E.i ۶ৎ
@professoreff
Pusulam yok ama kaşifim ༗
goodreads hesabım 𖦹 goodreads.com/user/show/18746...
open.spotify.com/user/31xgkdyjz7...
Yanlış doğmuş gibi hissedenleri buraya alıyoruz
Ağzında kızlara ait bir kurdeleyle ortalıkta dolaştığı söylenen tacizci, istismarcı, canavar figür, babasının c+nsel hazzı uğruna afrodizyağa dönüşen çocuk, annesi bir mutfak makinesiyle ilişkiye girmiş çocuk, kıskançlıktan kardeşinin kalbini yiyen çocuk, güneşte eriyen ve herkesin kokusundan kaçtığı peynir çocuk, kafası boş bir kavun olan, düşünemeyen çocuk, yüzünde altı gözü olan kız ve daha çok çok fazlası...
Burton evrenine uzak olanlar için bu kitap biraz (hatta baya) garip ve anlamsız gelebilir. Çünkü hikâyeler açıklama yapmıyor, tamamlanmıyor, karakterler bir çözüm bulmuyor.
Tim Burton dendiğinde aklıma "tuhaf" kelimesi geliyor çünkü o da bu ifadeyi seviyor. Beni yıllardır büyüleyen gotik sinemasının havasından dolayı, kitabını da okumak istedim. Okurken ister istemez aklıma The Nightmare Before Christmas, Corpse Bride, Edward Scissorhands ya da Frankenweenie gibi filmleri geliyor. Yine dışlanmış karakterler, yine "normal" olamadığı için yok sayılan çocuklar, yine toplumun kenarına itilmiş "tuhaf" figürler var. Kitabında ise daha sade, daha direkt ve çok daha kısa.
Toplam 23 kısa şiirsel hikâye var. Bazıları bir cümle, bazıları birkaç satır. Çoğu sayfada ise sadece çizim var. Zaten kitap neredeyse yarı resimli, yarı metinli. Burton’ın kendine has, biraz çarpık siyah-beyaz çizimleriyle dolu.
Hikâyeler bazılarına rahatsız edici gelebilir. Ölüm, yalnızlık, ebeveyn sevgisizliği, hatta bazı yerlerde cinsellik ve şiddet gibi unsurlar var. Birkaç satırla bile bunları hissettiriyor. Yani bu bir çocuk kitabı değil öncelikle.
Kardeşinin Kalbini Yiyen Çocuk, Kömür Çocuk, Yatağa Dönüşen Kız, Küçük Kızları Yiyen Adam, Kurbağa Oğlan, İstiridye Çocuk, Yapışkan Çocuk, Kibrit Kafalı Kız, Dik Bakışlı Kız, Peynir Çocuk, Çok Gözlü Kız, Ağaç Dalı Oğlan, Kibrit Çöpü Kız, Çapa
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ama ne kadar sürebilirdi,
Bir çöple bir kibritin aşkı?
Çöp Çocuk’tan geriye,
Sadece külleri kaldı.
Sana kara çaldılar, senin suçun değil bu:
İftira, hep iyiyi, doğruyu hedef bilir;
Güzelliğe takılan bir süs gibidir kuşku,
Karga, gökteki en hoş havalara yönelir.
Ve mecralar arası çeviri tabiata itibarıyla sadakatsizdir bir ölçüde, Roland Barthes diyor bunu. Çeviri bir ihanet eylemidir.
