içsem de çok kahveyi
hatrı birinde görülmedi
hiçbiri değilmiş benim
emanetimmiş kalbimi verdiklerim
bu bedende bile misafirim
rehadan noksanım, nedenlerinde boğulurum
hükmüne razıyım, külfetimde yanarım
iki gözünün içine
içim içini yiyor sorunu ne
seni unutmam ne de haince
o esnada içim burkuluyor sessizce
bedenini sarmalasam da oluru ne
gerçeği sen değilsin neticede
sevgim bâki değil son nefesimde
"Yaktığımdan daha büyük ateşlerde yandım..." yorgun bir hayvanım, alevden bir kırbaç böğrüme iniyor. Şairlerin metaforlarının asıl anlamını buldum. Her gece kendi kanımın yangınında uyanıyorum.
bir buse tam da şakağından
bir çift göz tam da karşında
binbir ızdırapla tanışınca
duraksadığın yerdeyim
bir iki kahkaha sıkıştır araya
iz bıraktığın hayatlara
ziyanı zararıyla
varıyla yokuyla
bak tüm yüreğim avuçlarında
ansızın vurur düşünceler
sessizce mırıldandığım geceler
yanıbaşında bilediğim kelimeler
bu tutukluk yapan dilimden dökülür
bahsettiğin gizli saklı hülyalar
bir çift gözüm söyler
yani demek istediğimdir
bu tattığım en nahoş ekimdir