Denizin dalgalanması,ağacın yapraklanması gibi dünyada insanlanıyor.
Kişisel hikayelerimiz etrafımızdakilerin hikayeleriyle uyumlu olduğu sürece,hayatın anlamlı olduğunu ileri sürebilir,bu bilinçle mutlu olabiliriz. Bu aslında üzücü. Mutluluk gerçekten kendi kendini kandırmaya mı bağlıdır?
“Saatin kendisi mekan,yürüyüşü zaman,ayarı insandır.” Türk edebiyatının birçok romanını okumuş ve incelemiş biri olarak, bu romanı en iyi kurgulardan biri olarak tanımlıyorum. Ahmet Hamdi, en ince ayrıntıya bile yer veren ve okuyucuyu kendisine bağlayan üslubuyla modernleşmenin ironik eleştirisini akla gelebilecek en iyi kurgulardan biriyle bütünleştirerek vermiş bu romanında. Eşya ve mekanın karakter psikolojisine etkisindeki başarısı zaten yadsınamaz bir gerçek. Bugünlerde tekrar tekrar altını çizerek okuyacağım lezzette bir roman. İyi ki varsın Tanpınar.
Okurken nedense zorlama bir hikaye olduğunu düşündüm. Anlatıcı yazarın özellikle benzer cümle tekrarlarına düşmesi, okuyucunun zihninde boşluklar bırakmaması , çabucak okunabilir fakat bir süre sonra hafızalarda yer edinmeyecek bir kitap seviyesine getirmiş.