Daha önce#sesveöfke #döşeğimdeölürken kitaplarıyla ve bilinç akışı tekniğini ustaca kullanmasından dolayı hayran olduğum 1945 Nobel Edebiyat ödülünün sahibi #williamfaulkner ın #tapınak ı ticari amaçla yazmış ve bunda başarılı da olmuş…
Açıkçası bilinç akışı tekniğinin kullanıldığı bir kurgu okuyacağımı düşünürken polisiye havası içinde iyilik/kötülük çatışmasının derinliğinde kendimi buldum…
Düz bir anlatımla ilerlemesine rağmen olay ve fikrin iç içe geçmesinden dolayı zor ancak derin,sarsıcı ve güzel bir kitaptı…
Kötü bir çocukluk geçiren ve haliyle kötülüğe sevk edilen Popeye karakteri ile İyi niyetli avukat Benbow’un ekseninde gelişen olaylar zinciri gencecik bir kızın da olaya dahil olmasıyla bambaşka bir yere sürüklenir…Özellikle son 100 sayfa kitabı elimden bırakamadım finalde Faulkner’ın kalitesine yakışır bir şekilde şahaneydi…
Issız karekterlerin karanlık dünyalarına perde aralayacak kitapların frekansında buluşmak dileğiyle…
Tapınak’ı para ihtiyacı için yazar Faulkner. Yayınevi bulamaz. Biri basmak ister fakat vazgeçer. İflas noktasına gelince basmak zorunda kalır. Piyasaya girince ortalığı kasıp kavurur. Yazarın ününe büyük etkisi vardır Tapınak’ın..
Amerika’nın güneyinde yaşanan polisiye olayların, sosyal hayattaki yansımalarına odaklanır yazar. Bu da güneyde tepkilere yol açmıştır.
Temple Drake olayların merkezindeki genç kız, Popeye ise kötülüğün simgesi durumundadır. Avukat Benbow, dedektif Horace gibi kahramanlar ile Tapınak, Amerikan Güneyi hikayesidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Merhaba! Amerikan Edebiyatından bir kitapla ses veriyorum bugün. “TAPINAK”.
Yarım bırakılan kitaplar vardır ve bir kitabı yarım bırakmak da bir sanat biçimi olabilir, değil mi? :)
“Tapınak”, 1931’de yayınlanmasının ardından yazarına büyük bir ün getirmiş olsa da, toplumda iki uçlu bir etki yaratmıştır. Bir kesim kitabı çok sevmiş, diğer kesim ise özellikle Güney’in ruhunu aşağıladığı düşünülen kısımları nedeniyle kitabı sevmemiş ve bundan dolayı eser bir süre yasaklanmıştır.
Eserde, kötülüğün simgesi Popeye, iyi niyetli fakat bir işi tamamlamada başarısız olan avukat Benbow ve varlıklı bir ailenin kurban kimliğindeki üniversite öğrencisi Temple Drake gibi karakterler bulunmaktadır.
Kitabı seksen üçüncü sayfada karmaşıklığından dolayı yarım bıraktım ve tamamlayamadım. Sürekli bir şeyi kaçırmış, yeterince odaklanmamış olma düşüncesi ile sayfaları tekrar tekrar okumak bana iyi gelmedi ve nihayet zor da olsa yarım bırakma kararı aldım ve tamamlamadım.
Faulkner’in teknikleri, okurun maksimum katılımını ve dikkatini gerektirir. Bilinç akışı tekniğiyle, farklı perspektiflerle aynı olayları sunarak hikayelerini çok boyutlu hale getirir.
Adaletin kişilere göre değişip, elden çok kolay kayıp giden bir kavram olduğunu hissettiren bir kitaptı.
