Eger em li beşa milê jorê ya Asya rojava binêrin, em dibînin ku ew meydana serhildanên mezin û gelemperî bûye, îstîla û fethên fermandarên meşhur ku navên wan di dîrokên cîhanê de bi nav û deng e, li vî welatî cereyan kiriye û ev fatihên han jî asûrî, yewnanî, rûmayî, erebên dewra geşbûnê û moxolî bûne. Em dibînin ku qudreta berxwedana kurdan, li hemberî van ji berxwedana qewmên din zêdetir bûye. Di nav qewmên din ên vî welatî de, tenê qewmê kurd karibûye li hemberî hemî leşkerekî xwe ragire, safîtiya ziman û xwîna xwe biparêze. Bi rastî qewmê kurd, xwediyê hinek serbilindiyên regezî ye, ku însanekî xwediyê însaf be, nikare qebûl neke.
Teröristbaşı tek bir geri adım atmıyor: “Federasyon ileri adım. Rojava kırmızı çizgim. SDG gerekirse demokratik cumhuriyet kurabilir. Yarı yarıya devletiz.”
Gayet iyi bilmek, kendinizi daha üstün bir ahlaki otoriteye teslim etmektir; yani sizi bütün sorumluluklardan arındıran Babanın Adı'na. Bu şekilde idam cezasını uygulayabilir, intihar bombacısı olabilir, İkiz Kuleleri havaya uçurabilir, Irak'ı, Afganistan'ı ya da Rojava'yı istila edebilir, şu ya da bu ideoloji ya da davranışı yasaklayabilir, soykırıma ya da intihara teşebbüs edebilir, intikam alabilir, işkence yapabilirsiniz.
Min bihîst ku li hin ciyên Afriqa hê jî koletî heye, hin efradê qebîleyên gellek lipaşmayî, nîvwehşî ji wir digrin û li ciyekî din difiroşin. Lê koletiya ku min bi çavê xwe dît, li Rojava bi xwe bû; li merkeza Kembrîcê û li merkeza Sorbonê.