Tenzile Demirtaş
@reader_rider
Kuyular var , derin fakat ben Yusuf değilim. Yusuf olmayınca her kuyu derin insan için.
Reklam
Trakya peyniri alalım kendimize. Üzerine biraz çörekotu, biraz zeytinyağı koyalım. Kırmızı üzüm ve ceviz de olsun. O aklına geleni unut. Çay neyimize yetmiyor? Sonra ben kaygılarımı anlatayım; en çok kadınlar biliyor içimin dipsiz kuyularını. Biliyorlar ve kimselere söylemiyorlar Allah'tan. Kimseler bilmese de çaresizliğim geçmiyor bir türlü.
İş bulmak bir yana, kapkaranlık gecelerin içinde uykuyu, sokağa çıktığımda yolumu, dünya denen cehennemde kendimi bulamıyordum. Hayatım, aramak, bazen ne aradığını bile bilmemek ama sonuçta hiçbir şey bulamamaktan ibaretti.
Birbirine delice öfke duyan, nefret eden, yok edecek kadar düşmanlık edenler bile hasımlarının ölülerine yas tutma hakkını çalacak kadar alçalmıyorlardı. Öldürdüklerini bir yerlerde gizleyerek yakınlarının acısını bitimsiz bir ağıda döndürmüyorlardı. Ağır bir kabahatin üstüne utanç verici bir hainlik eklemekten kaçınıyorlardı belki de.
Aslında, kentten yükselen sarhoşluk çığlıklarını dinlerken Rieux bu rahatlamanın her zaman tehdit altında olduğunu hatırlıyordu. Çünkü bu sevinç içindeki kalabalığın bilmediği şeyi, kitaplardan da öğrenilebileceği gibi, veba mikrobunun hiçbir zaman ölmediğini ya da yok olmadığını, yıllarca mobilyalarda ve çamaşırların arasında uykuya daldığını, odalarda, mahzenlerde, sandıklarda, mendillerde ve kâğıttan ıvır zıvırın içinde sabırla beklediğini ve belki de bir gün insanları mutsuz etmek ya da bir şeyler öğretmek üzere, vebanın sıçanlarını uyandırıp mutlu bir kente ölmeye yollayabileceğini biliyordu Rieux.
Reklam