Bazı kitaplar büyük olaylar anlatarak etkiler. Bazıları ise hepimizin bir zamanlar hissettiği ama çoğu zaman kendimize bile itiraf edemediği duyguları öylesine yalın ve dürüst anlatır ki, okurken kendimizi sayfaların arasında buluruz. Benim Olağanüstü Akıllı Arkadaşım benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Roman, Napoli’nin yoksul bir mahallesinde büyüyen iki genç kızın; Elena (Lenù) ve Lila’nın çocukluklarından başlayıp on altı-on yedi yaşlarına kadar uzanan yaşamlarını anlatıyor. Ancak bu yalnızca iki arkadaşın hikâyesi değil. Aynı zamanda kendini bulmaya çalışan iki genç kızın büyüme, değişme ve hayata tutunma mücadelesi.
Lenù, eğitim yoluyla içinde doğduğu sınıfın sınırlarını aşmaya çalışırken; Lila aynı çıkışı evlilikte arıyor. Oysa ikisinin de ortak bir arzusu var: Kendilerine çizilmiş hayatın dışına çıkabilmek. Biri kitaplara, diğeri zekâsına tutunuyor. Farklı yollar seçseler de aslında ikisi de aynı sorunun peşinde yürüyor: “Ben kim olacağım?”
Kitap boyunca en çok etkilendiğim şey ise iki arkadaşın birbirlerine karşı hissettikleri duyguların olağanüstü bir dürüstlükle anlatılmasıydı. Birbirlerini seviyorlar, birbirlerine hayranlık duyuyorlar, zaman zaman birbirlerini kıskanıyorlar, birbirlerine özeniyorlar ve bazen de birbirlerinden uzaklaşıyorlar. Ama bunların hiçbiri kötü niyetle yapılmış davranışlar değil. Bunlar, kendini arayan iki genç insanın son derece insani duyguları.
Aslında çoğumuz çocukluğumuzda ya da gençliğimizde buna benzer duygular yaşadık. Bir arkadaşımızın başarısına yetişmeye çalıştık, onun cesaretine hayran olduk, sahip olduklarına özendik ya da onun gibi olmayı istedik. Ferrante bütün bunları yargılamadan anlatıyor. Bu yüzden okurken karakterleri değil, zaman zaman kendimizi görüyoruz.
Roman yalnızca iki arkadaşın hikâyesini
Semerkant, hırsın, aşkın ve inancın tarihi nasıl şekillendirdiğini anlatan sürükleyici bir Doğu-Batı masalıdır. Amin Maalouf, bizi önce 11. yüzyılın o tekinsiz ama büyüleyici Semerkant’ına götürür. Orada bir yanda şarabı ve felsefesiyle hayatı kutsayan Ömer Hayyam, diğer yanda devletin soğuk aklını temsil eden Nizâmülmülk ve inancı bir silaha dönüştüren Hasan Sabbah vardır. Yazar, bu üç dev isim üzerinden gücün ve bağnazlığın insanı nasıl ele geçirdiğini muazzam bir akıcılıkla anlatır.
Hikayenin ikinci kısmı ise modern zamanlara uzanır. Amerikalı bir seyyah, Hayyam’ın kayıp *Rubaiyat* el yazmasının peşinde İran devriminin ortasına düşer. Romanın sonunda, Doğu’nun tüm o kadim bilgeliğini ve şiirini barındıran bu eşsiz kitabın Titanik’le birlikte okyanusun karanlığına gömülmesi, aslında bir medeniyetin hazin sonunu simgeler.
Maalouf, ağır edebi kalıplara boğulmadan, adeta bir akşamüstü sohbeti tadında Doğu’nun aydınlık geçmişine ve nasıl kendi karanlığına gömüldüğüne dair derin bir iç çekiş bırakır avuçlarımıza. Hem tarihsel bir macera hem de insanın zamansız hırslarına tutulmuş bir aynadır bu kitap.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"KIRILAN SESSİZLİK"
"Düşmanlarımız ne kadar sert vururlarsa vursunlar asla bizleri yıkamazlar, yenebilirler ama yıkılmayız, umudumuz, hayallerimiz ve inançlarımız hâlâ var olurlar fakat en yakınlarımızın en ufak darbesi umudumuzu, hayallerimizi ve inancımızı yerle yeksan edebilir."
Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda görünen bir aile… İçeride ise yıllardır
sustukça büyüyen sırlar, konuşulmayan gerçekler, suskunluklar ve en sonunda dayanılmaz hale gelen sessizliğin çatırdaması…
Sıradan bir aile hikâyesi gibi başlasa da yazar, bir ailenin içten içe nasıl çürüdüğünü, sessizliğin bir aileyi nasıl yabancılaştırdığını gözler önüne seriyor. Bizi gerilim dolu bir labirentin içine sürüklüyor.
