Ben çok güzel bir çağda yetişmiştim, şimdi geçmişte kaldı ne yazık ki. O çağda, değişime hazır olmak ve devrimci önseziler yaratmak için bir yetenek vardı. Şimdilerde kimsenin yeni bir şeyler düşünmeye cesareti yok. Durmadan var olan düşünceler konuşuluyor, eski düşünceler yuvarlanıp duruyor. Gerçek yaşlandı ve bunadı; ne de olsa, her canlı organizma gibi kesinlikle aynı yasalara tâbi -yaşlanıyor. Onun küçük parçaları olan duyular da apoptoza uğrar. Apoptoz, maddenin yorgunluğu ve tükenmesiyle gelen doğal ölümdür. Yunancada bu sözcük, "taç yapraklarının dökülmesi" anlamına gelir. İşte dünya da taç yapraklarını döktü.
Reklam
Bazen sanki birçok insan için geniş ve ferah olan bir mezarın içinde yaşıyormuşuz gibi hissederim. Gri karanlıkla kaplanmış, soğuk ve nahoş dünyaya baktım. Hapishane dışarıda değildi, her birimizin içindeydi. Belli ki onsuz nasıl yaşanacağını bilmiyorduk.
Uydu resimleri ve Dünyanın yuvarlaklığı beni etkiliyor. Bizim kürenin, yani gezegenlerin bakışına maruz kalan, Patlamadan sonra ışığın parçacıklara bölündüğü ve havaya dağıldığı büyük bir boşlukta terk edilmiş kürenin yüzeyinde yaşadığımız doğru mu? Evet, doğru. Unutmaya eğilimli olduğumuzdan, her gün bunu kendimize hatırlatmalıyız.
"Düşündüğüm için ben var değilim, sizler varsınız. Sizler benim zihnimdeki düşüncelerden ibaretsiniz"
İnsanlar kendi dar ve sözüm ona olağan anlayışlarına uymayan her şeye karşı önce bir merak sonra da kötülük duyarlar.
Reklam