readwithsema
@readwithsema
70 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Böyledir, mutsuzken başkalarının mutsuzluğunu da daha çok hissederiz; bu seyrelmeyen, tersine, yoğunlaşan bir duygudur...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yürüyor, şarkı söylüyordum, çünkü mutlu olduğumda ben de, bir dostu ya da iyi bir tanıdığı olmayan, o neşeli anında neşesini paylaşacak kimsesi bulunmayan her mutlu insan gibi kendi kendime bir şeyler mınıdanırım.
Bütün öbür yollardan daha geniş, daha güzel, gündüz güneşle, geceleri ışıklarla aydınlanmış pırıl pırıl bir yol dururken, insanlar sağır karanlıklara akmayı yeğlediler.
Ve kaç kez gökten inen anlamı yitirdiler, uzaklaştılar ondan, yalpaladılar ve güpegündüz kendilerini yeniden yolun izin belli olmadığı sarp yerlere attılar, gözleri kör eden dumanlar içinde bıraktılar birbirlerini, bataklık ışıklarının ardına düşüp de kendilerini uçurum kıyılarında bulduklarında dehşet içinde sordular birbirlerine: "Nasıl çıkacağız? Yol nerede?"
Müslüman düşünür Ali Şeriati, 1972'de şöyle yazıyordu:
Şehitlik, Islâm'ın bir boyutu değildir, aksine inancın dış düşmanına karşı direnişini, bencilliğin ve korkunun bizdeki en hayvanî titreşimlerine karşı iç mücadeleyi, birbirinden ayrılmaz bir şekilde birleştiren bizzat özüdür.
Bireyciliğin yüceltilmesiyle özgünleşen bu ideoloji insanı, şu insani boyutlarından yoksun bırakır: Aşkınlık, yani yepyeni bir gelecek inşa etmek için geçmişin ve şimdinin sapmalarından temelli kopabilme imkânı ve topluma âidiyet.