Halim, kendi halinde bir elektronik mühendisi. Hayatı seven, insanlara güvenen, sıradan bir hayatın peşinde. En yakın arkadaşı Ferdi ise onun “can kardeşi”. Birlikte büyümüş, birlikte hayaller kurmuş, birlikte büyümüş iki çocukluk arkadaşı.
İş hayatına atılmalarıyla birlikte görüşme sıklıkları azalır. Ama dostlukları devam eder. Bir gün Emirgan Korusu’nda buluşurlar. Eski günleri yâd eder, kahkahalar atar, belki de “Ne çabuk büyüdük” derler. Ferdi yeni bir projeden bahseder. Kısa bir Mısır gezisinden sonra hayata geçireceği planları anlatır. Bu buluşma, Halim’in hayatının son “güvenli” günlerinden biridir.
Çünkü Ferdi’nin yola çıktığı gün, Halim’in karşı komşuları aniden ölür. Ve Ferdi, bir daha geri dönmez.
Ferdi’nin dönmeyişi, Halim’in dünyasında ilk sarsıntıyı yaratır. Komşularının ölümü ise ikinci büyük şoktur. Halim, iki olay arasında bağlantı olup olmadığını merak etmeye başlar. Araştırdıkça, öğrendikçe, gerçeğe yaklaştıkça… İnsanlara olan güveni birer birer dökülür.
Dostluk dediğin neydi ki?
İnsan dediğin neydi ki?
Peki ya güvendiğin her şeyin yalan olduğunu öğrensen, geriye
Gece Açan Çiçekler
Tarık Tufan’ın kalemi beni her kitapta biraz daha kendine hayran bırakıyor. Sayfalar arasında kaybolurken saatlerin nasıl geçtiğini anlamıyorum. Kitap bittiğinde ise geriye, uzun süre etkisinden çıkamadığım o tanıdık boşluk hissi kalıyor…
Halide… Ah, benim üzümlü kekim… Zorba bir annenin en büyük kızı. Kardeşleri Zeliha, Nihal ve Cihangir’e yalnızca ablalık değil, sevgisiyle annelik etmiş bir kadın. Ama hayat onun için de merhametli davranmıyor. Canfeda Konağı’nda tam on altı yıl boyunca yalnızlığa mahkûm kalıyor. İçindeki kırgınlıklar, yarım kalmışlıklar ve susturulmuş acılarla birlikte sadece bekliyor… Ta ki bir gün bütün kardeşler aynı çatı altında buluşup yıllardır saklanan hikâyelerini ortaya dökene kadar.
Dışarıda İstanbul’u kasıp kavuran büyük bir patlama ve kaos hüküm sürerken, konağın duvarları arasında yaşananlar dışarıdaki yangından çok daha yakıcı. Peki bütün bu mutsuzlukların, kırgınlıkların ve yarım kalan hayatların asıl sorumlusu kim?
Tam her şeyi anlamaya başladığınızı düşündüğünüz anda hikâye sizi Osmanlı dönemine götürüyor. Derviş Ali ve Handan’ın hikâyesine… Peki bu iki insanın yolları nasıl kesişiyor? Handan Hanım’ın tablosunun Canfeda Konağı’nda asılı olması gerçekten bir tesadüf mü?
Katman katman açılan, açıldıkça yeni sırlar ortaya seren; kimi zaman gözlerimi dolduran, kimi zaman da beni hayretler içinde bırakan bir roman oldu. Tarık Tufan kelimeleri öyle ustalıkla kullanıyor ki bazı cümleleri dönüp dönüp yeniden okumak istedim. Altı çizilesi satırları, etkileyici finali ve insanın içine işleyen atmosferiyle çok sevdiğim kitaplardan biri oldu.
Eğer hâlâ Tarık Tufan okumadıysanız, mutlaka onun dünyasıyla tanışmanızı öneririm.
Altını Çizdiklerim
“Aslına bakılırsa kıyamet meleği epey gecikmişti; çünkü insan kendi
Bilmesen de, Bilme Sende..·144 syf.·Aşk’ın Hâlleri
8/10
2026 16. kitabı
Mona, tutmuş kalbimizin tam ortasından yakalamış bizi, “ 
Müsait Bir Yerde Gidecek Var ” diyor. Zannedersin bir minibüs camına yaslamışız soğuk başımızı da, içimizdeki o bitmek bilmeyen gurbet sızım sızım sızlıyor.
