Hayatın Kıyısına Yolculuk’u okurken çoğu zaman gözlerim doldu, bazen sessizce ağladım. Evran’ın anlattıkları sadece kendi hayatı değil, dağda geçen günler, kayıplar, yalnızlık, korku… Hepsi hissediliyor. Kitabı okurken aklımdan Rojava geçti; şehit olan savaşçılar, hâlâ direnenler, halkın yaşadığı acılar… Sayfalardaki yalnızlık ve fedakârlıkla birleşti.
Heval Evran kahramanlık nutukları atmıyor. Okuyunca insan sorguluyor, bazen öfkeyle doluyor. Kitapta anlatılanlar sadece geçmiş değil, bugün hâlâ süren mücadelenin yankısı gibi. Dağda geçen günler, arkadaşların ölümü… Hepsi insanın içine dokunuyor. Üzülüyorsun, saygı duyuyorsun, bazen de öfkeliyorsun.Sonunda kitap sadece bir hatıra değil. Acıyı, öfkeyi, umudu aynı anda hissettiriyor. Okurken hem kendi insanlığını sorguluyorsun hem de Rojava’daki halkın direnişi ve kayıplarını daha yakından hissediyorsun.