Hasan G.
@requiem
Eski günleri getir; bugünlere gaz döküp yakalım… O.Kemal
Şu anda okuduğu kitap
Oğul-baba ilişkisinin adı konulmaz bir boşluğu var. Bu boşluk yanyana iken kapanacak gibi olsa da araya mesafeler girdiğinde, gözden uzak olunduğunda derinleşip karanlıklaşır. Telefonda konuşulan süreler kısalırken, konular sıradanlaşır, ya takımın mevcut kötü durum analizinden öteleye geçmez ya da hükümetin yaptıklarından-yapamadıklarından dert yanılır. İletişim azdır, söylenecek çok şey vardır, dilin ucuna gelir; dökülmez. Sarılmak istenir, kollar bir türlü kalkıp da kavuşmaz. Baba-oğul ilişkisi kiminde böyledir.
Baba; evet bir dağdır ama zirvesi pusludur; üfleyip dağıtmak istersin ama gücün yetmez. En son ‘Seni Seviyorum’ ne zaman denmiştir; hatırlanmaz. Ama şu söz hep kulaklarda yankılanır: ‘Hasta olduğumda mı ziyarete geleceksin?’
Kitabı okurken içimden geçenler az çok bu şekildeydi...
Baba-oğul ilişkisini yalın ve basit bir kurgu ile değinmeye çalışmıştır yazar, yöre insanının inanç değerleri ile motifleyere; ölüm olgusunu kitabın ruhuna işlemiştir. İnsanı insan yapan özellikleri ise ön plana çıkarır; merhamet, iyilik, dürüstlük ve yardımseverlik. Bu özelliklerin yansımasının karşılığını göremeyen insanın yaşadığı hayal kırıklığına da değinmeden geçmemiştir.
Hasan Ali Topbaş ile tanıştığım bir kitap oldu ve bende iz bırakan bir yazar oldu...
“Orhan Kemal topluma, konularına bir kahvehane penceresinden bakar gibidir. Konularına bir aydın bilgiçliği ile eğilmeyişi ayırıcı özelliklerinden. Topluma, geçmişe, geleceğe çekidüzen vermeye yeltenen buyuran bir bürokrat bakışı hiç yok. (...) Bir kurumdan, bir dernekten değil de halkın arasından, sözgelimi bir kahveden bakıyor."
"Kör'e bakma sen. Anlamaz toplumu. Dağdan geldi şehre sığmadı. Şimdi dağı da unuttu, şehri ise bilmiyor. Git biraz dolaş dağları, gör , tazelen diyorum.
Beyimiz salonda viski içiyor. Viski içip masal yazmayı Yaşar'da gördük."
"Yok," diyor ardından. "Kemal Tahir'den daha iyidir. Hamuru sağlamdır. Sizdendir. Fakat," deyip basıyor kahkahayı. "Unuttu dağları kör. Adalara bakıp dağ sanıyor, Basınköyü de yayla."
Orhan'da ve Yaşar'da gördüğüm kadari ile kardeşce bir dalaşma bu.
Orhan Kemal derin, felsefi sözler kullanmiyor. Böyle konusmalari boğuntuya getirmesini de bilir.Bir kiraci ev sahibi ile konusuyor sanirsin; somut, yalin gundelik diyaloglar ile işini görüyor. Gene de , en sonunda, düşüncesinin butün boyutlarina karsilik vermis oldugunu anlarsin. Mecelle kusaginin son artistlerinden biri desem, öyle de değil. Fakat, kendisini saklamayi erdem bilen bir eğitimden geldigi söylenebilir. Orhan Kemal'i farketmek enikonu emek istiyor