"Koşar adım bu sözleri söylerken yağmurdan sol şakağına yapışan saçlarıyla çevrelenmiş yüzünü yandan görüyorum. Bana hiçbir şey söylemiyor, cevap vermiyor, adam yerine koymuyor, dosdoğru karşıya bakarak yürüyor ve ben -bütün Mezopotamya tanrıları bağışlasın- ne kadar güzel diye düşünüyorum."
Bir gün, bir fırsatım oldu. Aniden ortaya çıkıverdi. Sanki beni tanıyormuş ve bir şeyler isteyecekmiş gibi davranıyordu. Neden orada olduğunu bilmiyordum. "Bir fırsatla ne yaparsın?" Merak ettim.
"Nasıl olduğunu bilmiyorum ama bir gün bir problemim oldu. Problemimin olmasını istemiyordum. Bunu talep etmemiştim. Bir problemimin olmasından hoşlanmıyordum. Ama oradaydı işte."