missprufrock
@prufrock
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi
Çok fazla şans versem de her okuma girişimimde yazarın üslubu beni itti. Daha önce okuyanların bildiği gibi yazar çok ilginç detaylar üzerinden kuruyor tarih anlatısını. Mikrotarihçilik okurdan da sabır ve emek istiyor. 18. yüzyıl Fransa’sı ne yazık ki sabredebileceğim kadar ilgimi çekmiyor. Süreç insanlık tarihi için çok önemli aslında. Aydınlanma modern çağı yarattı diyebiliriz. Ama bu şekilde anlatılmasını yorucu buldum. Bölümler bağımsız okunabildiği için Washington’ın takma dişleri ile Rousseau hakkındaki bölümleri öneririm. Kalan bölümler fazla detay içerdiği için alandan insanlara ya da saplantılı okurlara hitap edecektir.
Avrupa esasen bir ruh halidir. Tire'deki Agenor'un kızı Europa'nın kaçırılmasıyla bir mit olarak hayata gelmiş ve ortak bir uygarlığa aidiyet duygusuna dayanan bir yaşam biçimine dönüşmüştür. Bu mentaliti collective [kolektif zjhnfyet], Roma hukuku, Hristiyan dini ve Aydınlanma Çağı'nda seküler kültür çatısı altında yaşamaya dair müşterek bir deneyim, bir uygarlaşma sürecidir.
Sayfa 98
Devrimci entelektüellerin görevi, “bu kitle halindeki siyasetçinin” (yani halkın) “görüşlerini derlemek, gözden geçirip işlemek ve bunları alıp hayata geçirecek olan kitlelere yeniden iletmektir.” Yaklaşık olarak aynı dönemlerde İtalyan komünist Antonio Gramsci’nin hapishane hücresinde olgunlaştırma olarak adlandırdığı şey buydu; kitlelerin görüşlerini ortak duyu olarak alıp felsefe düzeyine gelinceye kadar olgunlaştırmak. Entelektüeller, duvar gazeteleri ve broşürler aracılığıyla, devrimci grupların tiyatro oyunları ve şarkıları aracılığıyla, popüler felsefeyi kitlelere geri taşıyacaktı. Mao, “yazarlar ve sanatçılar böylesi günlük olguları toplar, bunların içindeki çelişkileri ve çekişmeleri örnekler ve kitleleri uyandıran, coşkulandıran ve birleşip çevrelerini dönüştürmeleri için harekete geçiren işler üretir,” diye yazıyordu.
Kurumlar elitlerin onlar aracılığıyla iktidarı uyguladığı araçların ve bağlamın tedarikçileridir. Moda çalışanları baskın sosyal kurumların denetimi aracılığıyla güçlü ve egemen hale gelirler. İktidarın olağanüstü merkezileşmesi birçok insan ve kaynak üzerinde denetim kurmaya izin verir. Bu kurumların eylemlerinin ve Paris'teki moda çalışanlarının kararlarının geniş bir alana yayılan sonuçları vardır. Fransız moda sistemi küresel ölçeğe yayılan özerk bir iktidara sahiptir ve hegemonyasını sürdürmek için mücadele verir.
Sayfa 92