Mona , Türkçenin ince kıvrımlarında bir kelime sarrafı gibi raks ediyor. Cinasları ve kelime oyunlarını adeta birer hece kesiği gibi kullanarak acıyı estetik bir çığlığa dönüştürüyor: Bilmesen de, bilme sende; ama bil, sen de.. Aşkı sayılarla çarpıp mekanikleştiren modern dünyaya karşı, karşılık beklemeyen tek kişilik bir yalnızlık senfonisini cesurca savunuyor. Kavuşmayı dünyevi bir gerçekliğe teslim ederken, aşkı kavuşamamanın o asil göğünde hür bırakıyor. Satır aralarında, sadece kadraja baktığı kadar mutlu olan sahte hayatlara ve maddi doymuşluk peşinde koşanlara inceden inceye ama sarsıcı dokunduruyor.
Mona size son durağı söylemiyor, yolun sonunu açık etmiyor. Ancak bir minarenin dikey yalnızlığına başınızı yaslatıp şu can alıcı soruyla baş başa bırakıyor: İnsan yaşadığı kadar mı yaşar bu dünyada, yoksa bir başkasının kalbinde yaşandığı kadar mı? Eğer sizin de kendi içinizde yürümek istediğiniz bir yolunuz varsa, bu davete kulak vermenin ve müsait bir yerde esere dahil olmanın tam sırasıdır.
Vesselam
Müsait Bir Yerde Gidecek Var ” diyor. Zannedersin bir minibüs camına yaslamışız soğuk başımızı da, içimizdeki o bitmek bilmeyen gurbet sızım sızım sızlıyor.
Mona , Türkçenin ince kıvrımlarında bir kelime sarrafı gibi raks ediyor. Cinasları ve kelime oyunlarını adeta birer hece kesiği gibi kullanarak acıyı estetik bir çığlığa dönüştürüyor: Bilmesen de, bilme sende; ama bil, sen de.. Aşkı sayılarla çarpıp mekanikleştiren modern dünyaya karşı, karşılık beklemeyen tek kişilik bir yalnızlık senfonisini cesurca savunuyor. Kavuşmayı dünyevi bir gerçekliğe teslim ederken, aşkı kavuşamamanın o asil göğünde hür bırakıyor. Satır aralarında, sadece kadraja baktığı kadar mutlu olan sahte hayatlara ve maddi doymuşluk peşinde koşanlara inceden inceye ama sarsıcı dokunduruyor.
Mona size son durağı söylemiyor, yolun sonunu açık etmiyor. Ancak bir minarenin dikey yalnızlığına başınızı yaslatıp şu can alıcı soruyla baş başa bırakıyor: İnsan yaşadığı kadar mı yaşar bu dünyada, yoksa bir başkasının kalbinde yaşandığı kadar mı? Eğer sizin de kendi içinizde yürümek istediğiniz bir yolunuz varsa, bu davete kulak vermenin ve müsait bir yerde esere dahil olmanın tam sırasıdır.
Vesselam
Selamm
Eğlenceli bir maceraya daha adım atıyoruz beraber.
Ajan Kedi, kahraman denildiğinde akla gelen tüm kuralları ters yüz ediyor. Çünkü Pofidik, kusursuz olmaya çalışmıyor. Sürekli aksiyon peşinde koşan ajanlardan da değil. Bir yandan görevini yapmaya çalışırken bir yandan da keyfinden ödün vermeyen, komik halleriyle insanı gülümseten bir karakter.
Pofidik’in yanında icatlarıyla ekibe destek olan Kit ve soğukkanlı tavırlarıyla dikkat çeken Jade de yer alıyor. Üçü bir araya geldiğinde maceraya doymuyoruuz.
Hele karşılarına Aslan Kocaayak çıkınca işler iyice karışıyor. Bir su parkına eğlenmeye gitmeyi planlarken kendilerini yepyeni bir görevin içinde
Kitap boyunca uzun uzun anlatımlar yerine bol çizim kullanılması da çocukların dikkatini canlı tutuyor bence. Sayfaları çevirirken sanki çizgi film izliyormuş hissi verdi bize.
Kahraman olmak için mükemmel olmalısın’ demek yerine, biraz tembel olabilir, bazen hata yapabilir, hatta canın spagetti çekebilir… Ama doğru zamanda cesaret gösterebiliyorsan yine de harika bir ekip arkadaşı olabilirsin. Bence çocukların fark etmeden alacağı en güzel mesaj da buydu.
Eğlenceli, hareketli ve bol kahkahalı bir macera arayan minik okurların çok keyif alacağını düşünüyorum. Biz hem çok eğlendik hem de öğrendik. Sizlere de tavsiye ederiz.
