Hatice AKKAŞ
@primses
Böyleyken böyle !
Şu anda okuduğu kitaplar
Ben İsmet Özel, şair, kırk yaşında...1000Kitap
Evi Nepal'de kalmış Slovakyalı bir salyangozdur ruhum!
Evet, evet bu çarpıcı alıntı tam da bu kitaptan! Şiir kitabından , peki nedir şiir kitabı okumak?
Şiir kitabını bitirmek için okuduğunuzda bitmez, her şiirin okunacak zamanı vardır. Şiir kitabı okuyacaksanız cebinizde fazladan yer olmalı. Nereye giderseniz kitap sizinle oraya gelmeli. Ben şiir kitaplarının bunu hissettiğine ve yeterince taşınmadıklarında anlaşılmadıklarına inanıyorum. Çünkü hangi ruh halinde olursan ol, zorlama olmadan, farklı senlerle, günün çeşitli zamanlarında kitabı okuyunca; kitabı binbir çeşit gözlükle okumuş gibi oluyorsun. Bu da zaten şiir okumanın gerekliliği...
İsmet Özel'in şiirlerini -özellikle bazılarını-okurken bir yaşama tanık oluyor ve ortasından seyrederek geçip gidiyor gibi hissediyorum. Sanki İsmet Özel okumak uzun bir yol ve sağlı sollu manzaralar var etrafta. Bazen o manzaralar o denli karışık oluyor ki gözünüz görse de anlamlanıramıyor ama acayip bir şekilde yürümeye devam ediyorsunuz. Ve bu karmaşanın içinde içinizdeki en derin noktalara değen kesik görsellere hapsoluyorsunuz. Bu gerçekten büyüleyici bir deneyim. Bence herkes bir kere hakkını vererek İsmet Özel okumalı...
Okuyaca olanlar için kitap dil olarak sizi yormayacak, düşünce olarak yoracaktır. Keyifli okumalar :))
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
(S)özde iyi kızlar mı?!Edebiyat
Kitap tam bir dönem kitabı! Türk yurtlarının işgali, milletin çaresizliği bir yandan İstanbul'daki salon hayatının öylece devam etmesi...Kitapta Anadolu'yu Fahri temsil ederken Avrupa'yı Behiç temsil ediyor. Bir nevi Felatun Bey ile Rakım efendi...Yazarımız pek de tarafsız olmayarak Behiç gibi olan bu "avrupa düşkünlerini" yerden yere vuruyor. Yazarımızın bu yanlılığı düşünce ne olursa olsun insanı ana düşünceden uzaklaştırıyor. Öyle ki ana temayı kendimiz çıkaramıyoruz yazarımız bizim için karakterlerin ağzından ana fikri sık sık veriyor. Yuvasını beğenmeyen ve salonlulara özenen kızlara da "sözde kızlar" ismini veriyor, Belma(Hatice) de bu sözde kızlardan birisi. Kitabın sonunda Hatice'nin intiharını neredeyse iyi oldu diğer kızlara da örnek oldu, felaketlerini önledi diyebilecek kadar ileri gidiyor yazarımız.
Kitap alelacele bir millet sevgisi ile yazılmış, karakterleri de pek derin olmayan bir kitap. Bir avazda bitirebileceğiniz bir Peyami Safa eseri diyebilirim.Keyifli okumalar:)
Sınırı aşanlardan mısınız? Sınırı koyanlardan mı?Edebiyat
Kitap annesi ve kız kardeşinden uzakta hukuk öğrenimi süren ve maddi sıkıntılar çeken Raskolnikov'un idealleri uğruna bir tefeci kadını ve rastlantı sonucu kadının genç kızını öldürmesiyle başlıyor. Karakterimiz Rodya çalkantıları çok fazla olan ve duygu durumu yüksek biri. İçinde hem egoizm hem de aşağılık kompleksi aynı anda bulunuyor. Kendini tüm insanlardan üstün gördüğü hatta bunun için kendine bazı haklar tanıdığı da oluyor, etrafındaki herkesin onu aldattığını onunla alay ettiğini düşündüğü de... Aynı vücudun içinde bu denli çalantılar yaşıyor olması ve aynı zamanda Rodya'nın hukuk öğrenimi görüyor olması onu "suç ce ceza" üzerine düşünmeye itiyor ve bir makale yayımlıyor.
