Ben onu, güzelliğinden ve acı çektiğini belli eden yüz çizgilerinden hatırlarım. Acı çekmesine se bep olduğum için onu uzun zaman unutamadım. Yaşamımda sevdiğim bu biricik kadın yüzünden hiç evlenmedim. Bu yitirilmiş, bu kaçırılmış kadın yüzünden herkese karşı kaba ve içine kapalı bir insan oldum. Kırgındım ve ona veremediğimi başkalarına da vermiyordum. Belki farkında olmadan hem kendimden, hem insanlardan öç alıyordum. Zamanla onu gerçekten unuttum. Ama her şey için çok geç kalmıştım. Harcanmamış sevgimi herhangi birine, aileme, kardeşime ya da başka bir kadına göstermediğim için pişmanlık duyuyorum şimdi. Kendi kendimle hesaplaştığım şu anda, bunu söylemekle saçmalıyorum belki de.