Ece Arslan
@postbohem
Her çiçek insandan kaçabildiği kadar çiçekti.
İzmir
14 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?”
“Kimbilir,iç sıkıntısı olmasa,belki insanlar işe gitmeyi unuturlardı...Yaşamın amacı alışkanlıktı,rahatlıktı. Çoğunluk çabadan,yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak!...Güçlüğü umutsuzca zorlamak bile güzeldi. Ve aylak olmak dünyanın en zor işiydi.”
Denizin dalgalanması,ağacın yapraklanması gibi dünyada insanlanıyor.
Kişisel hikayelerimiz etrafımızdakilerin hikayeleriyle uyumlu olduğu sürece,hayatın anlamlı olduğunu ileri sürebilir,bu bilinçle mutlu olabiliriz. Bu aslında üzücü. Mutluluk gerçekten kendi kendini kandırmaya mı bağlıdır?