Hayat ezberlenmiş bir oyundan ibaret olmadığı , hamle yaparken sadece kendi yaşadığı pencereden bakıp hamle yapan insanların aslında daha önce kendi başına kendisiyle yalnız bir şekilde yaptığı oyunun hep galibi olduğunu düşünür.
"... iyiliği ve kötülüğü öğrenen insan tanrıya benzedi, şimdi de sonsuza dek yemek ve yaşamak için yaşam ağacının meyvesini toplamaktan başka yapacak bir şey kalmadı."
İnsan büyük bir hata(yanlış-günah) işlediği zaman o arada geçen zamanı bir cezaymış gibi hissediyor sonra yaratıcısına isyan ediyor oysa akıl ve kalp en büyük tanrımız.
Aynanın karşısında hep değişen yüzümüz gerçek olmayan bir dünyanın bir fragmanı gibi devam ediyor evet devam ediyor durmak bilmez bir şekilde sanki film hiç başlamamış ve başlamayacak gibi halbuki sezon finalindeyiz her an her şey bitecek.