ÖZLEM AYDIN
@pofuduktosbaa
Şu anda okuduğu kitap
Okuyup günlerce etkisinden çıkamadığım " Çizgili Pijamalı Çocuk" un yazarı John Boyne'nin yine içimi yakacağını bile bile başka bir savaş dramına gömülmem. Mutlu sonla bitmesine rağmen kalbimdeki hüznün okuduklarımı anımsayınca tekrar katlanarak artması ve üstüne bir parça mutluluk serpiştirmeye çalışmam. Bu dramı yaşayanların sevinçleri, savaşın paramparça yaptığı duygularının neresinde yer edinecekti ki , onları nasıl besleyebilecekti ? Hikaye boyunca Alfie'nin annesi , babası, komşusu bazen Joe bazen müşterisi oldum. Bazen ona sarılabilmek ve korumak için Alfie'nin gerçek olmasını diledim çaresizliğini ve ona rağmen umudunu yitirmediğini gördükçe. Yazarın anlatımı kitapta olduğumu unutturacak kadar akıcı ve etkileyiciydi. Savaşın yaşanırken ve ardında bıraktığı manevi yıkıntıları görebilir ve anlayabilirsek ; belki insanlığımızı hatırlamak için kurduğumuz alarma gerek kalmaz , kendiliğimizden uyanırız !
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitabı okumaya mola vermek zorunda kaldığım anlarda hep okumaya geri dönme isteği hissettirdi. Ama bu hissi yaratan sadece olay örgüsünün içine çekmesi değil, ilgi çekici bir anlatım ve daha önce yakalayamadığım doğal ve samimi yazım tarzı belki de.
Kahramanımız sıkı bir dostumuz oluyor, o kadar doğal gidişatında vurgulanıyor ki herşey ( her ne kadar olaylar kötülük yapmak üzerine kurulu olsa da) kahramanın dolayısıyla yazarın kendisini ifade edebilmesindeki sade ustalık sizi derin ve duygusal anlamlarda gezdirip duruyor.
İçtenliğini çok benimsediğim , bir okadar da eleştirisel ve üzerinde durup düşünülmesi gereken derin anlamlar içeren, sistemin dayattığı mecburi anılara maruz kaldığımızı yüzümüze çarpan, bu samimiyet ve anlam dolu esere kitaplığınızda duruyorsa bir şans vermenizi diliyorum.
Uyanışımızı engelleyen, bilincimizi sınırlayan tüm düşüncelerimiz , sınırlarımız, inançlarımız ve dayatılan kalıpların dışına çıkarak bu kitabı algılamazsak eğer sanal yaşamın ötesine geçmemiz çok güç. Zihnin ötesinde ışığımızı bulmak ve yazarın da belirttiği gibi hakikati idrak etmek için mucize beklemeye gerek yok. O mucizenin kendisi biziz, bizim bilincimiz. Tavsiye edeceğim bu eser birçok bilinenin ötesine geçmemizi sağlayan bir yol gösterici.
Okurken kimi zaman hüzünlendiren fakat buhran geçirtmeyen, yüreğinde tatlı bir burukluk yaratan , kimi zamansa yazıldığı dönemin görünmeyen sosyolojik tramvalarının ve dolayısıyla bugune uzantılarının farkındalığını bakış açımıza usulca işleyerek bizi sıkmadan kendine bağlayan bu eser 10 adet kısa hikayeden oluşuyor. Bazen yaşlı bir kadının duygu açlığında , bazen ruhen yitik genç bir kızın insanlığını bulduğu zamana kavuştuğunda, bazen de dayatılan bir düzenin yarattığı saplantılarda buluyorsunuz kendinizi. Kitabın başında manevi doyuma ulaştırıp, sonuna doğru düzeni sorgulatan farkli yönlere baktıran keyifli bir yolculuktu.
Kitaba başlarken, Aytmatov'un okuduğum ilk eseri olmasından bende uyandıracağı duyguları merak içerisindeydim. Bitirdikten sonra hala etkisinden saatlerce çıkamayacağım derin duygu ve sonunu kestiremediğim düşüncelerdeyim. Savaşın yıktığı ,belirsizliğe, çaresizliğe sürüklediği milyonlarca insan hayatından biri; sonlansa bile içinde kalan enkazla birlikte tutunmaya çalıştığın ,çalınmış bir yaşamla mücadele. Yazarın bu kadar yalın bir anlatımla ne kadar derinlere işleyebildiğine şaşıyorum. İçimizde biriktirip paylaşamadığımız kalan sevgimizi yayabilmeyi denemek belki en etkili çözümdür.