Kitapta makale Rodya'nın işleyeceği cinayetin ön itirafı veya açıklaması diyebileceğimiz nitelikte bir metin. Makalede temel olarak insanların iki gruptan oluştuğu; bir kısmının dünyayı sayıca çoğalttığı, döndürdüğü grup. Diğer insanlar ise yasa yapıcılar, dünyanın düzenini değiştiren ve ona yön verenler ... İkinci grup insanlar için çok nadir dünyaya geldikleri ve içlerinde bulunan aykırı düşünceler dolayısıyla suç işlemelerinin yadsınamayacağını dile getiriyor. Hatta bu gruptaki insanları o kadar ön planda tutuyor ki ; diğer tüm insanların sadece ve sadece onları hayata getirmek için var olduklarını söylüyor.
Örnek verdiği insanlar mesela Napolyon; sadece kahraman olarak bilinse de aynı zamanda bir katil, büyük kanlar döken bir insan. Napolyon sınırını aştığı öteye geçtiği için kan dökmesi insanlar için kabul edilebilir bir durum. Rodya da buna dayanarak diyor ki toplumsal kalıp yargılar beni katil diye yargılayabilir fakat ben toplumsal kalıp yargılara yön verecek olan kişiyim. Benim bir Napolyon olmadığımı kim bilebilir? Fakat Rodya'nın hem hesaplamadığı bir cinayet işlemesi hem de
"Bir Kadın Düşmanı" mı?1K
Kitabı çok sevdim ama bu benim Türk Edebiyatı sevgimin etkisi altında kalan bir yorum da olabilir. Kitabımız ilk bakışta entrikalı bir kadın-erkek ilişkisinden ibaret gibi görünse de katman katman derinleşen bir kitap.
Baş karakterimiz Sara güzel, iyi niyetli ve bir o kadar kurnaz... Öyle ki kendisini müşkül durumlardan kurtarmak için yalan söylemekten çekinmeyen biri... Güzelliğinin ona verdiği gücün ve zekasının da etkisiyle etrafındaki insanları çok kolay çözüyor, kendini o insanların üstünde görüyor. Haksız da sayılmaz. İstanbul' dan geldiği taşrada neredeyse herkes ona yaradılış mucizesi gibi davranırken diğer baş karakterimiz Ziya ona gayet kayıtsız davranıyor. Ziya ise sporcu gençlerden birisi. Sözleri, hareketleri feministleri çıldırtacak cinsten... Fakat Ziya kadınları eleştirmezse onlara yenik düşeceğinden korkuyor... İçten içe bu "kadın düşmanlığı" maskesi onun da koruması haline geliyor. Kitapta eleştirebileceğim şu nokta var ki Ziya kendini hep çirkin olarak tasvir ettiği halde Sara onu hep güzel tasvir ediyor. Bu; yazarın bilerek Sara'nın da Ziya'ya samimi hisler beslediğine inanıp okurların sonunda daha az üzülmesini sağlamak için yaptığı bir incelik mi bilmiyorum...Ziya kadın düşmanlığı maskesini çıkardığı anda, tahmin ettiği gibi bir kadına yeniliyor...
İkinci kısımda; zor geçirilmiş çocukluk, aile tarafından istenmeme, sevgisiz büyüme gibi kavramlarla Ziya karakteri birden okurun gözünde değiştiriliyor. Tabi bu değişim Ziya'nın muhtemel sonunu bilen okur için üzücü hale geliyor. En sonunda ise sevgili baş karakterimiz adeta gözlerimizi dolduruyor.
