missprufrock
@prufrock
Babam, o sabah, 1990'ların Madrid'inde tuhaf bir cevhere rastladı. Görünüşte bu bir Don Quijote'ydi: Kitabın bez kapağında sıska şövalyenin resmi, ilk bölüm, eski deri kalkan, içinde koyundan ziyade sığır kaynayan çorba, cumartesileri yenen omlet...
Ancak ikinci bölüm yerine başka bir kitap başlıyordu: Kapital. Babam yüzünde az gördüğüm bir tatmin ifadesiyle gülümsedi. Ağzı kulaklarına varıyordu. Cervantes ile Marx'ın peş peşe gelmesi tuhaf bir ciltleme hatasından kaynaklanmıyordu; bu, gizli saklı okunan bir kitaptı: Babamın gençliğinin yaşayan bir hatırası, bizzat tanığı olduğu senelerin, ortamların, fısıltılı konuşmaların ve yasakları aşmak için icat edilen hokkabazlıkların izini taşıyan bir hayaletti. O günlerden yüzlerce küçük hatıra hiç beklemediği bir anda karşısına çıkmıştı. Ağaç aşılar gibi Karl'ın Miguel'e aşılandığı bu tuhaf kitap, gizli gizli kitap okuduğu zamanlara karşı içinde bir nostalji uyandırdığından olsa gerek, babam için büyük bir anlam ifade ediyordu. Henüz doğmamış olduğum için -annemle babam Franco yaşadığı sürece çocuk sahibi olmayı kendilerine menetmişlerdi- herhangi bir hatıram olmamasına rağmen o yılların hatırası ve tehdit ortamı beni de etkilemişti.
Sayfa 342
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
O harika ve rahatsız edici romanların yazarı Flannery O'Connor şöyle der: "Sadece eğitici kitapları okuyan kişi güvenli ancak cesareti olmadığı için umudun bulunmadığı bir yol izlemiş olur. Bu kişi tesadüfen iyi bir roman okursa, içinde bir şeylerin değiştiğini çok iyi anlayacaktır." Belli bir rahatsızlık duygusu kitap okuma deneyiminin bir parçasıdır; insanı tedirgin eden bir deneyim rahatlatan bir deneyimden daha eğiticidir.
Sayfa 238
Sözlü kültürlerin ilkel, basit ve kabile geleneğine dayalı olduğunu düşünmemize yol açan bir klişe bulunuyor. Bugün bir ülkenin gelişmişlik seviyesini nüfusunun okuma yazma oranına göre ölçüyorsak, tarih öncesi dönemleri de geri kalmış ve hükmünü yitirmiş bir dünya kavramıyla özdeşleştirmemiz tuhaf sayılmaz. Ancak durumun -en azından mutlak bir biçimde- böyle olmadığını biliyoruz. Örneğin Peru'daki İnka kültürü, yazının desteği olmaksızın (khipu adı verilen, sicimler üzerine atılan düğüm silsilelerine dayalı bir mesajlaşma sistemi hariç) güçlü bir imparatorluk kurup yönetmiş ve kendi sanatını ve her yıl And Dağlarındaki Cuzco ve Machu Picchu bölgelerine turist kitlelerini çeken kiklop mimarisini yaratmıştı
Sayfa 108
Odysseus basiret sahibi olduğundan Akhilleus gibi yüce bir mevkiye ulaşacağı, onu herkesten ayıran bir kadere sahip olduğu gibi kuruntulara kapılmaz. Bir tanrı olmak yerine İthaka'ya, ihtiyarlıktan dermanı kesilmiş babasının, ergen oğlunun, menopoz Penelope'nin onu beklediği o küçük adadaki evine dönmeyi seçer. Odysseus hayatın içinde düşe kalka ilerleyen ve hakiki bir kederi yapay bir mutluluğa tercih eden bir karakterdir. Kalipso'nun ona sunduğu hediye daha çok bir serap gibidir, bir kaçıştır, halüsinasyonlara yol açan bir ilacın etkisiyle görülen rüyalara benziyordur, paralel bir gerçekliktir. Kahramanın kararı, Akhilleus'u duygulandıran katı şeref kurallarından alabildiğine uzak, yeni bir aklı temsil eder. Bu akıl, kısıtlamalarına ve cefalarına rağmen, hatta gençliğimiz solsa da etlerimiz sarksa da yaşlılıktan yürüyemez hale gelsek de mütevazı, kusurlu ve fani bir hayatın yaşamaya değer olduğunu bize fısıldar.