2008 yılında Oğuz Atay Öykü Ödülü’ne layık görülen Alnı Mavide adlı öykü kitabında, Anadolu insanının gündelik yaşantılarını, içsel çatışmalarını ve hayata tutunma çabalarını büyük bir ustalıkla kaleme alır. Kitap, “Babam İçin” başlığıyla başlar; bu ilk cümle yazarın öykülerine duygusal derinlik yüklemektedir.
Kitap içinde 24 kısa öykü var. Ama bu öyküler sadece kısa değil; yoğun, iç burkan, düşündüren ve bazen de gülümseten türden. Büke’nin dili yalındır ancak kelimeleri büyük bir ustalıkla kullanıyor. Her öykü, bir kesit sunuyor: bazen çocukluk, bazen yoksulluk, bazen delilik, bazen umut... Kitaptaki karakterler o kadar tanıdık ki... Deli Fadime, Terzi Selami, Doktor Rahmi, Kör İbram, Bakkal İbram… Sanki mahalleden birileri. Halk arasında kullanılan bu takma adları öyle doğal ki, karakterler gözünüzün önünde canlanıyor. Hepsi bir yerlerden tanıdık, hepsi bir yerlerden kırık.
Ege’nin sıradan insanlarını konu alan bu öykülerde, gevrekler, çiğdemler, pişiler; tanıdık sokaklar ve mekânlar ustalıkla işlenmiştir. İzmir’in Kemeraltı’sından Kantar Karakolu’na, Fuar’dan Balçova’ya uzanan adımlarla, şehrin ruhu satırlara taşınır. Bu öykülerde deliler, direnenler, açlık, suçluluk gibi temalar sıkça işlenir.
Kitabın ilk öyküsü olan “Biz”, diğerlerine göre daha uzun olsa da etkileyici anlatımıyla, “Düş Bulma Kurumu” öyküsü ise farklı kurgusuyla dikkat çeker. Kitaba adını veren Alnı Mavide, hem bir öykü ismi hem de bir sembol. “Mavi” umut, hayal, uzaklık gibi kavramları çağrıştırırken; “alın” kaderi simgeliyor. Yani aslında Alnı Mavide, umutla karılmış bir kaderi anlatıyor bize. Kimi zaman acı, kimi zaman tatlı ama hep gerçek.
“Açlık Sarkacı – Akşam” adlı öyküde geçen “Evler insanların kalesidir. Sanılanın aksine demir ve çimentodan yapılmazlar. Her evin kendine özgü
Gül Yetiştiren AdamEdebiyat
Puan vermedi
Özdenören...Ne güzel bir soyismi varmış rahmetli Rasim Beyin. Ruhu şad olsun,sadakayı cariyesi arkasından devam ediyor, ne mutlu ona..
Özünden dokumuş adete satır satır bu kitabı... İncecik hacmine rağmen dünyayı sığdırmış içine. Lise çağından itibaren her yaşa hitap eden, her dönemde farklı anlamlara kapı aralayacak özgün bir eser...
Paralel anlatılan iki hayat ve iki karakter, okurken zihninizi sürekli canlı tutmanızı sağlıyor. Eser yetmişli yıllarda yazıldığı için Sitare'yi anlamak belki o dönemlerde çok mümkün olmasa da bugün geldiğimiz noktada, yazarın vizyonunu sadece bu karakter üzerinden görebilmek mümkün.
Dedesi sorar; bugün yaşayacağın son gün olduğunu bilsen ne yapardın? Torunu; buralarda dolaşmazdım o zaman. Ya ne yapardın? “Ağlardım”
Dünyadaki huzuru ve saadeti dünyalık kazançlarda arayan Sitare’nin hayatı ile Milli Mücadeleye katılan ama sonunda herkese küskün ve bu nedenle elli yıldır evinden çıkmayan “Gül Yetiştiren Adam” ın hikayesi sizi bekliyor.
Sitare: “Felek kelimesini unutmuştum. Epeydir kullanmıyorum”
Kumar tutkunluğu… O masalarda yapılan tüm hilelere rağmen gitmeye ve oynamaya devam eden, hayatlarındaki boşluğun nedenini kumarda kazan(ama)dıkları parada arayan insanlardır aslında Sitare ve çevresindekiler.
Hâlâ ekmeğin evde yapıldığı ve dışarıdan alınan ekmeğe “çarşı ekmeği” dendiği bir mahallede büyüdüm ben de. Burada tekrar “çarşı ekmeği” ni görmek beni o günlere götürdü.
Yazar 70’lerde esen değişim rüzgarlarını anlatırken, öte yandan buna direnen insanlara da yer vermiş eserinde.
Rüzgârlı bir günü anlatırken “Havada pisi pisiler uçuşuyor” demiş. Bu cümle beni yine çocukluk günlerime taşıdı. Biz de rüzgârda uçuşan pamukçuklara pisi pisi derdik Bazen de sokakta bulduğumuz karahindibalara üfleyerek biz
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
5.sınıflarıma kitap okuma etkinliği yaptırırken tanıştığım kitap serisi . Oldukça eğlenceli , dini vecibeleri gülerek öğreten , çocuklara kitap okumayı sevdiren bir kitap . İleride kendi çocuğuma da okutacağım mutlaka :)
Hele ki İzmirliyseniz Ahmet Büke’nin öykülerini daha da çok seveceğinize şüphem yok. Gevrekler, çiğdemler, pişiler, bildiğimiz yerler ve mekanlar özenle döşenmiş öykülere. Kitabın ilk öyküsü “Biz” biraz uzun fakat nefis bir öykü. Son öykülerinden biri olan “Düş Bulma Kurumu”nun ise diğerlerine göre biraz postmodern bir havası var. “Alnı Mavide” özgün bir öykü kitabı, okunmalı.
Pek sevdiğim öyküler:
Aslında Son Gün Oldu Her Şey
Melek Çok Güzel Uyuyor
Alnı Mavide, Elleri Kanda
Yirmi Beş Kuruşluk Yaram
Düş Bulma Kurumu
Gavurun Çakısı ve Pişi
Bizden hikâyeler var... Aslında hikâyelerde biz var... Kendiniz, arkadaşınız, aileniz, çocukluğunuz, gençliğiniz var. Kimi hikâyede babannenizle geçen samimi anlar, kimisinde küçüklüğünüzdeki mahallenizin hali, kimisinde arkadaşınızla geçirdiğiniz o heyecanlı anlar, kimisinde mahalledeki teyzelerden dinlediğiniz dedikodular kimisinde annenizin yaptığı “pişi”ler var. Edebiyat zaten bizi anlattıkça bizden olur, biz onu sahipleniriz bize ait olur. Artık yazarının olmaktan çıkar... Kesinlikle herkese tavsiye edeceğim bir eser, yazarın sosyolog olması eserde kişi, grup ve toplumun tahlilinin de yer almasını sağlamış. Eserde; göç, vefa-vefasızlık, aşk, hüzün hepsine dair hususlar var. #kitapşuuru
Puan vermedi·64 syf.·
2019 137. kitabı
8 yaş üstü dediği için kızım tam 8 yaşındayken almıştım. Çok Sevdi. Çocuğunuzda okuma alışkanlığı kazandırmak için Fahri ve Fikri serisi ideal. biz sevdik. İnstagramda cocukkitabıdoktoru sayesinde keşfetmiştik. Eğlenceli, içimizden, kültürümüzden bir seri... Rahatlıkla çocuklarınıza okutabilirsiniz...