İrem Seda Eynallı
@remligo
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Sonunda bitti, gerçekten. Kitapta uzunca bir süre Kolera günlerinde yaşanan o aşkı bekliyorsunuz. Kolera günleri geliyor tabii de beraberinde gelen şey “Aşk mı obsesyon mu?” Marquez tam bu noktayı gri bırakıyor.
Florentino’nun yaşadığı şeyin aşk mı yoksa takıntı mı olduğu sorusuna net bir “aşk” demek bana zor geliyor. Çünkü Florentino sevdiği kadını gerçekten tanımaktan çok, onu kafasında dondurulmuş bir imge olarak seviyor. Fermina’nın değişmesine, olgunlaşmasına, hatta onu açıkça reddetmesine rağmen duygusu dönüşmüyor; aksine daha da katılaşıyor. Bu romantik bir sadakatten çok, zamanla beslenen bir obsesyon bence.
Bir başka önemli nokta: Florentino’nun “sadakati” oldukça çelişkili. Yüzlerce ilişki yaşarken kendini hala Fermina’ya adanmış sayması, aşkı etik bir bağdan ziyade kendini haklı çıkaran bir anlatıya dönüştürüyor. Yani aşkı sevilen kişinin iyiliğinden çok kendi varoluşunu ayakta tutan bir anlam sistemi olarak kullanıyor.
Buna karşılık Marquez’in çok bilinçli bir şekilde gri alanı koruduğunu da düşünüyorum. Florentino’nun takıntısı, roman boyunca ödüllendiriliyor gibi görünse de, yazar bunu pürüzsüz bir zafer olarak sunmuyor. Aksine okuru rahatsız ediyor: “Bu kadar beklemek erdem mi, yoksa vazgeçememek mi?” diye sorduruyor. Benim kişisel yorumum şu:
Florentino’nun yaşadığı şey aşk olarak başlayıp, zamanla takıntıya dönüşmüş bir duygu. Aşkın sevilen kişiye alan tanıması gerekirken, Florentino’nunki zamanı askıya alıp Fermina’yı geçmişte sabitleyen bir duyguya evriliyor. Bu yüzden onu romantik bir kahramandan çok, kendi duygusuna sadık kalmış ama karşısındakini yeterince özgür bırakmamış bir karakter olarak görüyorum.
Ek olarak bu adam tacizci arkadaşlar. Ben Florentino’nun davranışlarının en azından açık biçimde istismarcı olduğunu düşünüyorum. Özellikle de
Sürekli yolda olması gereken kişi —yeri yol olan kişi— bir yere yerleşme isteğini her duyduğunda, kendini aldatıyordur.
Bir yeri toptan terkedip yeni bir yola çoktan kişi, terkettiği yerdeki herşeyi —herkesi— mutlak bir biçimde terketmiş; çıktığı yolda rastlayacağı herşeyi —herkesi— de’ mutlak biçimde kabul etmiş olmalıdır — sağlam yürümenin ilk koşuludur bu.
Kendi yürümek isteyebileceği yola benzer bir yol bulmak için; çoğunlukla da bulur — ama acaba, o bulduğu yol(lar), tam da bulduğu yol(lar) olarak, kendi aradığı yola aykırı değil midir?
Reklam