Rebecca Solnit’i Yürümenin Tarihi ile okumaya başladım ve bu araştırma kitabı; yürüme edimini, sanat tarihi, mimarlık, sosyolojik ve felsefi bir düzlemde ele alıyor. Okurken çok çok keyif aldım, bilgi edindim.
Öncelikle, yazar “yürüme” edimini felsefi zeminini hazırlayan filozof ve sosyolog J.J. Rousseau’dan başlatıyor. Çünkü Rousseau yürümeyi bir düşünme biçimi olarak ele alıp, “Yalnız Gezerin Düşleri” içeriğine konu ettirmiştir. Diğer birisi ise, Sorren Kierkegaard’ın düşünceleriyle devam ediyor. Yürümeyi akademik bir eylem konusunu dönüştüren Walter Benjamin’i unutmamak gerekiyor.
Mimari ve sanat tarihi açısından yürüyüşü gezme eylemine bağdaştırarak, 19. yy’dan sonra oluşmaya çalışan şehir imgesine göz kırpıyor. Bahçeleriyle ünlü ve aristokrasi sınıfının güçlü olduğu İngiltere’nin tarihine göz atıyor. Bu şekilde, yürüyüşün aslında Jane Austen’in “Aşk ve Gurur” ve “Emma” isimli kitaplarının karakterleri üzerinde açıyor. Mimariden ise, Claude Lorain, Nicholas Poussin ve Salvator Rosa gibi ünlü ressamların 17. yy İtalyan peyzajlarının şanının bu yürüş mekanları üzerinden göstermesi oldukça önemli. Özellikle Lorrain’in etkisi o kadar fazla ki, soylular ve diğer seçkinler, malikanelerinin, şatolarının bahçelerini Lorrain’in yağlı boya resimlerinden etkilenerek tasarlıyorlardı. Rosa’nın eşsiz çizimleri ise gotik mimari hayranlarını tatmin edecek düzeydeydi. 19. Yüzyılda fotoğrafçılığın gelişmesi ve plein air (açık hava) ressamlığının yaygınlaşması, kıra olan ilgiyi arttırdı. Bunlara “Thomas Gainsborough’nun Morning Walk, Gustave Caillebotte’un, Paris Street, Rainy Day ve Hokusai’nin Fuji Dağı Serisi” eserleri örnektir.
Şehircilik ve planlama bölümünde, III. Napolyon döneminde, Haussmann’ın 1853 yıllından başlayarak, kenti başından sonuna değin yeniden
As the fourth installment in Kawaguchi’s renowned series, Before We Say Goodbye offers a familiar yet profoundly moving structure. For those who have journeyed through the previous books, the narrative pattern remains consistent: a small, subterranean cafe in Tokyo, a set of unyielding rules, and a steaming cup of coffee that acts as a bridge between the present and the past.
There is an undeniable aesthetic harmony in reading this book during rainy weather. The sound of the rain outside mirrors the quiet, introspective atmosphere of the Funiculi Funicula cafe. To truly appreciate this story, one needs nothing more than a quiet corner, a warm cup of coffee, and the luxury of time.
At its core, the series continues to pose the same existential question: "If you could go back in time, knowing you cannot change the present, who would you choose to meet?" While some might see the repetition as a flaw, I see it as a meditative ritual.
Ultimately, I would define this work as a poignant chronicle of grief. It explores the weight of things left unsaid and the quiet strength required to finally let go. It reminds us that while we cannot rewrite our history, we can always choose to change how we carry our memories into the future.
Reklam
Gerçek Bir Zaman KapısıEdebiyat & Roman
Benim Yolculuğum
Yıllar önce kitap okumak bana zulüm gelirdi. Öğretmenlerim veli toplantılarında benim okumamamdan yakınırmış. Annemin sabrının tükendiği bir gün kitapçıya gittiğimizde Zaman Kapısı'nın kapağı ve yanında duran devam kitapları beni resmen büyülemişti. 3 çocuğun toplanıp bir gizemi çözmeye çalışmaları, macera, keşif, aksiyon... Her şeyiyle beni içine çekmişti. Ne yazık ki o dönemde kitap okumayı birini cezalandırma yöntemi olarak görmemden dolayı 2. kitabın bir yerlerinde bıraktım ve aradan yıllar geçti.
Yaklaşık 12 yılın ardından nasıl olduğu belirsiz bir şekilde Ulysses Moore serisini hatırladım. Kişisel gelişim ve kitapları edinme açısından uzun bir yolculuktan sonra artık tüm kitapları okuyabilecek donanımdayım. Detaylarda boğulmadan kitaba geçmek istiyorum fakat bu süreçte bir arkadaş bile edindim. Ki bu benim için kitabı okumaktan daha keyif veren bir gelişmeydi.