Mektuplardan oluşan kitap gayet keyifli ve akıcı bir kitap da olsa derdiniz çoksa okuma listenizin altlarına itebilirsiniz
FAKAT NASIL"YAŞAMAK"?Edebiyat
Öncelikle demeliyim ki 
Peyami Safa'nın en iyi yaptığı iş okuru sıkmamak. Kalın sayılabilecek bir kitap iki günde elimde eridi. Olaylar çok çabuk uzatılmadan nihayetleniyor, karakterler çok gerçek.Anlatım tarzı olarak yazarımızın diğer kitaplarından biraz farklı diyebilirim. Tanzimat romanlarında hata olarak gördüğümüz "meddah tipi" anlatımın esintileri var. Olayın ortasında yazar araya giriyor ve birkaç fikir söylüyor, gülmememizi veya şaşırmamamızı ... Okura soru soruyor birçok yerde "Hangisine acıyalım?" ... Bunlar benim çok hoşuma gitmese de yazarın başarısızlığı olarak görmüyorum, bu kitabın bir tekniği... Zaten sonunda da bunun sebebini anlıyorsunuz. Konu olarak ise klasik bir kitap. Genç bir kızın "yaşamak" hayaliyle değiştirdiği hayatı ve hayatın onun önüne getirdiklerini görüyoruz. Peyami Safa zaten genel olarak farklı konularla değil ; karakter analizleri, kitabın içindeki tasvirler, gerçekten hayattan alındığı belli olan tespitler gibi özelliklerle ön plana çıkıyor . Örneğin kitapta ölüm konusu o kadar gerçek işlenmiş ki bazen sayfaları okurken adeta içim ürperdi. Yani birisinin ölmesi klasik bir olay fakat Peyami Safa öyle bir anlatıyor ki sanki siz de cenaze evindesiniz. Ölünün yanı başında oturuyorsunuz gibi bir his doğuyor insanın içine. İnsan bence yılda bir kez Peyami Safa okumalı. Gayet güzel bir kitaptı...
Peyami Safa'nın en iyi yaptığı iş okuru sıkmamak. Kalın sayılabilecek bir kitap iki günde elimde eridi. Olaylar çok çabuk uzatılmadan nihayetleniyor, karakterler çok gerçek.Anlatım tarzı olarak yazarımızın diğer kitaplarından biraz farklı diyebilirim. Tanzimat romanlarında hata olarak gördüğümüz "meddah tipi" anlatımın esintileri var. Olayın ortasında yazar araya giriyor ve birkaç fikir söylüyor, gülmememizi veya şaşırmamamızı ... Okura soru soruyor birçok yerde "Hangisine acıyalım?" ... Bunlar benim çok hoşuma gitmese de yazarın başarısızlığı olarak görmüyorum, bu kitabın bir tekniği... Zaten sonunda da bunun sebebini anlıyorsunuz. Konu olarak ise klasik bir kitap. Genç bir kızın "yaşamak" hayaliyle değiştirdiği hayatı ve hayatın onun önüne getirdiklerini görüyoruz. Peyami Safa zaten genel olarak farklı konularla değil ; karakter analizleri, kitabın içindeki tasvirler, gerçekten hayattan alındığı belli olan tespitler gibi özelliklerle ön plana çıkıyor . Örneğin kitapta ölüm konusu o kadar gerçek işlenmiş ki bazen sayfaları okurken adeta içim ürperdi. Yani birisinin ölmesi klasik bir olay fakat Peyami Safa öyle bir anlatıyor ki sanki siz de cenaze evindesiniz. Ölünün yanı başında oturuyorsunuz gibi bir his doğuyor insanın içine. İnsan bence yılda bir kez Peyami Safa okumalı. Gayet güzel bir kitaptı...