asu
@radioactiwe
Kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
#82132582
#121858703
boğaziçi
274 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Sartre'ın 
Ruhun Ölümü kitabına cevaben yazıldığını düşündüğüm kitap.
Sartre'ın varoluşçuluğu, Camus'nün absürdizmi ve Nietzsche'in nihilizmi başta olmak üzere yirminci yıldız filozoflarının felsefelerini eleştirmiş; insanın anlam arayışına islam penceresinden ışık tutmuştur Sezai Karakoç. Ölümden sonra diriliş gerçekliğine dünyada bulabileceğimiz işaretleri uzun uzun açıklamış, anlatmıştır. Bunlara ek olarak Hz. Yusuf'un hikayesini de tekrardan yorumlamıştır.
Yazar hem bilgi birikimini hem de fikir dünyasının derinliğini şairene bir üslupla, hemen herkesin anlayabileceği bir dilde gözler önüne sermiştir. Biz okurlara da bundan mümkün olan en yüksek miktarda istifade etmek düşer.
Neyi, niçin ve kimden korumamız gerektiği anlatılmış. Muhafaza etmede muvaffak olunmazsa başa gelmesi mümkün olan felaketler en ağır şekilde gözler önüne serilmiş. Bilhassa zaaf anlarında nefsine söz geçirebilemenin güçlüğü ve önemi vurgulanmış. "Ahir zaman" olarak adlandırılan şu dönemde, tüm gençlerimize tavsiyedir.
Şimdiye kadar yaşayan her insan öldü, evet, onlar ölümlüydü; fakat ben de mi öyleyim? Ben farklı değil miyim? Ölüm benim de mi kapımı çalacak? Olacak iş mi bu? Benim ölmek zorunda olmam akıl alır bir şey değil. Ne korkunç! Ölümü anlayamıyorum. Gözlerini bana dikmiş bakıyor ölüm. Tek gerçek ölüm mü yoksa bu hayatta? Peki eğer ölüyor olduğum gerçekse neden herkes her şey olağanmış gibi davranıyor? Neden kimse beni anlamıyor; bana acımıyor? Neden beni sakinleştirip teselli etmiyorlar? Madem öleceksem de bu acıyla ölmem şart mı? Neden yaşamımın son anlarda muazzam yalnızlık ve ağrılarla mücadele etmek durumundayım. Yoksa hayatımı "yaşamam gerektiği gibi" yaşayamadım mı? Ama nasıl olur, herkesin onayladığı, takdir ettiği bir hayat yaşadım. Herkes mi yalancıydı? Geçmişimi düşündüğümde tekrardan dönüp yaşamak istediğim ne kadar an var? Pek az. İlk çocukluk zamanlarım belki. Hayatı yaşanması gerektiği gibi yaşayamadım, şimdi de öleceğim. Öleceğim, ölüm de yok olacak.
Oruç Aruoba'nın intihar etmeyi düşündüğü gece, hayatını kızına açıklamak ve kendisini tanıtmak amacıyla yazdığı mektup. Bıçak sırtında yazılmış, bıçak gibi cümleler.
Hayatı boyunca tanınmak istemişti Oruç Aruoba. Sahi, neydi tanınmaktan kastı? Layık olmadığı bir saygıyı ve hak etmediği sevgiyi görmek değildi istediği. İnsanlar, özellikle yakınları yaptıklarını görsün, anlasın istiyordu. Onu, O olarak tanımlarını, bilmelerini, sahici olmayı, sahiden tanımayı... Birçoğumuza olduğu gibi, ona da istediğini vermedi hayat. Diğer insanlardan ziyade en çok eşinin onu anlamaması yaralamış gibi gözüküyor. Eşinin, onda, o olmayan kişiyi ya da bir şeyleri sevdiğini ve beklediğini bulamadığında sevginin nefrete dönüşmeye başladığını söylüyor. Sevdiği kişi ben olmadığım gibi, nefret ettiği kişi de ben değildim diyor. Gerçekten onu tanıyıp ondan nefret etmesini, onu anlamadan sevmesine yeğlediğini de belirtiyor.
30 sayfacıklık bir kitapta ne kadar çok şey anlatılabilirse o kadar çok şeyi anlatmış Oruç Aruoba. Kızı için yazmış fakat, okuyan her kişiyi derinden etkileyeceğine hiç şüphe yok.