Faulkner için ''Yazarların okuyacağı kitaplar yazdığını'' söyleyen görüşe hak veriyorum. Bilinç akışı tekniği, kurgunun kronolojik olarak ilerlememesi okumayı zor yapan etkenler arasında. Fakat azmedip devam edildiğinde oldukça iyi bir kitap olduğunu fark ediyorsunuz. Karakterlerin klasik manada ya yalnızca kötü, ya da yalnızca iyi olarak kurgulandığını düşünmekle birlikte her kahramanla birlikte iyiliğin ışığı ve kötülüğün karanlığında kayboluyoruz. Popeye'nin salt kötülüğü Horace ve Tommy'in salt iyiliği karşısında insanoğlunun içine düştüğü ikircikli yolculuğu düşünüyoruz. Yazar bazı yerlerde gizil anlatımlar kullanmış, anlamak için birkaç defa okuduğum yerler vardı. Beni en çok etkileyen karakter Bayan Goodwin oldu. Onun sadakati ve azmi ve aslında Temple Drake'ye yardım etme çabaları çok güzel işlenmişti. Kişilerin adil olup olmamasının en sonunda bir önemi kalmadığını, karma, ilahi adalet artık ne denirse densin bir hesaplaşmanın görüleceğini işaret eden bir sondu ama ne yazık ki bu hikayede kurban diyebileceğimiz insanlar için arzu edilen son hiçbir işe yaramıyor.
Bir #sunayakın kitabı okumak keyifli ama zordur. Zordur çünkü; arada farklı hikayelerden, filmlerden, çizgi filmlerden ve çeşitli tarihi olaylardan bahseder... Bunları araştırmaktan #kitap bir türlü bitmez. Her sayfada yeni bir bilgi, yeni bir merak... #hayalkahramanları kitabında da #oyuncaklar hakkında bilgisini konuşturan ve #çizgifilm-lere değinirken; #atatürk, Dracula, Casper, Superman, Batman, Red Kit, Şirinler, Popeye, Küçük Prens ve Pinokyo da unutulmamış.
#oyuncakmüzesi ve her konuşması ile bizlere bişeyler öğreten Ústadımızın yazdıkları hakkında yıllarca konuşulabilecek ve paylaşılabilecek yenilikler yine hayatımızda yer edinmiştir.
Aylardır William Faulkner kitaplarını okumaya çalışıyorum. Bu sene benim için Faulkner senesi. Üniversitede ne düşünüp de bize Abşalom, Abşalom!u okutmaya çalıştılar bilmiyorum, zaten okumamıştık, okuyamamıştık. O uzun paragrafları gördüğümüzde hocamızın itirazlarımıza boyun eğişini hatırlıyorum, kimbilir neler düşünmüştü kadıncağız, laf olsun diye, başka bir yere giremediği için edebiyat okuyan bir sürü genç...ne zaman? 25 sene önce. Abşalom'un yerine ne okuduğumuzu hatırlamıyorum, ama bu kitap hep aklımda kalmıştır, merak etmişimdir.
Bu sene Faulkner senesi benim için.Türkçeye çevrilmiş bütün eserlerini, ilk çeviriler de dahil bulup okumaya çalıştım, çalışıyorum. Okuma sıramı da iyi oluşturduğumu düşünüyorum. Ancak okumak için çoğu zaman yanlış zaman ve mekân seçtiğimi düşünmeden edemiyorum. Bu sıkıntıyı Köy kitabından daha fazla yaşadığım bir örnek olmadı sanırım. Çünkü kitabın kırk elli sayfasını okumadığım gibi, okusam da anlamadığım yığınlar arasında kaybolmuş durumdayım. Bu kitap muhakkak ki kısa süreli ve yoğun bir dikkatle okuma gerektiriyor, çünkü Faulkner'ın gevşek, neredeyse belirsiz bağları, ilişki çizgileri karakterleri sayfalar boyunca okurken ancak çok odaklanmış, çok dikkatli bir okurun takip edebileceği rotalar çiziyor ki bu okur ben değilim, zira okuduğum şeyden aldığım tadın güzelliğini takdir etmekle beraber kitabın bütünü içerisinde nerede durduğunu, nereye eklendiğini anlayamıyorum, yazardan beklediğim şey bana bu anlamda yol göstermesi, ancak Faulkner büyük bir keyifle sadece oraya bizi bırakarak küçük ipuçları, mırıldanır tarzda rehberliklerle yollarda, sayfalarda sürüklüyor insanı ve sonuçta, kitabın son bölümünde yapayalnız ve hiç bir şey anlamamış bir halde kalakalmış durumdayım. Benden buraya kadar. En kötüsü ise Abşalom Abşalom!u okuyup
