaşayan bu yabacı ile bir hafta sonu hayatındaki yeniliklerin ilki olur.
Kurguyu, yazarın kalemini, karakterin kendini bulmasını... kısaca bu kitaba dair ne varsa çok sevdim ben. Kitabın kendi içinde eksikleri elbet vardı. Ancak hikâye bana dokundu, yazar beni okuduğum süre boyunca Clementine ve Iwan'a bağladı. Tek Iwan gözünden de okumak isterdim ancak ne kadar romantik bir kitap olsa da ana olay Clementine etrafında dönüyordu. Haliyle onun kendini bulması üzerine ilerledik kitapta da. Bir şeyler vardı kitapta, eski zamanları özletti bana. Yıllar önce hevesle izlediğim, bu yaşımda tekrar tekrar izleyeceğim filmler gibiydi. Özlemini çektiğim bir konfor ve farkına bile varmadan eksikliğini hissettiğim o motivasyon konuşması gibiydi.
Kısaca ben çok sevdim, mükemmeldi benim için. Hataları olan bir mükemmellikteydi. Iwan, Clementine ve kitaptaki diğer karakterler bir yerlerde varlığını bildiğim, kitabı elime aldığım da tekrar o dünyaya adım atacağım bir gerçeklik gibiler. Dediğim gibi ben çok sevdim ancak yorumu okuyup da büyük beklentilere girmenizi istemem, okuyup kendi sınırlarınızı kendiniz
