Oğuzhan
@peruano
Şu anda okuduğu kitap
Kendini Gerçekleştiren KehanetAlıntı
Fazla uyum içinde olmak bağlanma sorunu olan kişiler için ciddi bir problemdir. Bu, onlarda "gerçek olamayacak kadar güzel" duygusunu uyandırır. Bağlanma korkusu olan kişilerin, kendileriyle yaşanan ilişkilerin yürütülemeyeceği konusunda şüpheleri vardır. Bilinçli veya bilinçsizce ilişkinin bozulacağını düşünürler. Bu felakete hazırlıksız yakalanmamak için bizzat ilişkinin bozulmasına sebep olurlar. Burada "kendini gerçekleştiren kehanet" fenomeninin incelenmesi gerekir. Kendilerini tehdit eden yakınlaşmanın dozunu iğneleyici sözlerle, kinci yorumlarla ve açıkça kavga ederek ayarlamaya çalışırlar. Böylece duruma göre üzgün, hayal kırıklığına uğramış veya öfkeli eşlerini kendilerinden uzaklaştırmayı başarırlar. Bu durum, karşı tarafın dayanma gücüne bağlı olarak güç savaşları ve anlamsız tartışmalarla sürer gider veya ilişki sona erer. Bağlanma korkusu olan taraf daha önceden bildiği, hiçbir ilişkisinin düzgün yürümeyeceği gerçeğini şöyle ya da böyle ispat etmiş olur. Bu davranışlarının altında ayrıca "Görelim bakalım hâlâ beni sevebilecek misin?" ilkesini kullanarak eşin sabrını ölçme dürtüsü yatar. Kendi sevilebilirliklerine inanmadıkları için bunu tekrak tekrar denerler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yol Almak Vardır Varmak Yoktur
Hesse'nin kendi ruhsal yolculuğunu anlattığı ustalık dönemi eseri, bu kitapta diğer kitaplarındaki karakterlerden de bahsederek tüm eserlerinde aslında aynı arayıştan, kendilik arayışından bahsettiğini bize anlatıyor.
Bilindiği gibi kendisi Jung'un öğrencisi Lang'den uzun dönemler psikoterapi görmüştür. Bu psikoterapilerin psikolojik problemlerinde işe yaramadığını düşünmüş olacak ki psikologlara da dogmatik oldukları ve yüzeysel, tekdüze değerlendirmeler yaptıkları konusunda bir eleştiri getiriyor, ki zaten bir psikiyatristin ya da bir psikoloğun bir kişiyi tedavi ettiği görülmüş mü?
Doğu Yolculuğu..ancak zamanı ve mekânı belli bir yolculuktan bahsedemiyoruz çünkü fiziki bir yolculuk değil bu, Kızıl Elma gibi bir ideale olan yolculuk. Kitap hakkında daha fazla bilgi vermemek için yazıyı burada şu dizelerle sonlandırıyorum.
"Kendime dünyada bir
Acı kök tadı seçtim
Yakın yerde soluklanacak gölge bana yok
Uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
Uzak nedir?
Kendinin bile ücrasında yaşayan benim için
Gidecek yer ne kadar uzak olabilir?"
Bir psikologla söz düellosuna girsem kısa çöpü çeken ve kaybeden hiç kuşkusuz ben olurdum, çünkü psikologlar hep daha uzun çöpü çeken insanlardır.
Samimiyet Mahkemesi
Amsterdam'da kasvetli bir barda adını bilmediğimiz bir yabancıya anlatıyor her şeyini Clamence. Başlarda samimi gelen Clamance'ın itirafları bir süre sonra kendi üzerinizde dolaşıyormuş hissi verip sorgulatıyor, Clamence'ın itirafları derinlerde yüzüp yüzeyde boğulan birinin çırpınışını izler gibi bir his uyandırdı bende.
Kendimizden iyi olanlara nadiren sırrımızı açarız. Onların yanından daha ziyade kaçarız. Tersine, çoğu zaman kendimize benzeyen ve zayıf yanımızı paylaşan kimselere açarız içimizi. Demek ki kendimizi düzeltmeyi ya da iyileştirmeyi istemeyiz; çünkü bunun için önce kusurlu diye hüküm giymek gerekir. Halbuki yalnızca acınmayı ve yolumuzda cesaretlendirilmeyi dileriz. Kısacası hem suçlu olmamayı hem de kendimizi arındırmak için çaba göstermemeyi isteriz.
