Rifat
@rfat_
İSTANBUL
454 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Söz değil, yaşadılar. Yüreklerindeki sevgiye hayatları ile imza attılar. Onlar da birilerinin çiğerparesi idi. Onların da, o günden sonra başına yastığında yer kalmayan anneleri vardı, evleri, sokakları, aşkları, arkadaşları vardı. Arkalarına bakmadan yürüdüler. Kendileri için değil başkaları için yaşadılar.
Kimdi bunlar? Adları bilinsin, arkalarından methiyeler okunsun istemediler. Ama yine de meçhul oldukları söylenemezdi. Zira, ayaklarını bastıkları toprak, uğruna baş koydukları dava, tuttukları bayrak belliydi. Onlar tarih boyu insanlığın yüz akı olan bir anlayışın, çalışkanlığın, güzel ahlakın, emniyetin, güvenin günümüzdeki temsilcileriydi.
"Benefşe" onların hayatlarını anlatmaya çalıştı. Bundaki aczini itirafı, hem kendi yetersizliğinden hem de o hayatların ancak yaşanabilir olmasından, kelimelerin, yüreklerdeki o sızıyı, o sevgiyi, o fedakârlığı tarifte yetersiz kalmasındandır.
Benefşe onların kahramanlık ahlakıyla yaşadıkları hayata duyulan hayranlığın ifadesi ve tarihe altın harflerle yazılacak o büyük gayrete küçük bir selamdır.
Benefşe onların kahramanlık ahlakıyla yaşadıkları hayata duyulan hayranlığın ifadesi ve tarihe altın harflerle yazılacak o büyük gayrete küçük bir selamdır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sahicilik ve samimiyet arayanlar, içi acıyanlar, dokunma ve konuşma yeteneğini yitirenler, kendisiyle yüzleşmeyi beceremeyenler, yalnızlar ve zamanın vazgeçilmezleri arasındaki yerlerini giderek sağlamlaştıran psikiyatristler
Yakınlarımızla yaşadığımız mahremiyeti bir kurum olarak paylaşan psikiyatristlerin ne ölçüde sahici ve samimi oldukları. Psikiyatrist ve hasta arasındaki mahremiyetin sınırları. Hayal ve hakikat ilişkisi. En mahrem sırlarımıza vâkıf olan psikiyatristlerin bu mahrem yükleri taşırken kendi mahremiyetlerindeki dalgalanmalar karşında nasıl tökezledikleri, psikiyatrist ve hastanın birbirlerine açıldıkları, birbirlerini teslim almaya çalıştıkları, yalan söyledikleri, yakınlaştıkları bir tür mahremiyet koltuğu: 
Divan
Tam bir iletişim bombardımanına maruz kalırken en yakınımıza bile dokunmakta sorunlar yaşadığımız modern zamanlar. Bütün mahremiyet dengelerin bozulduğu, özel hayat tecavüzcüleri ve teşhircilerle dolu bugünün dünyası
Divan
Tam bir iletişim bombardımanına maruz kalırken en yakınımıza bile dokunmakta sorunlar yaşadığımız modern zamanlar. Bütün mahremiyet dengelerin bozulduğu, özel hayat tecavüzcüleri ve teşhircilerle dolu bugünün dünyası
"Yüzüne düşen kar taneleri erimiyordu" Bir ölüm ancak bu kadar güzel tasvir edilebilir ve bir cümle bir insanı bu denli derinden sarsabilir.
Toprak Ana... Nice mutluluklar, hüzünler, aşklar, ihanetler, savaşlar, umutlar gören Toprak Ana
Ve savaş... Sonunda barış getireceğini vadeden ancak, bireylerden, ailelerden, toplumlardan nice canlar götüren; gülümsemeleri solduran, umutları yok eden, tüm acımasızlığını insan kalbinin en derinlerinde hissettiren savaş
Aytmatov, kırgız köyünde yaşanan olayları öyle candan anlatıyor ki sanki kitabı okumuyor da Anadolu'nun ücra bir köyünde olayları birebir yaşıyor gibi hissediyor ve kitabın sayfaları arasında kaybolup gidiyorsunuz ta ki son sayfaya kadar
Sevginin, özlemin, ayrılığın, acının, mutluluğun, mücadele etmenin, yaşamın yani hayatın anlatıldığı 135 sayfalık ince bir kitapta, savaşın insanlardan götürdükleri ancak bu kadar duru ve bu kadar etkileyeci bir şekilde anlatılabilirdi ve bunu da ancak Cengiz Aytmatov gibi bir yazar yapabilirdi
"Sana senin sözlerini tekrarlayarak veda ediyorum: "Merhaba Beyaz Gemi, ben geldim!"
Kitap insanların acımasızlığını ve despotluğunu, insanın insana isteyince neler çektirebileceğini, üstün olma, her şeye hükmetme isteğinin ne kadar acınası bir durum olduğunu, bir yandan da iyi kalpliliği, hoşgörülü ve saf oluşu kitabın başkahramanı olan ve ismi kitapta geçmeyen küçük bir çocuğun penceresinden anlatıyor
Kitabın sonunda iyilik, kötülük karşısında kaybetmiş gibi görünse de gerçek olan şudur; doğruluk yolunda kaybedilen her değer aslında kaybedilmiş sayılmaz. Çünkü iyilik, kötülüğün derinliklerinde kaybolmaz, kendini yok eder sadece, buda mağlubiyet sayılmaz. Bu yüzdendir ki kitabın sonunda çocuk balık olup gitmiştir
İnsan fıtratındaki doyumsuz duyguların nelere yol açabileceğini çocuğun saflığında, dedenin çaresizliğinde, orozkulun kötülüğünde, ninenin nankörlüğünde, maral ananın şefkatinde bizlere hissettiren bir kitaptır. "Beyaz Gemi"
İnsanların giydikleri iki giysi vardır, ruhlarına giydirdikleri ve bedenlerine giydikleri, bu iki giysi arasında hangisini giyeceğine karar veremeyen kişiler Gogol'un memuru gibi arafta kalır ve sonra da delirir
Olmasını istediği düzen ile içinde bulunduğu düzen arasında sıkışan bir ruh, istemeden her gün giymesi gereken bir elbise, dayatmayı ve baskıyı giysiler üzerinden veriyor. Sitem ettiği düzeni o kadar net anlatıyor ki yaptığı ironilerle, bu yüzden kitapları bu kadar etkileyici olabiliyor. Para kimde ise güç de ondadır; saygıyı, şerefi, haysiyeti, sevgiyi hak edenler sadece beden kıyafetine önem veren insanlardır. Çünkü; onların ruhları çıplaktır ve değer yargıları yoktur.
Ruhun çıplaksa sana aşk da yakışır, hayat da yakışır.. Ama ruhun çıplak değilse zaten kabul görülmüyorsun demektir, zira üstündeki kıyafetler (taşıdığın değerler) onlar tarafından kabul edilebilir şeyler değildir.
Sanırım delilere zaafım var benim. Don kişot'tan sonra en sevdiğim deli karakteri İvoniç oldu ve kitabı okuduktan sonra, delileri bir kez daha kıskandım, düşünsenize canınız isteyince istediğiniz kişi olabiliyorsunuz, ister bir şövalye, ister bir kral ve kimse size inanmazsa bile ne çıkar, siz kendinize inanıyorsunuz ya
