“Dertlerle yıpranmış ya da dert nedir bilmeyen bir gönül; kimsenin bilmediği bir köşede saklanıp mutluluk içinde yaşamak dileğine kapılır. Orada her şey, saçlar ağarıncaya kadar uzayan bir ömür ve uykuya benzeyen sakin bir ölüm vaat eder.”
Sayfa 121 - Oblomov’un gönül ile hissettikleri.