Zaman Kapısı
Adventure Time'da en sevdiğim bölüm Rainy Day Daydream'dir. Muhakkak izlemişsinizdir. Finn ve Jake su damlaları yerine kılıçların yağdığı yağmurlu bir günde kendi maceralarını bulmuşlardır ve oradan oraya sürüklenirler. Serinin ilk kitabının bu temayı kullanması eminim ki pek çok kişiyi yakalayan bir faktördü. Olaylar bir yağmurla başlıyor; Jason'ın ayağı kayıyor ve sonrasında evin içinde çözülmeye çalışılan bir gizem... Ne kadar yetişkin olursanız olun bu üç çocuğun heyacanına kendinizi kaptırırken buluyorsunuz. Julia bu yaşananların kendi saçmalıkları olduğunu düşünürken haklı olabilir diyorsunuz. Rick el feneri ve ip almalıydık diyor ona katılıyorsunuz. Jason kendisini o boşluğa bıraktığında siz de nefesinizi tutuyorsunuz... Zamanın Kapısı benim için kelimenin tam anlamıyla Zamanın Kapısı'ydı. Çocukken aklımda kalan detaylar ve onları yıllar sonra tekrardan canlanması bana
inspiring and convincingGirişimcilik
I thought such books are just doing emotional manipulation and they are far from real life. But now I really find this book as a guide book or Bible for managing your business. I also believe the principles in the book might be applicable to managing business or personal life. Below you will find the parts I underlined in the book while reading.
introduction 13: business is controlling you, you aren't have control
introduction 14: business itself is an entity, turn it into a self-sustaining organism
3: communicate visions to people
5: keep scorecard weekly 5-15 numbers
7: document all processes
16: build maintain leadership team
16: open minded, growth oriented, vulnerable
dictatorships not only are exhausting, but also precule future growth.
17: leadership team must present a unified front
21: stop working in business %100, work ON business often
22: delegate and elevate7
40: reputation outweighs profit every time
41: open and honest communication should be our goal
47: find your core focus, stick to it, and devote your time and resources to excelling at it.
4 kısa hikayeden oluşan mini minoş çerezlik manga. Genç bir kızın aşkı tasvir ediliyor bazıları mutlu son bazılarıysa belirsizlikle biten aşk hikayesi.
Bazı çift sürekli karşı karşıya gelen, kimisiyse aynı okulda olan çiftlerin hikayesi.
Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar.
timothée'nin oynadığı bir film var : a rainy day in new york . film iyi yahut kötü değildi fakat timothée'nin oynadığı karakter baya bir ilgimi çekmişti. piyano çalabiliyor, birden fazla dil konuşabiliyor - ki bunlardan biri fransızca- ve durmadan bir şeyleri sorguluyordu. karakterin ismi gatsby idi ve ben de birden great gatsby'yi okumam gerektiğini düşündüm. bunu olmamacasına değil olsa ne güzel olurcasına hissettim.
ve okudum.
öncelikle, tek ağızdan yazılan romanlar hep daha çok hoşuma gider. somut bir pencere vardır ortada ve sen olayları hep o gerçekliğin penceresinden izlersin. birçok dünyaya açılır o pencere ama yorulmadan izlersin bütün dünyaları aynı pervazın altında. (bkz. nar ağacı-nazan bekiroğlu)
bu romandaki penceremiz nick carraway. pek öne çıkan bir özelliği olmayan,sıradan bir borsacı(bu da gatsby'e odağı kolaylaştırıyor). nick carraway inanılmaz derecede dürüst ama gerekmedikçe bir şeylere müdahil olmayan biri olarak tanımlanabilir. hatta ancak böyle tanımlanabilir tanımlanacaksa.
daisy ve tom buchanan. evliler. tom tipik bir megaloman. daisy ise cesaretsiz bir zengin kız.....
gatsby ise zavallı bir adam. sessiz, sakin, biricik sevgilisini yıllarca arayıp durmuş, sonunda terkedilip yapayalnız kalmış bir adam. tam buldum dediği anda başından beri elinde var olagelenleri kaybeden bir adam. onca ihtişam ve şatafatın arasında çırılçıplak, sapsade uzanan bir adam. zavallı gatsby.
F. Scott Fitzgerald
F. Scott Fitzgerald
Reklam
Reklam