Yaşamak işte böyle bir idmandır. İdman yapıldıkça karşımıza çıkacaklara hazırlanmış oluruz. Hayat ve ölüm anlamını kaybeder ve geriye sadece sevinçle karşılanıp huzurla alt edilen sorunlar kalır.
Sıkıntılı olup da halini gizleyen, ona tek başına katlanarak başkasının neşesini kaçırmayan bir insan gösterin bana ! Yoksa bu halimiz kendi değersizliğimizi anlamamızdan , aptalca bir kibirin doğurduğu hasetle bağlantılı kendimize karşı duyduğumuz hoşnutsuzluktan mı ileri geliyor ? Çevremizde mutluluğunu bize borçlu olmayan mutlu insanlar görüyor, buna dayanamıyoruz.