Balım
@phlange_
Peki, insan karmaşa ve yıkımı neden bu kadar tutkulu bir şekilde sevmektedir? Bana bunun cevabını verin! Ama bu konuda birkaç söz etmek isterim. Acaba insanlar hedeflerine ulaşmaktan ve inşaa etmekte oldukları yapıyı bitirmekten korkuyor ,bunun için yıkmayı ve karmaşa çıkartmayı (ki bazen bunları çok sevdiği tartışılmaz bir gerçektir)seviyor olabilirler mi? İnsanların ,yapılan bir yeri sadece uzaktan sevdiklerini,yakından sevmediklerini;belki de onu yaratmayı sevdiğini ama içinde yaşamayı sevmediğini…
Sayfa 53
Reklam
Nihayet,muvaffak olamayacağını anlayarak geriye döndü . Fakat aczini anlayınca birdenbire isyan etti. Hayatının bütün felâketleri ,bazan bir torbayı bile yerinden kaldıramayacak kadar iradesiz olmasından geliyordu .
Sayfa 35
Çare diye ilişkilere, maddelere ,işe , yemeye,alışverişe, paraya, estetiklere, kısaca yapışılacak,iyi hissetmek adına medet umulacak ne varsa yapışmak. Çünkü bilinçsiz insan için,bu dünyada bir kurban olan kendisi dışındaki her şey iki gruba ayrılır: Kurban edenler ve çare olabilecekler. Oysa bu dünyada ne seni kurban eden ne de çare olabilecek bir şey yoktur kendinden başka.
Kurban olan yoktur ki bu sistemde,kurban eden nasıl olsun? Seçim vardır, ama bilinçli , ama bilinçsiz. Bilinçsiz seçimleri ile yeniden ve yeniden ıstırap yaşatır kendine insan. Çareye gelince…. Bu dünyada çare olarak yapışacağın her şey , er ya da geç geçiciliğini ve dolayısıyla ıstırabına çare olmayacağını sana gösterecektir. Aslında giderek anlıyorum ki,buranın tek anlamlı işlevi de bu gerçeği bize gösterebilmesidir. Gerçekte tek çare ,buranın ve kendinin gerçeğine uyanmak ve bilinçli olarak kendini yaşamaya başlayabilmektir. Neşe , huzur ve varoluş sevinci ancak o zaman deneyimlenir.
Sayfa 355
Ölüm denen şey sadece bu yolculuğun sonudur Mina…. Sonlanan sadece tasarımdır,yani o tasarımla deneyimlenebilecek olasılıkların en sonuncusudur. Bilinç iner bu araçtan;Mina olmayı deneyimleyemeden,yaşayamadan,tatsız deneyimlerle örülü bu yolculuktan ve bir sonraki seçimine ilerler. Bilinç sonsuzdur. Ölüm tüm diğer deneyimler gibi burada deneyimlenebilecek bir deneyim alternatifidir. Denenecek . Ben ölenim deneyimi. Deneyim o da uyan,gerçek değil. Denenecek. Her canlı ölümü tadacaktır denmiş bak,yaşayacaktır denmemiş neden? Çünkü gerçeğimiz için ölüm diye bir şey yoktur. Bilinç her an olur. Yolcu yolun sonunda araçtan iner ve kendi yoluna devam eder. Zaten kâinatın tamamında tezahür eden sayısız veçhesi ile her an,her saniye yolculuğuna devam etmektedir. Kurt olur,taş olur,kuş olur,Mina olur,koca bir kâinat olur ama bunların hepsi,bireysellik rüyasını yaşamak içindir. Ben şuyum. Ben buyum. Bu farklı “bir şey olma”deneyleri ile her parçada yeniden kendi muhteşemliğini deneyimlemek içindir. Bunu deneyimledikçe ,o muhteşemliğin her şeye ait olduğunu ve kendi gerçeğinin bu HER ŞEY olduğunu idrak içindir. Kâinatta var olan her bir şey ,her araca inen binen yolcu , ne varsa her şey bilinçtir. Bu anlamda bütün kâinat bilince hizmet eder,ama bütün kâinat dediğin de bilinçten başka bir şey değildir be yavrum. Hep kendinden kendinedir akış. Özetle her şey…Bir’dir…”
Sayfa 347