D u y g u
@roxelannelisowska
• Emekli Restoratör , • Hayal Tasarımcısı , •Grafomanik , • Münzevî • Merdümgirîz , • İkiliklerden müteşekkil bir tekil...
• Balkan muhaciri özbeöz Türk
~ Ensar ve Ebrar’ın annesi
i n s t a g r a m: @eyuplubirhanim
Şu anda okuduğu kitaplar
Tarık Tufan’la ilk tanışmam. Okuduğum ilk kitabı. Ve bundan sonra kitaplığımın “ne yazsa okurum.” rafının demirbaşlarından olacak. Öyle nefis bir kitaptı ki başlarken hiç bu denli etkileneceğimi düşünmemiştim.
Beni en çok Nihâl’in çocukluk hikâyesi paramparça etti, epeydir kitap okurken ağlamamıştım böyle.
Halide…Ne söylesem havada kalır. Keşke Tarık Tufan’ın kalemiyle çok önce tanışmış olsaydım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Maternal narsizm mağduru bir kadın olarak müthiş bir hikâye yazılabilecekken kasıtlı ve kör göze parmak kıvamında olabilecek en suni şekilde satırlara yedirilmiş ideolojik zırvalarla ziyan edilmiş bir kitap olduğunu gördüm.
Şahane işlenebilecek bir konuyken çok yazık olmuş.
Ya ben siyasî hezeyan okumak istesem sosyal medyada takılır yorum okurum, edebiyat sadece edebiyat olarak kalsın lütfen.
— “Arayan kul mudur Hâlık mıdır? Bir iğnenin mıknatısı çekecek gücü var mıdır? Ya arayış hissini kalbe koyan kimdir?”
Daha önce okumadığım için üzüldüğüm bir kitap oldu: Azîzân.
Silsiletu’z Zeheb’ten Ebu Ali Farmedî hz’leri ile Seyyid Emir Külâl hz’leri arasındaki altın halkalar; Yusuf Hemedânî, Abdulhâlık Gücduvânî, Arif Rivegeri, Mahmud Encirfagnevî, Ali Râmitenî(Azizan), Baba Semmasî’yi hemen hemen tüm eğitimleri ve icâzetlerini alıp irşâda başladıkları süreçler konu edinmiş. Yazar Ayşe Rahşan Hanım, bunu kronoloji hazırlar gibi değil, insanın içinde çiçekler açtıran, Allah’a hayrân güzel dostlarına meftûn eden bir örgüyle örmüş, hazretlerin nasihatleri ve yaşantılarıyla ve dahası Mevlânâ hzleri, Celaleddin Harezm, Alaaddin Keykubad gibi tarihte son derece önemli rolleri olan kimseleri ve dönemlerini, Moğollar’la Selçuklu ilişkilerini de o örgünün içine ışıltılı iplerle ilmek ilmek nakşetmiş; ortaya şahâne bir eser çıkmış.
Okurken yer yer duygulandım, yer yer ağladım, gelen ahşap çeyiz sandığına işlenen besmeleye ve istiridye biçiminde oyulmuş mahfazasının içindeki yüzüğe Gülnihal’le beraber bakmış kadar heyecanlanıp duygulandım.
“Böyle nâmağlup bir aslanın ölümü tilkilerin elinde oldu.” diye şehâdeti beyitlere konu olan Celâleddin Mengüberti’ye yüzlerce yıl uzaklıktan hüzünlendim.
Hem bir güzelin dizi dibine oturmuş gibi duyup duyabileceğiniz en güzel nasihatleri alıyor hem de tarihin dalgalı sularında akışa kapılıp o süreçleri de sıkılmadan öğreniyorsunuz.
Durduk yere Buhârâ, Encirfagne, Semerkand, Tebriz, Van sevdasına düşüyorsunuz.
Ve bütün bunları o kadar zarif cümlelerle okuyorsunuz ki hayrânlığım burdan da katmerlendi.
Meselâ bir yerde …”söz ipine inci dizerdi” diyor. Sıradan bir cümle ama okurken harfler çiçekler açıyor gibi görüyorum ben. Tabirin
Kitapyurdunda ilk 10 sayfası cezbedince almıştım. İlk defa Japon edebiyatından bir eser(!) okudum. Sanırım son olacak. Çerez kitaplardan, birkaç saatte bitirdim. Başlangıcı iyiyken ve kendi çocukluğuma dair çok benzer yansımaları satırlarda bulmuşken, oldukça iyi bir şeyler geliyor diye beklerken ilerledikçe kadınlarla olan çarpık ilişkilerle dolu kısımları vaktimi vermeye değer bulmadığım için atlayarak bitirdim. Hatta sonlarını okumadım. Zaman kaybından başka bir şey değil. Evet, toplumsal(?!) normlardan farklı hissediş, çocuklukta kendini uzaylı gibi hissetme ve bunu asla kimseye ve dahi kendine bile gösterememe; onun yerine ortamlarda soytarı gibi davranma vs çok tanıdık, çok iç burkan bir hikâye ama sonrası ööeeh be! hissi uyandırdı. Okumazsanız hiçbir şey kaybetmezsiniz.
Nazan Hoca’nın denemelerinden ve kıymetli edebiyat yazılarından müteşekkil bir kitap, roman değil. Kitabın ilk yarısı beni inanılmaz sarıp sarmalamıştı kitaplığında Nazan Bekiroğlu’nun özel bir rafı olan ve kendisi “pizza değilsin herkesi mutlu edemezsin” yazsa bile okuyacak olan biri olarak. Bilhassa, “Nazan’ın N’si” öyle güzel bir yazıydı ki; Şair Nigar Hanım’ın dizi dibine oturduğunu tahayyül ve tasvir ettiği…Bayıldım. Sonra “Yüzleşme” ‘de yazdığı tüm karakterlerle bir mahşer provası, belki de kalemiyle tanışıklığının kâlu belâ’sı…”Eski Tarz Fotoğraf Albümüm” tam şu sıralarda Balkan muhaciri olan ailemin köklerini kaleme dökmeye, hikâyemizi yazmaya çalışan biri olarak çok keyifliydi. “Halı Dokuyan Kız” ve “Alın Teri” yazıları yine nefisti ve ihtiyar ustayla da, dokumacı çocukla da kendim tanışmışım gibi, elinizden tutup oracığa götürüp altınıza iskemleyi atıyor satırlar. Orda ânbeân izliyormuşsunuz gibi. Kalem Eşiği bölümünden sonra Lise Günlüğüm ağlayarak okuduğum tek bölümdü, babacığını rahmet-i Rahmân’a uğurlamış olduğum için. Nazan Hoca’nın babacığına hasreti geldi benim ciğerimi dağladı, ona ağladım, kendime ağladım. Son olarak Göğe Yükselen Mor Fok Balığı yazısıyla içim ısınırken kaybettiğimiz ve çocuklarımıza kaybettirilen hayal dünyasına hüznüm…
Geri kalan kısmı daha edebîyat içerikli, mitolojik efsaneler, kült eserler hakkında denemeler vs. Kitabın ilk bölümü canımdır.
