“…kızını uyandıracak şekilde tutkuyla öptü. Çocuk annesininki gibi iri, mavi gözlerini açtığında etrafına baktı, ama neye? Küçük çocukların, bizim erdemlerimizin karşısındaki masum aydınlıklarının gizemini yansıtan o ciddi, bazen de acımasız ifadesiyle hiçbir şeye, her şeye. Kendilerini melekler gibi hissettikleri ve bizim insan olduğumuzu bildikleri söylenebilirdi.”